दर्दी खवय्ये कुठ मिळतील ??

पण आमचा चॉईस अलग असतो रावस थाळी, सोबतीला तळलेला बांगडा, बारक्या पोरीला क्रॅब लोलीपोप, बायकोला पापलेट फ्राय अन् आम्हाला सोबत चिल्ड बिअर असा जामानिमा लागतो.

मत्स्य आहाराच्या बाबतीत दादर स्टेशन च्या बाहेर एक गोमंतकीय रेस्टोरंट होते. नाव आठवत नाही. खूप चांगले होते. विद्यार्थी दशेंत महेश लंच होम महाग असले तरी डेट्स च्या दृष्टीने खूप चांगले होते.

गोमंतक दादर पश्चिमला कबुतरखान्याच्या पुढे आहे का?

सायबिणी गोमंतक ?

अप्रतिम सूचना. एकेक शब्द मोलाचा. अगदी तंतोतंत असेच सुचवावेसे वाटत होते. हे सर्व सांगण्यासाठी कोणी कन्सल्टन्सी फी घेतली असती, इथे ते मोफत मिळाले. धागाकर्त्यांनी हे शब्द प्रमाण मानले तर त्यांची भरभराट होण्याची शक्यता शंभर टक्क्यांजवळ पोहोचेल. फॅन्सी नावे कुचकामी ठरतात. इंग्रजी, फ्रेंच, लॅटिन नावे-सुरमई अँड रान्देवू, लामूर, मेलांज,... किस-मूर,.. किंवा मराठीच पण फार साहित्यिक छाप अथवा भावुक नावे, सय माहेराची, मी डोलकर, म्हावरा,मासोली, रस्सा आणि बरेच काही, किंवा क्लिशे नावे, कोंकण कट्टा, अमुक'स किचन, सागरकिनारा.. हे सर्व काही महिनेच टिकते. वर्षानुवर्षे पिढ्यानपिढ्या टिकते ती चवच. नाव लिजंड व्हायचे तर ते केवळ चवीने बनते. ठाण्यात हेमंत स्नॅक्स कॉर्नर म्हणून मासे थाळी होटेल आहे. आज रोजी त्याचा नाश्ता अथवा स्नॅक्सशी काही संबंध नाही. नाश्त्याच्या वेळांना ते चालूही नसतं. तरी तिथे सदैव वेटिंग लिस्ट असते. त्यांना ते नाव बदलण्याचीही गरज पडत नाही. सहा पानी मेन्यूचे भोक्ते अगदीच नसतात असे नाही पण ते मुख्यत: शाकाहारी उडुपी किंवा ऑल इन वन सत्कार, सन्मान होटेलांत. अतिचॉइस हा एक अत्यंत घातक प्रकार आहे हे कोणाला सांगून पटत नाही. मी तर म्हणतो की टेबलवर मेन्यू कार्डही नको. फळ्यावर आजचे ताजे उपलब्ध पदार्थ (जास्तीत जास्त 5) ही उत्तम यशाची गुरुकिल्ली ठरावी. हे स्विगीत कसे बसवावे हे बघावे लागेल. 150 प्रकारचा चहा, 120 प्रकारची कॉफ़ी अशी रेस्टॉरंट बघितली की मी तरी रस्ता बदलतो. अरे बाबा मला एक चांगली कॉफ़ी हवीय आणि ती तुला करता येते अशी माझी अपेक्षा आहे. तशी देतोस तर दे. मलाच बुचकळ्यात टाकू नको. माझ्याकडून अर्धी रेसिपी मागू नको. तू सुचव, दे, आवडली तर परत येईन. व्हरायटीचे वावडे नाही. पण कोणती कॉफ़ी आज पेश करायची ते खुद्द ठरवू शकणारी कॅफेज अधिक आवडतात हे खरे.

काही (आगाऊ) सूचना

हणमंतअण्णा शंकराप्पा रावळगुंडवाडीकर, तुमच्या सूचना (की सुचना) अगदी योग्य आहेत. गविंनी म्हटल्याप्रमाणे, यासाठी व्यावसायिक सल्लागाराने भरभक्कम मोबदला घेतला असता. शेर भाई, तुमच्या उपाहारगृहाला यशस्वीतेसाठी शुभेच्छा. --- नावाबद्धल: नांदेडात गुरुद्वारा परिसरात अनेक मांसाहारी हॉटेले आहेत. वर्षानुवर्षे तिथे जात राहूनही काहींची नावे खात्रीने सांगता येत नाहीत! गेट नंबर १ वरचे दुसरे हॉटेल असे आम्ही सांगतो. (अर्थात त्या हॉटेलचे नाव सुंदर हॉटेल आहे, पण ते आणि इतर नावे स्पेसिफिकली लक्षात राहत नाही; चव मात्र अजिबात विसरली जात नाही!)

मी पुण्यात होतो तेव्हा साथीच्या एक वर्ष आधी एक अशी मेस शोधत होतो जी मला आवडेल असे रुचकर अन्न देईल. माझे कमाल बजेट १७० रुपये प्रति डबा होते. माझ्या नशिबाने मला एक पंजाबी डान्सर जो डान्स क्लास नंतर डबे देत असे तो मिळाला, शेजारीच राहत होता. प्रत्येक डबा साधारणतः १३० पर्यंत जात असे. परंतु साथीमध्ये त्याचे बरेच हाल झाले आणि त्याला मला डबा देणे जमेना. त्यानंतर मी कंटाळून एक स्वयंपाकीण ठेवली. जी अर्थातच यथातथा जेवण बनवत असे. परंतु ती दांड्याही तितक्याच मारायची. त्यात साथ असल्याने सगळ्यांचेच हाल झाले. जरा विचार करून पाहा - १. भारता अतिशय सुग्रास जेवण करणार्‍या कोट्यवधी गृहिणी महिला आहेत. करोडो सुगरणी. लाखो पुरुष देखील असतील. तरीही, १७० रुपये प्रतिडबा देण्यास तयार असूनही मला इतकी अडचण आली. मी शेजारच्या वहिनींनाही विचारले की तुम्ही मला दिवसाला दोन ताटं द्याल का? उत्तर नाही आले. २. का? तर कमिटमेंट! एरव्ही घरात मन लावून स्वयपाक करणार्‍या या गृहिणी काही बेसिक गोष्टी व्यावसायिक पातळीवर पाळू शकतीलच असे नाही - स्वतःच्या कुटुंबासाठी सुद्धा जेवण करताना रोज एका दर्जाचं, क्ष पदार्थांचं जेवण बनवणं प्रचंड शिस्तीचे, मेहनतीचे काम आहे. माझ्या गावी घरी दोन भाज्या, भाकरी, भात, एक-दोन आमट्या हे कॉन्स्टंट जेवण असते आणि हे मेन्टेन करायला आजीची, काकवांची कंबर मोडते. तरी आजोबा रात्री बरेचदा दूधभात खाऊन झोपत म्हण्जे प्रत्येकाची आवड निवड, उपलब्धता आणि शक्ती या सार्‍यांचा मेळ साधत एका शिस्तीचा स्वयंपाक करणे हे 'खायचे' काम नाही. आणि जेव्हा याचे प्रोफेशन बनते तेव्हा ही कमिटमेंट पेलवत नाही. भले तुम्ही कितीही मन लावून जेवण बनवा. अशा रोझी स्वप्नांतून बाहेर या. कारण लोकांना मन लावून केलेले जेवण आवड्तेच पण रोज मन लावून इतक्या अमुका क्वांटिटीत, इतक्या अमुक वेळेत, इतक्या अमुक दर्जासहित जेवण करणे प्रचंड अवघड आहे. म्हणून बरेच "क्ष'ज किचन्स" हॉटेल्स/मेस ज्यांचा बॅकबोन व्यावसायिक पातळीवर जेवण करू पाहणारी गृहिणी असते ते बंद पडतात. त्यात अजून एक महत्वाची अडचण म्हणजे बहुतेक भारतीय अन्न हे स्केलेबल नाही. (म्हणजे तुम्ही पालेभाजी एका छोट्याशा कढईत ठराविक मर्यादेतच चांगली करू शकता. शंभर माणसांसाठी मेथीची भाजी सहजगत्या करता येत नाही) त्यामुळे तुम्हाला नाउमेद करत नाही, परंतु घरगुती मन लावून जेवण बनवून तुम्हाला व्यवसाय करता येत नाही हे वास्तव आहे. स्वयंपाक करणार्‍या स्त्रीला दर महिन्यात तीन-चार दिवस आराम करावा लागतो, क्वचित आजारपणं असतात, आणि तुमच्याकडे लोड बॅलन्सिंग अरेंजमेंट नसते तेव्हा अनेक तडजोडी कराव्या लागतात. मला वाटते तुम्हाला याची पुरेपूर कल्पना असेलच. आणि तुम्ही याचा अनुभवही घेतला असेल. तेव्हा मी हे तुम्हाला नाही पण बाकीच्या इच्छुकांसाठी लिहिले आहे असे गृहित धरा. ३. मेस तत्वावर चालणार्‍या व्यवसायात निदान मेंबरांची संख्या तरी ठाऊक असते त्यामुळे प्लॅनिंग सोपे जात असावे असा कयास आहे. ऑनलाईन/हॉटेलांना मात्र काही आठवड्यांनी, महिन्यांनी हे अंदाज लावता येतात. या काळात आर्थिक आणि मानसिक नुकसान होऊ शकते. या काळात तुम्ही कसे तग धरून राहता त्यावरच सगळी मदार आहे. जर तुम्ही फिजीकल हॉटेल टाकणार असाल तर इंटिरियर वगैरे गोष्टींत भरमसाठ पैसे गुंतवून ठेवले जातात. जर कॅशफ्लो राहिला नाही तर मात्र आर्थिक डोलारा कोसळतो आणि मग सगळं गुंडाळावं लागतं. माझ्या मते, ऑनलाईन ओन्ली किचन केलेले चांगले. इंटिरियर पेक्षा भांडीकुंडी, उपकरणे, यांच्यात दर्जात्मक गुंतवणूक करता येईल. मोठे फ्रीज, उत्तम ब्रँडचे फ्रीजर वगैरे, म्याकडी मध्ये असतात तसे फ्रायर, ग्रील्स, कणीक मळण्याचे यंत्र, स्वत:ची चांगली गिरण, उत्तम दर्जाच्या चिमन्या, उत्तम क्वालिटीचे नळ, स्टेनलेस स्टील्चा प्लॅट्फॉर्म, अन्न गरम ठेवण्याचे पाण्याचे स्टँड, प्रोफेशनल मिक्सर्स, साफसफाईला सोयीस्कर गोष्टी म्हणजे सांडपाण्याचे वहन करणार्‍या गोष्टी इत्यादी. ज्या गोष्टिंचा पुढे लॉन्ग रन मध्ये खूप फायदा होतो. मी अनेक छोट्या हॉटेलांत रंगांचे डबे साठवणुकीला, अत्यंत अस्वच्छ फ्रीज, कळक्कट तवे वगैरे पाहिले आहेत ज्याचा कधीना कधी फटका बसतोच. ४. कृपया गॅस सिलींडर्स, बर्नर, शेगड्या यांच्या बद्दल काळजी घ्या. केटरिंग करणारे जे कोणतेही स्टँडर्ड्स नसलेले लोकल मेड बर्नर आणि शेगड्या वापरतात ते प्रचंड घातक आहेत. गोष्टी जितक्या इलेक्ट्रिकल करता येतील तेवढं चांगलं. हे वै मत आहे. 'चुलीवरच्या' फॅनग्रुपची माफी मागून! ५. मन लावून शिस्तीने व्यवसाय करा. मन लावून अन्न शिजवलेत तर सोने पे सुहागा! खूप शुभेच्छा!!

म्हणजे ? आजवर सुरमई, बांगडे, बोंबील, कोळंबी, सुकट, तिसऱ्या, कुर्ल्या, खेकडे इत्यादी सगळे खाल्ले पण वेझ नावाचा मासा नाही खाल्ला, कुठे मिळेल वेझ मासा ?