वेगाने होणारे शहरीकरण , तन्त्रज्ञानातील बेसुमार प्रगती याचा परिणाम ५० वर्षांनी (कदाचित) असा झालेला असेल.. त्यावेळच्या बाप- लेकाचे संवाद या कवितेत व्यक्त करण्याचा प्रयत्न.... कुण्या सकाळी बाबा वाचती , साईट वरचा पेपर एक . जूने पुराणे पुस्तक वाची , बाजूलाच त्याचा लेक . "मोर म्हणजे काय हो बाबा "? पोर विचारी बापाला. "Don't ask me silly questions "! बाप खेकसे पोराला..! "केतकीचे बन कोठे असते..? सांगानाहो मजला बाबा" मात्र आता बापाच्याही , मनावरचा सुटला ताबा. खाडकन मग बाबा बघतो , काय वाचतेय अपुले पोर. पुस्तकावरी त्या लिहीले होते, कविता : मंगेश पाडगांवकर . खसकन बाप ओढुनी घेतो , पुस्तक त्याच्या हातातले. "नकोरे वाचू ऐसे काही काय तुझेरे डोके फिरले.."? "बेटा ! जुन्या माणसांच्या रे, जुनाट असती या समजुती राघु -मैना , चिऊ- काऊ , ऐसे काही पक्षीचं नसती ! " "कुणी पाहिला मोर नाचरा..? कुणी ऐकले कोकीळ कुंजन..? जुन्या कल्पना, खुळ्या समजुती हे कवींचे .. केवळ fiction " "पुर्वीची ती माणसे पोरा खूप खूप मागास होती भाजी म्हणुनी खराखुरा पाला शिजवूनी खात होती " "भात म्हणुनी तांदूळ अख्खा शिजवूनी ते होते खात मुखात त्यांच्या होते म्हणे शुभ्र-शुभ्र बत्तीस दात " "आता कशी बघ आपण जेवण म्हणूनी खातो गोळी परी जेवित होते पूर्वज अपुले हातामध्ये घेऊन थाळी " "बाबा मजला सांगा कसे हो इंद्रधनु ते फुले आकाशी..?" बाप आपुल्या पोराची , समजुत काढी कशी बशी . "झोप आता पोरा गुपचूप रात्र खूप बघ आहे झाली . " असे म्हणूनी त्याने पोरा, झोपेची ती गोळी दिली . बाप लेकाचा हा संवाद, माय ऐकतसे कवतुके . ती ही वदली , " झोप रे सोन्या नको खाऊ रे त्यांचे डोके . " असे बोलुनी पोरा तिने, जरा -जारासे थोपटले . आठवुनी तिने कसे से , अंगाईगीत गाईले . नवरा वदे बायकोला मग, "नको गं ऐसे गीत गाऊ , लिंबोणीचे झाड अन्, चंद्र तयाला कोठून दाऊ . " पोर म्हणे, "बाबा.. बाबा गाऊ द्या ना तिला जरा , गोळीशिवायच येते डोळा शांत शांत झोप मजला ." "खर्च वाचेल गोळ्यांचा अन् पैसेही साठतील खूप साठलेल्या पैशातून आणु हिरवी हिरवी झाडे खूप " बोल ऐकुनी पोराचे , पाणावले नयन आईचे . टप टप टप टप गळू लागती , मोती भरल्या पाण्याचे . बघुनी पाणी डोळ्यांमधले पोर जरासे बावरते "आई तुझ्या डोळ्या मधुनी असे कसे गं पाणी गळते..?" माय म्हणे , "माझ्या पोरा, हा मायेचा वाही झरा , तुझ्या बोलाने रे सोन्या डोळ्यांनाही फुटला पान्हा...! "