शर्यत

:) काय मास्तर आज मुड लै वेगळा आहे राव तुमचा ! खुप सुंदर, वडीलाच्या मनातील घालमेल एकदम उठून दिसली लेखामध्ये ! जिओ !

सुपातला रे मी

गेले द्यायचे राहून... या स्थितीतील एका बाबीचे प्रकटन.

वाह ! ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© फिटावीत जरा तरी जगण्याची देणी एक तरी ओळ अशी लिहावी शहाणी... आमचे राज्य

विप्र मस्तच लिहिले आहे हो!!!! काही लिहायला शब्दच नाहीत ==निखिल आमचा सध्याचा संशोधनाचा विषय :- मुंबईतिल रिक्षांचे मिटर

तसा मी तरी मी कुठे होतो. माझे काय ग? गुंतवीन मी स्वःत ला पण तुझे काय? -वा! हृद्य प्रकटन. पण काळ हेच औषध नाही का?नव्या वाटा आपोआपच तयार होतात.

माझे काय ग? गुंतवीन मी स्वःत ला पण तुझे काय? स्सही ! अशाबाबतीत स्त्रियांच्या भावनेची मोठी कोंडी होत असावी. -दिलीप बिरुटे

प्र का टा आ. खराटा (रंग माझा वेगळा)

पटले! मागे रामदास भाऊंनी लिहिल्या प्रमाणे, पट्ट्या वरून एक उतरतो, तो पर्यंत दुसरा चढतो! संजय अभ्यंकर http://smabhyan.blogspot.com/

=D> =D> =D>

मास्तर, वेगळा फॉर्म, वेगळा मूड, वेगळी भाषा... सगळंच छान. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

छान लिहिलयत. हे तर मोठ्या मुलांबद्दल लिहिलत. मुलं सुटी झाली आपल्यापासून की तेंव्हाही अशीच पोकळी जाणवते सगळ्या आयांना (आईचे अनेकवचन). त्यावेळी तर आपल्या समोरच असतात पण खातापिताना भरवण्याची गरज संपते. पॉटीट्रेनींग झाल्यावर तर भलेशाब्बास! आतातर कुठल्या शर्टवर कुठली पँट शोभेल असं कधीतरी बघतो माझा मुलगा, आणि तो मोठा होतोय म्हणून काही कारण नसताना मला धस्स होतं. रेवती

प्रकटन आवडले. आरती प्रभू यांच्या ओळींची आठवण येते : कुणासाठी , कशासाठी , कुठवर ओढायचा गाडा ?

अभिनंदन .तुम्ही लिहीलेलं एकाच वाचनात कळलं . अगदी तळटीप लिहीली नसती तरी कळलं असतं. ललीत लेखनाच्या प्रांतात आपले स्वागत.

ह्याला ललीत लेखन म्हणतात काय? जाता जाता: जोडा मारायला विसरु नका काय? साथच आली आहे म्हणा की.

वाह !! बैलोबा चायनीजकर !!! माणसात आणी गाढवात फरक काय ? माणुस गाढव पणा करतो,गाढव कधीच माणुस पणा करत नाही..

एक सफाईदार खेळी खेळुन गेलात. झकास.

वाचलं आणि गप्प झालो.. काय सांगु..?