शब्द झाले मोती.. - २

@ संदीप तुझ्या शब्दात जादू आहे कसली तरी.. वाचतच बसावे वाटते बऱ्याचदा... @ पैजार बुवा तुम्ही प्रेरणा स्थानी.. एकसुरी लिखाणाला तुम्ही ज्या कलेने वेगवेगळे कंगोरे लिहून तसा आमचा विचार बदलावता ते खूपच भारी वाटते.. तुमच्या लिखाणाला हा धागा खुप मिस करतोय... इतर प्रतिसाद देणारे मनात इतके काहुर उठवतात की बस.. काय विचार.. काय शब्द वाचतच बसावे वाटते... आज काहीतरी लिहीन आवरून आल्यावर... बघू... तुम्ही सगळे लिहीत रहा.. वाचत आहे...

मला पहिल्यांदा आपली विशी खुप आवडायची.. बेधडक .. बेदरकार.. वाट्टेल तसे जगण्याची मज्जा काही औरच होती.. मग आपण तिशीत प्रवेश केला आणि मग जाणवले.. तिशी खुपच हँडसम असते.. खरा भारी पुरुष हा तिशीतलाच असतो असे आपले मत. जीवनाचा काय बॅलंस साधलेला असतो.. प्रेम, माया, बाप, नवरा, अनुभव, घर, माणुस ,हळवा पण तितकाच कणखर. ह्या तिशी वर पण आपण लय प्रेम केले... बाप असल्यामुळे हि ह्या तिशीत ही आपण पुन्हा बरेच बालपण जगुन घेतले... आता ह्या तिशीचा हि उत्तरार्ध चालू झाला आहे... वाईट वाटते.. हे वयच असे आहे.. आता आपल्यालाच असे वाटते, की बाबा रे आता तुझ्या आयुष्यात खुप थोडे दिवस राहिलेत.. जगून घे.. आता नाही तर कधीच नाही.. संपतोयस तू.. उद्याचा दशकातला सूर्य तुझा नसेल.. बऱ्याच गोष्टी राहिल्यात.. राहू दे, दे सोडून.. पुन्हा नव्याने उठ.. नविन गोष्टी कर.. सर्वावर प्रेम कर.. मनसोक्त जग त्या ढगा सारखं.. मुक्त.. स्वैर.. स्वछंद...

मृग बरसला की तो भेदभाव करत नाही... कसल्याही आठवणींना तो सरळ सरळ झोडपून काढतो.. पापण्यांच्या प्रदेशात मग.. ढगही हुमसू हुमसू रडतो... चंद्रखळ्यांचे तुडुंब भरलेले बंधारे मग फुटून जातात... आठवणींच्या घरट्यात निजलेली स्वप्ने, मग काहुर बनून सैरा वैरा पळू लागतात...

इकडे लिहितो प्रतिसाद.. एका खाली एक खुप बारीक होतो प्रतिसाद.. वाचायला निट जमत नाही.. ------------- त्या ढगाला पण आता काही सुचत नसेल तुझ्या स्वप्नझुल्यावर उगाच रेंगाळताना पावसाला शब्दात पकडणे जमत नसेल... आणि आता तळहातावर पाऊस पकडतोय, तर तोही हात सोडतोय... तुझ्या सारखाच...

माझं अन पावसाचं नातं तसं फार जुनं आहे .. तू नसताना माझ्या पाशी उगाच त्याचे मागे मागे चुकार घुटमळणे आहे.. आणि आता, गालावरून ओघळताना एक एक थेंब मला तू तिथे दिलेल्या हजारो मुक्यांचे हिशोब मागत बसला आहे...

आज सकाळीच, फेसबुक वरील मित्राने koama lanbada ह्या गाण्या बद्दल लिहिले होते.. koama lanbada हे ते गाणे. ते वाचले आणि त्या गाण्याला असंख्य वेळा पाहिले.. अशी डान्स असलेली गाणी , तसेच उत्कृष्ट संगीत असलेली गाणी मला खुप आवडतात. मला संगीता मधले काही कळत नाही, डान्स चे ही तसेच, पण मनाला भिडले की ते आपले आवडीचे होते. ----- कॉलेजला असताना वेगवेगळ्या भाषांतील गाणी पण यायची मला Ranu Ranantune Sinnado Sinnado हे तेलगु गाणे तर माझे पुर्ण पाट होते.. इलाई राजा हा आपला अजुनही आवडता संगितकार त्यामुळे त्याची असंख्य गाणी मी शब्द न कळताही ऐकलेली आहेत.. वा इलाई राजा म्हणजे संगिताचा बादशहाच. =============== तर झाले असे २०१६, ला कंपणीत पल्लवी माझ्या टीम मध्ये होती, चांगली मैत्रीण झाली नंतर ती, ती मला म्हणाली न येणार्‍या भाषेतील गाणी ऐकण्या पेक्षा तु इंग्लिश, पाश्चिमात्य गाणी का ऐकत नाही ? निदान २० % तरी कळतीलच की, आणी मग तीने काही गाण्यांची ओळख करुन दिली.. तिला ती गाणी यायची.. तीला वेस्टर्न लाईफचे आकर्षण होतेच .. मग माझा प्रवास सुरु झाला इंग्रजी गाण्याकडे.. तीला कोल्डप्ले आवडायचा.. मग त्याची असंख्य गाणी ऐकली, पाहिली.. त्यावेळेस मला ४-५ च गाणी यायची, तसे तेव्हडीच येतात अजुनही :-). इंग्रजी गाणी येणारे आणि कळणारे पाहिले की मला त्यांचा हेवा वाटतो. ती ४-५ गाणीच अजुन ऐकतो मी मोबाईल ला, ती गाणी म्हणजे - ब्लँक स्पेस. टेलर स्विफ्ट तर आपल्याला लय आवडली, मग तीची इतर ही गाणी बघितली, पण ब्लँक स्पेस म्हणजे क्या कहना.. - cheap thrills च्या गाण्या आणि डान्स मुळे तर मी वेडाच झाले.. आराध्या ला पण हे गाणे माझ्या रिंग टोन मुळे पाठ झाले.. भारीच - Counting Stars हे OneRepublic चे गाणे पण मला आवडलेले.. पाठ पण होते. - The Chainsmokers - Closer हे गाणे तर मला त्याच्या बिट्स आणि लोकेशन मुळे खुप आवडले.. जोडी काय दिसली आहे गाण्यात.. - perfect strangers पण खुप आवडले. तर आपला हा येव्हडाच इंग्लिश गाण्यांचा संबंध.. मध्यतंरी डेस्पेसिटो आलेले, ते पण खुप आवडले. स्पॅनिश संगितात नक्कीच काही तरी जादू आहे असे मला नेहमी वाटते.. त्यामुळे आजचे कोअमा लाम्बाडा हे गाणे आणि तो डान्स प्रकार मनात घर करुन केला... नुकताच एका मैत्रीणीने , डर्टी डान्सिंग पिक्चर बघायला सांगितला त्यामुळे पाहिला , वा काय मस्त डान्स स्टाइल्ची माम्बो पद्धत.. वा.. आजचा दिवस असा डान्स आणि संगिताने परिपुर्ण भरलेला आहे हे नक्की.. मध्येच मग मी आपली आवडीची शकीरा पण ऐकली... कधी कधी अशी गाण्यांची, संगिताची वातावरणात एक वेगळीच नशा चढते.. मजा येते. गेल्या आठवड्यात - केंव्हा तरी पहाटे उलटुन रात गेली, गेले द्यायचे राहुनी आणि ती गेली तेंव्हा पाऊस या गाण्यांनी अशीच माझ्याबोवती रुंझी लावली होती.. अवांतर : डान्स आपल्याला येत नाही, पण गेल्या वर्षी kuala lumpur मध्ये रात्री १-२ ला मी रस्त्यावर भटकायचो तेंव्हा लोकल डान्स बँड मध्ये जावून त्यांच्या तालावर थिरकलो होतो .. वा. भारतात ही डेअरींग कधी करता आली नाही. २०१६ -१७ ला जेव्हडे पब बार मध्ये डान्स केले तेव्हडेच नी आतापर्यंत केलेले डान्स, सहज आठवले हे. आता वाटते आपण डान्स शिकायला हवा होता.. असो.

हे ढग खुप द्वाड असतात, आकाशाच्या शाळेत जाऊनही नेहमी टारगट पोरांसारखे बाहेरच भटकत राहतात... कधी उंच शिखरावर उगाच ध्यानस्त होतात, तर कधी झाडाशी हितगुज करतात..,कधी हलकेच फिरून येतात त्या शेताच्या बांधावरून, त्या निरव शांत तळ्यावरून... कधी ते सूर्याची किरणे लेऊन सोनेरी होतात, तिच्या केसातील बटांसारखे..कधी चंदेरी तिच्या कानातल्या गोल रिंगांसारखे... कधी संध्याकाळी त्यांवर चढते केशरी लाली, तिच्या गालासारखी.. तर कधी ते चंद्रखळे बनतात.. तिच्या कातिल खळ्यांसारखे.... म्हणूनच कदाचीत अजूनही जपून ठेवलंय काही ढगांना मी, माझ्या श्वासात... माझ्या मनात... फक्त तिच्या साठी... --- शब्दमेघ.

@ मन्या.. मला की नाही, मी नेहमी जगाच्या परिघावर असणारा एक बिंदू वाटतो.. या परिघावर.. या वर्तुळामध्ये.. अनेक माणसे येतात, जातात.. पण मला कायम वाटत राहतं, किती हि लांब गेलं ना कोणी तरी ते माणुस पुन्हा भेटत राहतं. कोणाच्या वाटा पुन्हा त्रिज्यां सारख्या मला छेदून जातात.. कोणाचे आठवणींचे ठिपके हळूच दुरावून खुणवत राहतात.. कोणाच्या मोठ्या मोठ्या सावल्या त्या व्यासा वर लोंबकळत राहतात.. अस्पष्ट अश्या... कधी माझ्याच भावनांचा एखादा लंबक, हळूच छेदून जातो तुटलेल्या त्या दूरच्या त्रिज्येला.. आणि विचारपूस करून आपसूक बसतो गप गुमान, आपले स्वतःचे कोण मोजत.. कधी कधी तर मी कोणाला पाहत नाही.. एकटाच असतो या परिघावर.. तरी तीचा आवाज येतो कुठून तरी... "तुझ आभाळ माझ्या समुद्रावर का घोंगावत आहे? " मी बापडा गप्प राहतो फिरत, माझ्याच विचारांच्या कक्षेत.. कधी कधी म्हणूनच माझ्या येथे ग्रहण लागते तीचे.. तिच्या विचारांच्या सहित.. पण थोड्यावेळच...

वर्तुळ आणि वर्तुळाची फिरकी (विडंबन) दोन्ही आवडले... :-)) :-)):-))

नुकताच अमोल_oo3 यांच्या मातृदशक कवितेला रिप्लाय देताना त्या कविते वरून ह्या ओळी सुचल्या.. आई म्हणजे हळवा कप्पा.. म्हणून येथे पुन्हा देतो.. __ नवमांस गर्भ वाढविला | चिरंजीवी श्वास दिला | तोच स्वर्ग बनविला | माझ्यासाठी|| पुनर्जन्म तेथीची व्हावा | पुन्हा मायेचा ठेवा | तुझ्या काळजाचा तुकडा | माझ्यासाठी ||

रातराणी म्हणजे चांदण्या अंगावर घेऊन केलेली सुगंधाची नखशिखांत बरसात.... पण आपलं मळकट रुटीन संभाळून, कोणत्या सरकारी अधिकाऱ्याने आमच्या लाल डब्याला अगदी नटवून त्याला 'रातराणी' नाव दिले असेल त्याला आपला सलाम. अशी रंगीत, कवी मनाची माणसं परिवहन खात्यात पण असु शकतात हे पाहून चांगले वाटले.. खरी रातराणी म्हणजे सुगंधाची दरवळ... पण ह्या रातराण्यांच्या सुगंधाचे न बोलले बरे.. मागच्या बाकड्यावर डुलणारे प्राणी, आणि त्याच्या पुढच्या बाकावर घोरणारे.. ही रातराणीची खासियत... कधी कधी उगाच कोणी चसमिस्टर, झोप येत नाही म्हणून नोकिया फोन च्या बॅटरीत एखादं कसलसं पुस्तक वाचत असतो.. पण असले नग विरळच.. लांबचा पल्ला, थोडा आरामदायी आणि जलद गाठता यावा म्हणून लाल डब्याला थोडं आतून बुडाला बसायला सुखकारक केलं आहे, इतकच काय ते नविन... रातराणीचे ड्रॉयव्हर म्हणजे एक जात हरामखोर जमात.. सकाळी कोणाला कसलसं सामान गावाला द्यायचं असल तर इकडून पण आणि तिकडून पण पैसे उखळतात... बर, बस स्टॉप वरून निघाल्यावर जरा कसा तरी डोळा लागेस्तोवर हे ह्यांच्या ठरलेल्या हॉटेलात गाड्या घालतात.. खायचं ह्यांना असतं.. जेवणाच्या पैस्यात आम्ही उगाच काळा चहा पितो.. या वेळेस, येव्हड्या अंतरातच तुंबलेले उगाचच धावा धाव करतात.. येताना सिगारिटी ओढत आल्यावर त्यांचा आव जणू चंद्रावर धूर सोडल्या सारखा असतो.. बस कंडक्टर ला तर गाडीचा स्टार्टर मारल्यावरच सगळी लोकं परत आत आल्यात का नाही हे मोजायचा कंड येतो.. कुठचं तरी म्हतारं नेमकं आलेलं नसतं.. मग त्याची म्हतारी त्या संधीचा फायदा घेऊन त्याला दोन शिव्या हासडते, त्याची पोरगी उगाच खिडकीच्या काचंतुन ओss अण्णाss ओss अण्णाss अशी बोन्ब मारते.. म्हातारं मग धोतर सावरत पळत येतं.. दहावीच्या पोराला गणितात पास झाल्यावर काय वाटलं नसल तसलं तोंड करून कंडक्टर, माणुस मोजायचं गणित संपवतो, आणि ड्रायव्हरला जाऊद्याss म्हणून जोरात हाक देतो.. रगेल ड्रायवर त्याच्या बापाचं काय जातंय, असल्या अविर्भावात जी गाडी दामटवतो, तेंव्हा रातराणी की रातवैरणी असं वाटून उगाच छातीत धस्स होतं. गाडी वळवताना तर तो हरामखोर असला टर्न घेतो की बाजूच्यानी खसकन अंगावर आलच पाहिज्ये, नायतर वरण एखादं गठुडं डोक्यात पडलंच पाहिज्ये. -- गणेशा

@ संदीप फुले वेचूनि परड्या भरल्या नाजूक तिच्या बोटांनी अगणित ती सुवासिक स्मरणे भरू कुठल्या कुप्यांनी? वाह --------- मला लहान पणा पासून पांढरी, पांढरट रंग असणारी फुले खूप आवडतात.. माहीत नाही का पण आवडतात.. उरुळी ला माझ्या घराच्या अंगणात जाई चा वेल होता.. काळ्या चिमणीने त्यात घरटे पण केले होते.. जुई बाजूला छोट्याश्या बागेत होती.. अंघोळी चे पाणी जायचे तिथे मोगरा उभा असायचा.. एक पाकळीचा मोगरा.. दोन पाकळीचा मोगरा.. किती आठवणी.. मोगरा तेंव्हाचे माझे आवडते फुल.. तायडी गजरा करायची या फुलांचा.. या पांढऱ्या फुलांच्या आवडी पायी, दूर दातार बंगल्यामध्ये उगाच आलेलं धोतऱ्याचे फुल पण मला आवडलं होतं. मी मोठा होत गेलो तसं मला बकुळी आणि पारिजातका च्या फुलांनी मोहिनी घातली.. त्या फुलांत मला माझ्या आत दडलेल्या प्रेमाच्या अनामिक हुरहुरी ची आठवण येते.. तिच्या आठवणींची हलकीशी बरसात होते... सुगंधाचच लेणंच ते.. माझ्या रहाटनीतल्या घराचे नाव 'पारिजात'.. पारिजातकाचं आयुष्य लाभलं तरी चालेल, पण लयलुट करायची ती सुगंधाचीच हे मोहत्सव मधलं माझं आवडतं वाक्य.. आता हळू हळू या प्रेमात रातराणी ने प्रवेश केलाय.. रातराणी म्हणजे आकाशातल्या चांदण्याच जणू. .. निरपेक्ष भावनेचे अलवार प्रेम म्हणजे रातराणी....

आज मन माझे उडत जाते आहे 2005-2006 ला.. ते अनुभवलेले क्षण पुन्हा पुन्हा यावेसे वाटतात... July महिना होता आणि मी 'मॉड्युलर इन्फोटेक' या पर्वती इस्टेट मधल्या कंपनीत कॉलेज मधून सिलेक्ट झालो होतो... तिथला पहिला दिवस 18 जुलै... तसा हा 2005 चा काळ अवघड होता.. पण जगण्याच्या या उतार चढावात येणारे दिवस असे भारी येतील हे कधी वाटले नव्हते... ते मित्र मैत्रिणी.. गप्पा... झाडाखाली सगळ्यांनी घालवलेले रोजचेच ते क्षण.. किती अल्हाददायक... त्या पंचमी हॉटेल मधल्या पार्ट्या.. कधी, आदर्श निगडी ला राहतो म्हणून तिकडे पूना गेट ला जाऊन खाल्लेली सुरमई... सगळे अगदी लक्ख आठवते आहे... सुरवातीला दीपाली आणि रोहिणी ने माझ्या विरुद्ध केलेली भांडणे.. किती किती गोड आठवणी.. ती मैत्री इतकी उत्कट आहे की.. हे लिहायला घेतले आणि मध्येच तोडून शारदया अन दीपाली (लग्न केले त्यांनी पुढे ) ला फोन केला.. किती दिवसांनी बोललो.. खळखळून हसलो... वा.. हा तर लिहितो थोड्या वेळाने.. (क्रमश:)

२००५ साली, मोड्युलर कंपणीत जॉइन झालो आणि आमचा ८ नविन फ्रेशर लोकांचा गृप तयार झाला, तसे आताच्या कंपनी सारखे ट्रेनिंग वगैरे काही नव्हते, आणि सगळेच एका वेळेस जॉइन झालेले आहेत असे ही नव्हते.. पण आम्ही एकमेकांस कसे बांधले गेलो माहीत नाही.. आम्ही तसे वेगवेगळ्या प्रोजेक्ट वर काम करत होतो .. ------------- संध्याकाळी ५.३० - ६ वाजले की आम्ही एक एक जन कंपणीतुन बाहेर पडत असे. इलेक्ट्रॉनिक इस्टेट (पर्वती इस्टेट) च्या बाहेर, गेट वर, रस्त्याला लागुन एक झाड होते, जो पहिला निघेल तो तिथे त्या झाडाखाली जाऊन थांबत असे. ते झाड अश्या अनेक चेष्टा मस्करी, विनाकारण केलेला हाश्य कल्लोळ, गोंधळ , थट्टा यांचे साक्षिदार होते.. पहिल्यांदा, दिपाली आणि रोहिणी ला मी गृप मध्ये आजिबात आवडत नव्हतो, कारण मी कसा पण डायरेक्ट बोलायचो.. पुढचे मागचे न बघता.. मला मुलींना वेगळे वागवण्याची कला नव्हती.. जसे आपले सगळे मित्र तसेच ह्या.. शहरातल्या गोड पणाची सवय नव्हती... मग याच्या वर चर्चा व्हायच्या, दिपाली ला तर मी कसल्या परिस्थित नकोच होतो.. ३६ चा आकडा.. (आता रोहिणी आणी दिपाली सगळ्यात चांगल्या मैत्रीणी आहेत, नव्हे मी त्यांचा सगळ्यात चांगला मित्र आहे :-)) ) एकदा आम्ही सलाम नमस्ते ला गेलो होतो, आणि मला चहा प्यायचाच होता, चहा म्हणजे आपला जीव की प्राण, दिपाली ला तिच्या म्हणण्या प्रमाणेच करायचे असायचे, ती पुणेरी स्टाईल मध्ये म्हणाली.. " शी, चहा नाही आवडत मला, नको जायला.." आपल्याला हजरजबाबी पणा कुठे दाखवावा हे तेंव्हा कळत नव्हते, मी लगेच " बरं ठिक आहे, तु दुध पी" असे म्हणालो. त्यावर ती जी भडकली की बस. . ( आज पहिला रिप्लाय लिहिताना , फोन वर हे बोलल्यावर आम्ही इतके हसलो की बस की बस ) सोमवारी भाग्यश्री, आदर्श आणी आमित माझ्या बाजुने आणी दिपाली आणि रोहिणी मी कसा गावठी ,, कसा बोलतो असल्या पटवण्यात.. आदर्श आपला तेंव्हा पासुन या सगळ्या मित्रात बेस्ट फ्रेंड.. त्याला असल्या परिस्थीती चांगल्या हातळता यायच्या .. येण तेण प्रकारे , मी गृप मध्ये राहिलो... पण एकदा दिपाली माझी अपाचे गाडी बघुन म्हणाली होती, ये मला पण गाडी शिकायची आहे, पण रस्त्यावर नाही हा, मी " हा तु घरात शिक " असे बोलल्यावर पण ती माझ्या वर रुसुन निघुन गेली होती.. तीच्या वरोबर शार्दुल पण .. दिपाली गेल्यावर एका वर एक फ्री सारखे, शारद्या ला तिच्या मागे जावे लागयचे... डी गँग चा तो उजवा हात बनु पहात होता... शार्दुल, आमचा लय भोळा माणुस, बराच शांत, तो दिपाली ला 'डी' म्हणायचा.. ती मात्र डी गँगची म्होरक्याच वाटायची मला.. पण शारदया ? तो आपला दोस्त होता.. आपण उरुळी ला तेंव्हा नावाला राहायचो.. झाडा खाली उशीर झाला की मी शारदया च्या रुम वर थांबायचो.. बर्याचदा..(नंतर रुममेट्स झालोच, ते वेगळे किस्से).. नाही पण शारदया तेंव्हा लगेच माझ्याबरोबर रुम वर येत नव्हता, तो व्हाया धनकवडी लांबुन अरणेश्वर ला यायचा... दिपाली ला घरी जावून स्वयपांक करायचा असायचा, म्हणुन ती बर्याचदा लवकर निघायची.. आणी शारदया पण.. रोहिणी, आमच्या गृप मधली सगळ्यात मॉड मुलगी होती.. सिंबॉयसिस मध्ये शिकुन आलेली होती.. मॉड्युलर हे नाव तिच्यामुळेच सार्थकी लागले असे आपले मत होते.. आम्ही जेंव्हा कोकण ट्रीप ला गेलो, त्यामध्ये आम्ही खुप धमाल केली.. पुण्यातुन दिवेआगार, श्रिवर्धन, आरावी या पुर्ण ट्रीप मध्ये येई पर्यंत नॉनव्हेज जोक्स.. कसले ही पिजे.. गप्पा. खेळ काही सांगयला नको... माझी ही आयुष्यातील पहिलीच ट्रीप. तेंव्हा पासुन रोहिणी चा मी तीच्या दृष्टीने सर्वात चांगला मित्र झालो.. नंतर हे नाते इतके सुंदर होत गेले की बस . ती दुबईला होती तेंव्हा तिला वाटायचे मी विथ फॅमिली तिकडे यावे फिरायला.. पण दुबई आपल्याला कधी आकर्षित करु शकली नाही.. आता मुंबई ला असल्याने १-२ महिन्यात फोन झाल्यावर खुप बोलतो आम्ही.. आता आमच्या गृप मध्ये सगळ्यांशी बांधुन असलेला मी एकटाच असे तीचे मत.. तीचा तर मी एकटाच जीवा भावाचा मित्र.. मज्जा येते तिच्याशी बोलताना, मुलांच्यात इतकी गुरफटलेली असते, आणि तीची स्वप्ने काय तर आपण म्हतारे झालो ना, मग पुन्हा तसेच त्या झाडाखाली उभे राहुन मनमोकळे गप्पा मारायचो ना अगदी तसेच गप्पा मारु.. माझे अजुनही विरुद्धच मत, आलेला प्रत्येक क्षण जगुन घ्यायचा, नंतर असे करु न तसे करु हे सगळे राहुन जाते ग.. पण आम्ही आमच्या मुद्द्यांना सोडेल तर कसे ... ती पुण्यात आली होती तेंव्हा कोंढव्याकडे जाताना, तीला ते झाड दिसले नाही.. तीला वाईट वाटले.. तीने मला हे सांगितले तेंव्हा ही मला वाईट वाटले.. अमित आमच्या गृप मधला हिरो ,बोलबच्चन पण होता तो.. जरी तो सिंहगड रोड वर रहायला असला तरी आधी पेठेत राहिलेला गुण त्याच्यात होता, आमच्या गृप मधला सगळ्यात गोडबोल्या तोच.. पोरींना जाळ्यात कसे ओढायचे हे त्याला जास्त कळते असे त्याला उगाच वाटायचे.. असते , गोड बोलणार्‍या मुलांना हा गैरसमज असतो.. अमित सुंदर गायचा... त्याला खुप मुली आवडायच्या.. कधी कधी शारदया आणि मला तो असे समजावयाचा की आमचे आजोबाच आमच्याशी बोलतात .. पण तसा मनाने चांगला होता, एकदम. रहाणीमान उच्च होते आणि भाषा क्लिन.. गृपमध्ये कोणी क्लिनबोल्ड झाल्या नाही हे त्यांचे नशिब...(भाड्या ने वाचले हे की मला लय शिव्या घालेल, आताही) 'भाड्या' हा आमचा कॉमन शब्द होता.. भाग्यश्री ला नंतर आम्ही 'भा' हे नाव दिले आणि दिपाली चा 'डी' होताच.. इलेक्ट्रॉनिक इस्टेट मध्ये दुपारी चक्कर मारताना अमित मस्त बोलायचा.. सगळ्यांना खुप मस्त हाताळण्याची कला त्याच्या कडे होती असे मला वाटायचे.. आपल्यात अशी ओघवते बोलण्याची कला नव्हतीच कधी.. अमित ने आम्हाला तेंव्हा एक गोष्ट सांगितली, की आपण ऑफिस चॅट बॉक्स मध्ये जे लिहितो ना ते सर्वर वर रेकॉर्ड होते, आणि ते वाचु शकतात.. मग माझ्या मनात आले, भाड्याने हे आधी का नाही सांगितले, आता ह्या येव्हद्या शिव्या, येव्हडे बोलणे कोणी पाहिल्यावर. मग आम्ही शोर्ट फॉर्म मध्ये बोलायला लागलो.. पण त्यात सगळ्यात फेमस झाले ( B.N.K.R.) अमित आहेराव.. बोर नको करु राव .. आता कॅनडा ला गेल्या पासुन आमचे बोलणे खुप कमी झाले आहे.. ( आज करतो कॉल रात्री त्याला ) शितल गृप मध्ये कमी राहिली, ६ महिण्या नंतर तीचे लग्न झाले, आमच्या गृप मधुन कायमची हरवलेली ही एकमात्र मुलगी.. जास्त आठवणी ही नाहितच.. कधी भेटली तर भांडण होणार.. पण कधी भेटणारच नाही असे मला वाटते... क्रमशा: (पुढे आमच्या गृप मधला आमच्या तीन जनांचा थोडा क्लोज्ड गृप

माझ्याच साठी - > वरचे दोन्ही भाग वाचल्यावर , रोहिणी चा फोन आला.. २ मिनिटे तर रडत होती.. आपल्या पाशी रडणारे विरळच.. अश्या निखळा मैत्रीला सलाम... खुप बोललो आज... वरचे लिखान तसे जास्त वेधक नाही झाले, पण हे ज्यांच्या साठी आहे, त्यांना त्या दिवसाचे अलवार पिस अंगावर पडले असे वाटणारच. खुप जुने दिवस आठवले.. खाली आदर्श आणि भाग्यश्री चे भाग देणार होतो पण सुरुवात रोहिणी पासुनच करेल पुन्हा.. - गणेशा

काळ थोडा पुढे सरकला आणि आम्ही घट्ट मित्र झालो... माझ्या घरी मटण खुप भारी बनते... सगळे उरुळी कांचन ला मटण खायला आले.. आम्ही पत्ते खेळलो होतो, गेम आठवत नाही, पण त्यात राजा राणी वजीर असे जिंकण्याच्या क्रमाणे ठरले जातात. आदर्श राजा झाला होता, रोहिणी राणी आणि मी वजीर.... तेंव्हा पासुन रोहिणी ला आज पर्यंत मी राणीच बोलतो, पण ती मात्र मला अजुनही हसत 'गणोबा' बोलते.. मला गणोबा म्हणणारी ती एकमेव व्यक्ती... भाग्यश्री कंपणीत बसायला माझ्या मागेच होती.. बाकी सगळे आम्ही लांब लांब बसत .. भाग्यश्री आमच्या गृप मधील सर्वात सालस, शांत आणि समजुतदार मुलगी.. अजुनही ती तशीच आहे... आमच्या सर्व गृप मध्ये भाग्यश्री सर्वांना खुप आवडायची.. तीला पॉलिटीक्स म्हणजे काय हे माहितच नव्हते ... मी जरी कंपनीत काम करत असलो तरी माझे कॉलेज (मी दुसर्या वर्षापासुनच कंपणीत जात होतो, शेवटचे वर्ष कंपणीतच) चालु होते आणी ते होते निगडीला. त्यामुळे एम.सी.ए. च्या मित्रांच्या निगडीवरील रुम वर पण मी जायचो .. तेंव्हा भाग्यश्री, मी आणि आदर्श आम्ही तिघे शनिवार-रविवारी पण भेटत असु.. पुणे गेट हेच आमचे ठिकाण.. त्यामुळे हळु हळु आमच्या तिघांच्यातला बाँड पण घट्ट होत गेला. झाडाखाली उभे राहिल्यावर कितीतरी ४२ नंबर बस आम्ही तीला सोडायला भाग पाडत असु.. तीला घरी जास्त उशीर झाल्यावर चालत नसे, पण तीला या बाबतीत तरी आम्ही बिघडवुन टाकले होते.. आमच्या मुळे तीला घरी बोलणे खावी लागत असे.. तीच्या आयुष्यातील सर्वात टुकार पण बिंधास्त असणारे आम्ही दोघेच होतो..तिला अनेक मॉडर्न म्हणी, वाक्यप्रचार आम्ही शिकवले होते. त्या शाळेचा आदर्श हेडमास्तर आणि मी शिक्षक होतो... आदर्श माझा या गृप मध्ये बेस्ट फ्रेंड होता, इतका की मी निगडीला आलोय हे कळाले की, त्याचे वडील त्याला आता तुला रात्री १२-१ वाजतील यायला ना ? असेच विचारत होते.. आमच्या गप्पांना काय लिमिट नव्हते, आदर्श एकदम प्लँड मॅनर मधला, आणि मी एकदम उधळा.. त्याने कितिदा तरी मला समजवले पण त्याचे काही फायदे नाही झाले.. पोरिंच्या गप्पा हा आमचा कायमचा धंदा होता.. रात्रीचे १२-१ हे म्हणजे मिनिमम.. कधी त्याला दूसर्‍या कशामुळे ही घरी जायला उशीर झाला तरी आमच्या नावाचा उद्धार होत होताच.. आपला लौकिकच असा होता.. माझी मुंबईची मज्जानु लाईफ हा आमचा कायम चर्चेचा विषय बर्याचदा असायचाच... तो विषयच न्ह्यारा. नंतर अजुनही आम्ही तितक्याच उत्क्टतेने भेटतो, आताच जानेवारी मध्ये तो लंडन वरुन आल्यावर आम्ही भेटालो होतो,, कुठे ? पुणे गेटच... पंचमी, हे पुणे सातारा रोड वरील हॉटेल, ऑफिस च्या अगदी जवळ होते, आमच्या सगळ्या कंपणी जवळच्या पार्ट्यांचा हा एक मोठा साक्षीदार आहे.. पंचमी आणि आमचे नातेच तसे.. किती प्लॅन आमचे त्या हॉटेलात ठरलेत.. उन्हाळ्यातला मँगो ज्युस तर क्या कहना.. अजुनही मी तिकडे गेलो की त्या हॉटेल मध्ये जातोच जातो... जवळच सिटी प्राइड होते, आम्ही सर्वांनी एकत्र पाहिलेला 'रंग दे बसंती' हा पिक्चर आणि थेटरमध्ये आम्ही केलेला गोंधळ अजुन आठवतो.. आम्ही सगळ्यांनी त्यातील स्वता एक एक पात्र घेतले होते.. त्याच्या एंट्रीला बाकिचे गोंधळ करत होते.. तो पिक्चर अक्षरसा जगलो आम्ही तेथे.... मैत्री .. ही खरेच किती सुंदर गोष्ट आहे ना.. ? लिहिण्याचे खुप आहे पण थांबतो... क्रमशा: ( पुढे शेवटची मैत्रीण अश्विनी जगताप )

अश्विनी जगताप... थांबा, आडनाव एक असले तरी आम्ही पुर्ण दोन दिशेची दोन टोके होतो.. कंपणीतील माझी ही शेवटची मैत्रीण.. अश्विनी, मोड्युलर ला नंतर जॉइन झाली.. मी तेंव्हा खालच्या बेसमेंट ला शिफ्ट झालो होतो.. कंपणी आमची छोटीच होती.. आमचा ८ जनांचा गृप वेगळा आणि अश्विनी वेगळी.. ती फक्त माझी मैत्रीण होती, असे म्हणाल्यास वावगे होणार नाही की मी पुर्ण कंपणीतला तीचा एकटाच मित्र होतो.. कायमसाठी... आमची जागा खाली माझ्या टीम लिडर , विक्रम शेजारी करण्यात आली..आदर्श पण तेथेच बसत होता. अश्विनी कंपणीत जॉईन झाल्यावर माझ्या जवळ बसण्यास आली.. अश्विनी, C.O.E.P. मधुन Electronic B.Tech मध्ये college टॉपर होती.. त्या काळात ती अल्गोरीदम, मशिन प्रोग्रॅमिंग असले काय काय करत होती. तीची लेवल आय.आय.टी चीच. , त्याची कुठलीशी परीक्षा ती पास झाली होती.. तिकडे गेली नाही तो भाग वेगळा.. -------------------- हा तर अश्विनी ही एकदम टीपिकल हुशार मुलींसारखी होती.. काम एके काम.. दुसरे काहीच नाही.. ती खाली बघुन यायची, खाली बघुन जायची.. सासवड वरुन पुण्यापर्यंत आणि पुण्यापासुन सासवड पर्यंत ती पुस्तकेच वाचत यायची.. कोणाशी एक ना दोन.. त्या उलट मी.. आपल्याला बडबड लागायची.. चेष्टा करणे तर आपल्याला आवडायचेच..काम कमी आणि दंगा जास्त असले आपले... अश्विनीची मी बरीच फिरकी घ्यायचो.. तीला निट कळत पण नव्हते.. तीचा एकच शब्द असायचा.. स्टुप्पिडच आहेस. कॉलेजमधल्या काही गोष्टी निघाल्या आणि आम्ही बाईंवर कसे लाईन मारायचो, कसे कँटीन ला बसायचो.. की तीला ते खुप वेगळे वाटायचे.. एकदम ती सदाशीव पेठेतल्या सारखे बोलायची, " अरे तुम्ही या साठी कॉलेजला जायचा का ? कॉलेजला अभ्यासाला जायचे असते ." मी आणि आदर्श हं करुन हसायचो.. तीला खुप नवल वाटायचे . अशी पण मुले असतात होय असाच तीचा प्रश्न असायचा... आणि आम्हाला काय ही काकुबाई असे वाटायचे... पुस्तके ही एकच आमची कॉमन आवड.. आमची मैत्री घट्ट होण्याची सुरुवात असणारी गोष्ट.. ती खुप भारी भारी पुस्तके वाचायची.. आम्ही तिथपर्यंत पोहचलो पण नव्हतो.. मग मी तीला दुनियादारी, पार्टनर, ५.समवन असली पुस्तके वाचायला दिली.. तसली पुस्तके वाचुन ती तर उडालीच होती आधी.. हे असले जग तीने कधीच जगले नव्हते.. ना तीच्या मनात त्याचे कुठलेसे चित्र होते.. आणी आम्हाला, या जगात अश्या पण पोरी असतात काय ह्याचे कुतहल.. नंतर आम्ही पुस्तकांची खुप देवानघेवान केली.. १० जून ला ती मला एक पुस्तक गिफ्ट द्यायची आणि २२ जून ला मी तीला एक पुस्तक द्यायचो ... अजुन पर्यंत हे चालु आहे.. तीने मला लिटील वुमन्स गिफ्ट दिले पहिल्यांदा.. मला खुप आवडले ते.. ज्यो आपल्याला खुप आवडली.. नंतर आम्ही पुस्तकांवर खुप बोलायचो.. दुसर्‍या इतर बाबतीत तीच्या नजरेने आम्ही स्टुप्पिड ठरले जायचो...आपल्यात वात्रट पणा होता, खोडकर पणा होता, पण आपण पण कुठल्या तरी कॉलेजचा टॉप्पर होतो, त्यामुळे तीने कितीही स्ट्प्पिड गिरी करायचा म्हणाली तरी मी पण टॉप्पर होतो गं, तु असले निरस जगणे नको सांगु आपल्याला असे बोलायचो.. तीच्या द्रुष्टीने तर बाईंवर लाईन मारणे म्हणजे अपराधच.. मुलींचे फोटो पुस्तकात ठेवणे म्हणजे वाईट धंदेच.. शारदया च्या रुम वर रहायचो तेंव्हा एक टाईम जेवणाच्या पैश्यात मी वडापाव खायचो.. आणि त्याचे पैसे साठवून महिन्याला एक पुस्तक विकत घ्यायचो.. तीच्या मुळे मला मेहता पब्लिकेशन, त्या पुढील अत्रे सभागृह असली पुस्तकांची ठिकाणे माहीती झाली.. माडीवाले कॉलनीतील मेहता पब्लिकेशन च्या दुकानात तर आम्ही मग पडीक असत.. तीथल्या काम करणार्‍या बाईंना पण आम्ही चांगले माहीत होतो, आम्ही गेले की त्या आम्हाला खुप छान छान पुस्तके सजेस्ट करायच्या.. मग आम्ही अशी दर महिन्याला पुस्तके घ्यायचो....मी तिथे गेलो की प्लेजर बॉक्स वाचायचो कायम, मग एका १० जून ला तिने मला दोन प्लेजर बॉक्स गिफ्ट दिले.. आपल्याला ती जाडजुड पुस्तके गिफ्ट देती , कधी २ -२ पुस्तके गिफ्ट देती याचेच अप्रुप जास्त होते... नंतर आम्ही निलायम जवळच्या पाथफाईंडर ला जायचो, तिथे कॉफी मिळायची.. मज्जा.. तेथुन पण आम्ही काही पुस्तके घेतली . 'सेतु' हे आशा बगेंचे पुस्तक मस्तच. पॅपिलॉन पण आपल्याला आवडले खुप.. प्रत्येक माणासाच्यात दोन मने असतात, आपल्यात दोन्ही मने उत्तुंग टोकाची होती... मी आमच्या सर्व गृप बरोबर जेवायला जायचो, आणि नंतर अश्विनी बरोबर पण जेवायला जायचो.. माझे काम ? तीला मी नेहमी म्हणायचो, २ तासाचे काम मी ५ मिनिटात करतो अश्विनी , तुझ्या सारखे नाही एका कामाला दिवस घालवतो... हुशार तो नाही, जो एक काम खुप वेळ एकसारखे करतो, हुशार तोच की जो कमी वेळेत काम करतो :-)) ( ही घाण सवय मला अजुन आहे, ४ दिवसाचे काम असेल तर मी शेवटच्या २ दिवसात जागे होतो आणि मग करतो, ती तेंव्हा ही पहिल्या दिवसा पासुन कामाला लागायची... नंतर, मग मी तीला आमच्या गृपमध्ये यायला सांगितले, जेवनानंतर आमच्या सर्व मित्र आदर्श, भाग्यश्री आणी इतर यांच्या बरोबर फिरायला येत चल सांगितले.. एक दिवस ती आली.. नंतर दुसर्‍या दिवसा पासुन ती काम आहे म्हणाली.. मी तिला विचारले का ग तु येत नाहीस.. तर ती म्हणाली.. अरे तुम्ही किती स्टुप्पिड आहात, काय पण बोलता.. कसे पण.. मी नाही येणार .. एकदा मला जोशी मॅडम ( डायरेक्टर) यांनी बोलावुन घेतले.. मी श्री लिपी चा इन्स्टॉलर बनवत होतो.. त्याचे बोलल्या त्या, आणि हसत म्हणाल्या, गणेश फ्लोअर वर आवाज खुप येतो तुझा .. कमी कर आवाज.. मी परत आल्यावर, अश्विनीने विचारले का रे डायरेक्टर मॅडम ने का बोलावले होते ? तीला खुपच कुतुहल होते.. मी म्हणालो, अग मीना आपल्याला आवडते, तीला पण कळाले ते, त्यामुळे बोलवले होते बोलायला.. तीला नेहमी प्रमाणे डोक्यावरुन गेले, ती म्हणाली मीना कोण? मी म्हणालो अग मीना म्हणजे आपल्या मिसेस जोशी :-)) ती: स्टूप्पिड च्ये.. आमच्या फ्लोअर वर तेंव्हा एका मशिन वर साऊंड होते , आणि आमच्या आवडीची गाणी आम्ही तेथे लावु शकत होतो, तशी परवानगी होती. पण सर्व जन त्यांची फर्माईश सांगायचे त्यामुळे खुप घोळ व्हायचा.. मी खुप मध्ये मध्ये किशोर कुमार चे सॅड गाणी लावयचो.. अश्विनी ने एकदा विचारले का रे असले गाणे लावले ? मी म्हणालो आज मीना आली नाही ना.. आठवण येते.. ती : स्टुप्पिड च्ये.. नंतर एकदा आम्ही पंचमी ला गेलो होतो, लंच झाल्यावर त्यांनी नेहमीप्रमाणे बिला बरोबर बडीशेप दिली , अश्विनी ला ते इतके अप्रुप वाटले होते, की बडीसोप कशी काय दिली त्यांनी ? असा तीचा प्रश्न. अशी ती एकदम म्हणजे एकदमच 'ही' होती. एकदा २२ जून ला तीला बर्थडे होता म्हणुन लाल गुलाबांचा बुके, आमच्या कंपणीच्या पत्त्यावर आला, .. येताना ती इतकी लाजली होती.. ते गुलाबाचे लाल रंग तीच्या गालावर दिसत होते.. आम्हाला तशी अपेक्षा नव्हती, पण तरी मी विचारले काय गं कोणी दिलाय हा असला बुके ? कोण आहे सांग लवकर ? ती म्हणाली, अरे पल्ली ने दिलाय.. पल्लवी तीची सासवड ची मैत्रीण.. आम्ही चिडवले पण ती ठाम राहिली.. नंतरची गोष्ट.. तीच्या आयुश्यात खुप स्तिथ्यंतरे आली.. लग्न या गोष्टी मुळे..तेंव्हा मी तीचा माहेर बनलो होतो...घरचे कसलेच राजी नव्हते, आणि तीचे वय पण वाढत चालले होते..आम्ही पुन्हा 'पंचमी'त बसलो होतो, तीचे जेवणावर अजिबात लक्ष नव्हते, मी बळेच खाल्ले.. ती रडत होती.. आणि मी तीच्या बाजुने भक्कम उभा राहिलो.. तीच्या पळुन जावून लग्न करण्याला तीच्या बाजुचा मी एकमेव माणुस.. एकमेव साक्षीदार... सोमेश पण मला आवडला, खुप हुशार मुलगा.. मस्त चालु आहे त्यांचे.. आमच्या बायकोची माझ्या सर्व मैत्रीणींमध्ये अश्विनी आवडती मैत्रीण.. साधी आहे ना म्हणुन :-)) (अश्विनी नंतर भाग्यश्री आणि निलम आवडतात तीला.) मी अजुन ही तिचा माहेरचा माणुस म्हणुनच जातो.. सिया, खुशी चा मी 'गणु' मामा आहे :-)). अश्विनी आणि मी अजुनही, पुस्तकांंवर तासन तास बोलतो.. मुलांच्या गडबडीत तीला वेळ कमी असतो. मागे बोलताना ती म्हणत होती.. आपण पुन्हा भेटु ना पुस्तकांच्या येथे.. मी मुलांना सोमेश कडे ठेवून येते, एक दिवस फ्री पुन्हा.. मस्त वाटेल.. मी हो म्हणालो ... या वर्षी बोलताना गुलाबांचा विषय निघाला तेंव्हा ती म्हणाली, तेंव्हा मी तुम्हाला खोटे सांगितले होते की ती फुले पल्ली ने दिलेत म्हणुन... मी फक्त हसलो आणि मनात म्हणालो, अजुनही तु आम्हाला काय स्टुप्पिडच समज्ते आहे काय गं ? मी तीला आठवण करुन दिली, तेंव्हा तु सारखे 'केळकर म्युझीअम ला जावु बोलायचीस.. तुझी ओळख आहे, मी तेंव्हा म्हणायचो असले निर्जीव वस्तुंचे प्रदर्शन मला नाही आवडत.. पुण्यात असुन मी ते पाहिलेले नाही, पण आता माझे मत बदलेले आहे, आपण तिथे जावू, तु मला तुझ्या आवडीच्या गोष्टी दाखव.. मग आपण पुन्हा मेहता पब्लिकेशन हाउस ला जावु.. किंवा अत्रे ला.. बरीच पुस्तके घेवू... समाप्त नंतर किती ही कंपणी आल्या गेल्या.. कित्येक मित्र मैत्रीणी झाल्या पण ह्या मैत्रीला तोड नाहीच.. ही मैत्री अशीच आहे उत्कट.. भारी.. पुन्हा पुन्हा जगावीशी वाटणारी.. आणि मी खरेच भाग्यवान आहे....... LOVE YOU ALL ---- गणेशा. (३१/५/२०२०)

@ मोगरा वीजफुलांचे घुंगरू घातलेला हा मेघ मी.. इंद्रधनु च्या सप्तरंगा आडची काळी रेघ मी.. तु माळले ज्या सरीला, तीचा शब्दमेघ मी.. . का बोलतोय मी माझे.. माझ्याशीच पुन्हा? . बोलायचे आहे तुझ्याशी मलाही खुप काही l पण आठवणींच्या वाफेवर पाऊस बनुन मी उगाच आता बरसत नाही... तुझं आभाळ पाऊस.. माझा डोळा ही पाऊस.. दाटलेला पाऊस मात्र.. तुला दिसत नाही.. सांग तू, गाशील का कधी, माझे शब्द.. माझी गाणी.. बघ मग येईल त्या आभाळाच्या डोळ्याला ही पाणी... पाणीच पाणी... . . ------- शब्दमेघ ( 3 जून 2020, 6:45 pm )

@ मोगरा (कल्पना विलास आज ढगात आहे ... :-)) ) ------------------------------------------------------------------------- आज आलोय मी ..पुन्हा नव्याने.. फक्त तुझ्यासाठी.. सारं मळभ दूर सोडलय बघ...क्षितिजापार... अन बरसतोय मनमुक्त मी , तुझाच..तुझ्यापाशी... आज पतंग होऊन आलोय मी.. मुक्तछंद, तुझ्याशी.. तुझ्यासारखा... . आज शब्द स्पर्श झालेत.. आणि फुटलेत धुमारे त्यांना.. अगणित... श्वासांच्या वेगाची लय मात्र अचानक बदलतेय.. कधी लय गवसत ही नाही.. या लयींची आवर्तणे कधी उंच जातायेत.. अगदी आकंठ... त्यावेळी तु आपली अंतरे मिटवून टाक..मंतरल्या सारखी... तुझ्या श्वासांचे येणे जाणे असेच राहुदे माझ्याआत.. मोगर्‍याच्या गंधासारखे . मग ओठांकडं वळल्यावर, तुझे नाजूक बोट का ठेवते माझ्या ओठांवर ? बोलतोय गं मी.. पण सांग, फक्त बोलुन थोडेच भागणार आहे ? ----- शब्दमेघ ( ४ जून २०२०, १५:४८ )

शेवटची गोष्ट.. --- खरे तर जेंव्हा काम असते तेंव्हाच नेमके खुप सारे विषय आठवतात.. काम नको म्हणत असते, पण मन पार कॉलेज कॅंटीन च्या चहा पासून, लहानपणीच्या पावसातल्या कागदी होडी पर्यंत हिंडून येते. मग मध्येच वाटते.. आपण तर कॉलेजला असे पर्यंत लिहित नव्हतो.. लिहित असतो तर तेंव्हा तिच्यावर..माझ्या प्रियेवर किती काव्य केली असती.. अमृता प्रीतम सारखी.. अमृता प्रीतम आठवली की मग इमरोज आठवतो.. आणि तीचा साहिर लुधियानवी आठवतच राहतो.. अमृता ची कहाणी काळजाचा ठाव घेत राहते तोच साहिर लुधियानवी ची गाणी विरहात हि दडलेल्या प्रेमाच्या अनेक कहाण्या बोलू लागतात.. 'मैं पल दो पल का शायर हूँ, पल दो पल मेरी कहानी है...' 'मेरे महबूब कहीं और मिला कर मुझसे, बज़्म- ए-शाही में ग़रीबों का गुज़र क्या माने..'' 'कल और आयेंगे नगमो की खिलती कलियाँ चुनने वाले, मुझसे बेहतर कहनेवाले...' 'तुम अगर साथ देने का वादा करो ...' 'मेरे दिल में आज क्या हैं, तू कहे तो मै बता दूं...' 'आगे भी जाने ना तू, पीछे भी जाने ना तू ...' 'कभी कभी मेरे दिल में खयाल आता है ...' 'मन रे तू काहे ना धीर धरे, संसार से भागे फिरते हो, भगवान को तुम क्या पाओगे...' 'ये दिल तुम बिन कही लगता नही अब क्या करे ...' 'तोरा मन दर्पण कह्लाये ...' 'नीले गगन के तले धरती का प्यार ....' 'मै जिंदगी का साथ निभाता चला गया , फिक्र को धुयेंमें उडाता चला गया ...' हळू हळू मन त्यातून बाहेर येते... spark चा कोड पुन्हा आपोआप लिहिला जात असतो.. गपचूप.. लक्ष नसतेच तिकडे... मग पुन्हा वाटते.. आपण पण ना कुठे पण रमतो.. किती गोष्टी.. किती कहाण्या...? मग मी मलाच विचारतो.. पहिली गोष्ट कुठली लिहिली होती आपण? तेंव्हा असे असंख्य गोष्टी लिहू वाटले होते का? असे लिहिता लिहिता आपण किती लिहित जावु माहीत नाही. पण शेवटची गोष्ट नक्की कुठली असेल..? कदाचीत शेवटची गोष्ट कुठली हे मला शेवट पर्यंत कळणार नाही... शेवट कुठे असतो हे मनाला तरी कुठे माहीत असते.. ते पण म्हणूनच आधीच्या गोष्टीत जास्त रमते.. पण आधीच शेवटची गोष्ट कळणार नव्हती हे आपण कधी का लिहिले नाही.. कसले हे आयुष्य ना? शेवटची गोष्ट काय हे माहीत न होताच शेवट.होणारे.. --गणेशा ( 5 जून 2020, 11:59 pm)