भारतातच काय, भारताच्या पश्चिम दिशेला असलेल्या सगळ्या देशांत, चीनी खाण्याच्या नावाने जे काही मिळते, त्याला चीनमधील लोक जबाबदार नाहीत... त्या बिचार्‍यांना ते काय असते याची कल्पनाही नाही ! =))

यात पुण्यातले लोक पुण्यात मिळणाऱ्या पदार्थांना थेट "जगात भारी"च म्हणतात. पुणेकर कशाला काहीही म्हणतात ! सगळा पांचटपण नुसता, तर्री ला सँम्पल म्हणर्‍यांनकडुन दुसरे काय अपेक्षित असणार ! =)) बरं सगळा फॉल्ट मुळा-मुठेच्या पाण्याचाच बरं का... =))

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- लफ्जों में कह ना सकू बिन कहे भी रह ना सकू... :- Abhijeet Sawant

चिनी जेवणाची इतकी धास्ती घेण्याची गरज नाही. :) ते झुरळे, अळ्या, साप, इत्यादी खाण्याचे अतिशयोक्तीपूर्ण वर्णन नेहमीच्या रेस्तराँमध्ये दिसतही नाही, हे मी स्वतःच्या अनुभवावरून सांगू शकतो. त्यांच्या बातम्या आणि चित्रांवरून संपूर्ण चिनी जेवणाची कल्पना करणे म्हणजे भारतातील झोपडपट्ट्यांवरून सगळ्या भारताची कल्पना करण्यासारखे होईल. चीन प्रचंड देश आहे. त्याचे क्षेत्रफळ भारताच्या तीनपट आहे आणि त्यात २३ प्रॉव्हिन्सेस (राज्ये), ४ स्वतंत्र राज्यांप्रमाणे चालणार्‍या महानगरपालिका (Beijing, Tianjin, Shanghai, Chongqing), ५ मोठ्या राज्यांच्या आकाराचे स्वायत्त भूभाग (Guangxi, Inner Mongolia, Tibet, Ningxia, Xinjiang) आणि दोन विशेष प्रशासनिक विभाग (Hong Kong, Macau) आहेत. या देशात बहुसंख्य हान लोकांबरोबरच, ५५ नोंदलेल्या अल्पसंख्य जातीजमाती (minority tribes) आहेत. अर्थातच, भारताप्रमाणेच, या सर्व भागांमध्ये/जातीजमातींमध्ये आपापली स्वतंत्र संस्कृती, नृत्य-गाणे-नाटके, पोषाखाची पद्धती, खानपान, सणसमारंभ, इ आहेत. अश्या देशातिल, सहाजिकच वैविध्यपूर्ण असलेल्या खाद्यसंस्कृतीबद्दल, अर्धवट माहितीवर आधारलेले पूर्वगृह सोडून पाहिले नाही तर, असंख्य वेगवेगळ्या चवदार खाद्यप्रकारांचा आस्वाद घ्यायला मुकायला होईल. सर्वसामान्य मांस आणि मासे वापरून बनवलेले बरेच चीनी पदार्थ चवदार असतातच, पण तिळाच्या तेलात बनवलेले चीनी शाकाहारी पदार्थही खूप चवदार असतात. माझ्या तिथल्या भ्रमंतीत, आठवड्यातील दोन दिवस "पूर्ण शाकाहारी" जेवण पाहिजे असे मी सांगितले होते आणि माझ्या दर मार्गदर्शकाने अगदी अगत्याने रेस्तराँच्या स्वयंपाकघरात जाऊन माझ्या जेवणात कोणताही मांसाहारी (अगदी मांसाहारी स्टॉक टाकलेलाही) पदार्थ माझ्या ताटात येणार नाही, याची खात्री केली होती. तेथे जाण्यापूर्वी, अशी सेवा मिळेल अशी मलाही खात्री नव्हती. :) तेव्हा, सागायचा मुद्दा असा की, चीनमध्ये एका दिवसात तीन चिनी जेवणे जेवून तृप्तीची ढेकर देणे, वाटते तितके कठीण नाही... हे मी स्वानुभवावरून सांगू शकतो.

https://www.misalpav.com/comment/1036752#comment-1036752

असेच आहे. चिनी खाण्यासाठी जिभेची चव 'कमवावी' मागते. (जसे भारतीय उपखंडातील लोक सोडून बाहेरच्या सर्वांनाच आपल्या स्वादाची चव कमवावी लागते, तसेच). डॉ. म्हात्रेंनी सांगितल्याप्रमाणे तिथे अनेक प्रांत आहेत व त्यांच्या पाककृतींच्या वैशिष्ट्यांत बरेच फरक आहेत. उदा. सिच्युवान खाणे तिखट असते, तर ग्वाँदाँगकडील बरेच वेगळे, मसाले व तिखट नाहीच, असे असते. पूर्वी मला पोर्क पाहिल्याव आपण हे कधीही खाऊ शकणार नाही, असे ठामपणे वाटत असे. आता मी त्यांतील काही पदार्थ खावयास चटावलोय. तरीही निदान मलातरी त्यांचे कोंबडीचे पाय वगैरे खाण्याचा इतक्या वर्षांथी धीर झालेला नाही. जाता जाता, मूळ लेखातील नासी लेमक, नासी गोरें,, रेंदान्ग, चिकन राईस ( सोया लसूण वाला), भाजेलेलं मासे ( इंडोनेशियन पद्धतीचे बवाल...) इत्यादींचा व चिनी पाककृतींचा संबंध मला समजला नाही. पण ते असो.

चिकन 65 आणि चिकन लॉलीपॉप हे दोन्ही प्रकार भारतातच जन्मलेले आहेत. हा घ्या पुरावा ! :) https://www.wikiwand.com/en/Chicken_65 https://www.wikiwand.com/en/Chicken_lollipop

मनात सतत असे एका टोकाचे विचार विचार येऊन तुम्हाला भिती का वाटते बरे? याची आम्हाला काळजी वाटते बरे... म्हणून विचारले. ;) :) जगात बहुतेक सर्व देशातल्या केवळ मोठ्याच नव्हे तर सर्व मध्यम आकाराच्या आणि काही लहान आकाराच्याही शहरांत भारतिय नावाची, अनेक प्रकारचे खरे भारतिय जेवण देणारी रेस्तराँ आहेत. तेव्हा याबाबतीत काळजी नसावी. :) भारतीय पद्धतीने बनवलेले व त्या पदार्थ ला चीन चे पदार्थ म्हणून नाव दिलेलं सर्व पदार्थ असतात spicy. अर्थातच, भारतिय पदार्थांना चीनी पदार्थ म्हणण्याविरुद्ध एक मोहीम काढायची सुवर्णसंधी आहे, हे नमूद करण्यास आनंद होत आहे. ;)