रेल्वेच्या डब्यात लिहिलेले असतेच - 'भारतीय रेल आपकी संपत्ती है' - काही प्रवासी ते 'आपकी' ऐवजी 'बापकी' वाचत असावेत त्यामुळे असे वागण्यास बळ मिळत असेल.

बेजबाबदारपणा आपल्या समाजात इतका खोलवर रुतला आहे की. "जरा जबाबदारीने वागा" असे म्हणणे लोकांना घोर अपमान केल्यासारखे वाटते... आणि जबाबदारीने वागणे भेकडपणाचे लक्षण आहे असे वाटते ! :(

एक आगाऊ सल्ला -- त्या तिघांचे फोटो काढायचे. उतरून गेल्यावर सीटवरची नक्षीचे फोटो काढायचे आणि ट्विटरवर रेल्वे मंत्रालयाकडे पाठवायचे. काही होईल कि नाही ते माहित नाही. पण काही तरी केल्याचे समाधान नक्की मिळेल.
मी अशा गोष्टी करतो. रात्री १० नंतर ढोल ताशे वाजत असतील तर मुलुंड पोलीस स्टेशन ला आणि मग १०० नंबर वर फोन करतो. त्याने हि काही झाले नाही तर पोलीस आयुक्तांना ट्विटरवर तक्रार करतो. १०० % वेळेस ढोल ताशे थांबले.
एकदा तर १०० नंबर १७ मिनिटे उपलब्ध नव्हता त्याबद्दल नंतर नंबर उचलला तेंव्हा तेथील पोलीस महिलेला झाडले आणि वर त्याचा १७ मिनिटे उपलब्ध नव्हता स्क्रीन शॉट पोलीस आयुक्तांना आणि मुख्यमंत्र्यांना पाठवला. पुढे काय झाले ते माहिती नाही पण आपण खारीचा वाटा उचलल्याचे समाधान झाले हेही नसे थोडके.

अनुभव

पावसाळ्यात रस्त्यावर वाहणारे पाणी जाण्यासाठी भूमिगत गटार बांधलेल्या आहेत, त्यांच्या करिता चौका चौकात योग्य ठिकाणी वरती छिद्रे असलेल्या झाकणांची व्यवस्था केली आहे ( अतिरीक्त पाणी रस्त्यावर न राहता थेटपणे या गटारात जावे म्हणून).
आमच्या परिसरात भावी व माजी (दोन्ही अर्थांनी) नगरसेवकांचा भरणा आहे,त्यातील एकाने अनधिकृत टपरी याच झाकणांवर (तीन चार शेजारी आहेत) बांधली आहे.
पावसाच्या पाण्याचा निचरा होत नाही तेच पाणी घराच्या पार्किंग मध्ये येऊ लागले म्हणून मनपा पोर्टल वर तक्रार केली.
#####
दोन दिवसांनी
#######
"साहेब मी @@@ आपल्या परिसरात आलो आहे,पाणी तुंबल्याची तक्रार होती म्हणून"
पण मी आत्ता कामावर आहे इति मी
ठीक आहे उद्या १० वाजता घरी थांबा मी येतोय
"नाही ,तुम्ही फक्त कुठं आहात ते कळवा मी घरी फोन करून मुलाला पाठवतो"
मुलगा चौकात जाउन कुठे पाणी तुंबते,आणि तो भाग दाखवून तिथं थांबला.
त्या इसमाने मुलाला "तू जा घरी,मी करतो प्रॉब्लेम साल्व"असं सांगून पिटाळले.
दहा मिनिटांनी मला पुन्हा त्याच माणसाचा फोन.
साहेब तुम्हाला तिथं अतिक्रमण झालं आहे अशी तक्रार द्यायला लागेल,
(समोर कचरा साचलेला असूनही याला काढता येत नव्हता,हे मला मुलानं घरून कळवले होते)
तुम्हाला दिसतोच आहे ना मग घ्या एक्शन मी म्हणालो.

नाही अशी डायरेक्ट एक्शन नाय घेता येत, तुम्ही लेखी तक्रार द्या.
नाव वगैरे विचारयला सुरुवात केली ( फोनवर आजूबाजूला कुणीतरी चढ्या आवाजात,कुणाची कंप्लेंट आहे,नाव ईचारून घे,मी ऐकले)
मग मीच म्हणालो तुम्हाला जर अतिक्रमण दिसत नसेल आणि त्याचाच पाण्याला अडथळा निर्माण होत नाही असं वाटतं तर तसं लिहून द्या मी मुलाला पाठवतो,आणि पंधरा मिनिटांत मीही पोहोचतो.

नाही तुम्ही फक्त तुमचं नाव, पत्ता सांगा.मी तक्रार लिहून घेतो नंतर सही करा

मग मी स्पष्टपणे सांगितले "तूम्ही ज्यानं अतिक्रमण केले आहे त्यांच्याबरोबर आहात आणि त्यांना माझं नांव पत्ता सांगण्यासाठी हा खटाटोप करत आहात,पोर्टलवर तक्रार ओपन राहीली तर मी जबाबदार नाही,घरचे कुणीही येऊन , तुम्हाला लिहून देणार नाही.
त्यानंतर आजतागायत फोन आला नाही,
टपरी सुखनैव चालू आहे.

दुसर्या नगरसेवकांना कळविले आहे

पुन्हा एकदा पाणी तुंबण्याची वाट पाहत आहे

आपल्या जीवाची पर्वा असेल तर एकच मंत्र " जाने भी दो यारो " . अशा प्रवासात आपण जर एकटे असलो तर हाच मंत्र जपायचा. इतर प्रवाशांची साथ असेल तरच दो दो हाथ करण्यासाठी पुढे व्हावे. एकट्या दुकट्याला गाडी धावत असतांना, दंडेली करुन गाडीबाहेर फेकण्याचे प्रसंग वाचलेच असतील ना ?

मला तरी वरील प्रसंगा मधे लेखक मजकुरांचा दोष दिसतो आहे. त्यांनी रेल्वे प्रवासाचे तिकीट काढले होते. पण एकंदर लिहीण्याचा रोख असा आहे की तिकीटा बरोबरच अख्ख्या रेल्वे गाडीची मालकी त्यांना मिळाली. त्या तीन गरीब बिचार्‍या इसमांनी विरंगुळा म्हणुन थोडासा खेळ आरंभला तर लागले यांचे पोट दुखायला. दुसर्‍याच्या आनंदात आनंद मानायला आपण कधि शिकणार कोण जाणे? सगळेच जण काही प्रवासादरम्यान मेणाचे पुतळे होउन बसू शकत नाहीत. मला तरी ते लोक सभ्य असावे असे वाटले कारण त्यांनी ती रेशांची नक्षी रेल्वेच्या सीटवरच काढली जर ते गुंड प्रवृत्तीचे लोक असते तर त्यांनी इतर प्रवाश्यांचे सामान ओढून त्यावर काढली. असती. हा प्रसंग शेजारी बसलेली बाई तिकीट तपासनिस यांनी देखिल तो प्रकार पाहिला. पण ते सुध्दा काहीही बोलले नाही. याचाच अर्थ ते तीन इसम जे काही करत होते त्यात काही गैर नव्हते.

या वर खरे सरांचा सल्ला म्हणजे तर कहरच आहे. म्हणे त्यांचे फोटोकाढून रेल्वेच्या ट्विटर वर टाकायचे. अरे? त्या सरळ, साध्या, सभ्य लोकांचे असे धिंडवडे काढायचा अधिकार आपल्याला कोणी दिला? व्यक्तीस्वातंत्र्याच्या आणि लोकशाहीच्या मुलभूत तत्वांच्या हे अगदी विरुध्द आहे.

ढोल ताशे वाजवण्यावरुनही तेच. ते लोक तुमच्या घरात येउन ढोल ताशे वाजवतात का? नाही ना? मग? आणि समजा वर्षातून एखाद दुसरा दिवस धार्मिक कार्याचा भाग म्हणून जर ढोलताशे वाजवले तर काय बिघडलं? काही माणुसकी वगेरे आहे की नाही? आणि ते लोक देवाचच काम करतात ना ते? उलट आपणही अशा धर्मकार्यात सहभागी व्हावे व थोडे पुण्य कमवून घ्यावे. उगाच पोलीसात तक्रार वगेरे कशाला द्यायची? खरे सर लक्षात ठेवा देव वरुन सगळे पहात असतो. (तो सुध्दा निमूट पणे.)

तोच प्रकार नाखु काकांचा... एखाद्या गरीबाच्या पोटावर कशाला पाय द्यायचा? प्रत्येकालाच काही दुकाने विकत घेउन व्यवसाय थाटता येत नाही. दुकाने काय फक्त श्रीमंतांनीच काढायची का? पुण्यात जागांचे भाव काय झाले आहेत? गरीबाला कसे परवडणार? मग गरीबाने पोटापाण्यासाठी श्रीमंतांची गुलामगिरी करायची का? गुलामगिरीच्या प्रथेचा पुरस्कार करणे नाखुकाका तुमच्या कडून तरी अपेक्षीत नव्हते. आणि पुण्यात पाउस काय रोज पडतो का? एखादा दिवस पाणी तुंबले तर सार्‍या यंत्रणेलाच वेठीला धरायचे? सरकारी कर्मचार्‍यांना इतरही महत्वाची कामे असतात. समाजात रहायचे तर जराशी सहनशक्ती नको का वढवायला?

मला तर वरील चर्चा आणि प्रतिसाद पटले नाहीत. स्वभावतःच मी न्यायप्रिय असल्याने मला वरील चर्चा खटकू लागली म्हणून हा प्रतिसाद प्रपंच.

पैजारबुवा,

राजस्थानातल्या पॅलेस ओन वील्स गाडीत काही फुकटे प्रवासी असतात ते वरून ओळख काढून घुसतात. मंत्र्यांचेच लोक असतात.

यावरुन मला खालील दोन प्रसंग आठवले.
१- मी कामानिमित्त मुंबै लोकल ने प्रवास करत होतो. माझ्याबरोबर माझा उत्तरभारतिय मित्र होता. आम्ही ठाणे ते अंधेरी तिकिट काढले. अंधेरीला उतरल्यावर माझ्या उत्तरभारतिय मित्राचे उद्गार होते, ''अरे यार तिकट निकाल के घाटा हुआ, टीसी तो आया ही नही!''

दुसरा प्रसंग लीहीतो थोड्या वेळाने

कॉलेजला असताना दुपारी एकदा वडाळा ते पनवेल लोकल मध्ये एक 6 फूट दणकट व्यक्ती बूट घालून समोरच्या सीटवर पाय ठेऊन बसली होती ट्रेन 80 % रिकामी.
त्याला म्हटले ऐ पाय खाली ठेव, तर तो माजलेल्या हरयाणवी भाषेत 'रेल्वे पोलीस है हम, तकलीफ है तो दुसरी जगह जाके बैठो, मग मी पण मुंबई स्टाईल दादागिरी सुरू केली, पैर नीचे रखना होगा, पोलीस हो तो पोलीस जैसे रहो, एकही दुसरा व्यक्ती मध्ये पडला नाही, 5 मिनिट वादानंतर तो पाय खाली ठेऊन शांत बसला होता, त्याला विचारले कुठे उतरणार ? तो म्हटला वाशी. मी एक मंद स्मित केले, म्हटलं अच्छा हुआ, नाम क्या है? तर तो सांगेना.

मग त्याने झोपेचे सोंग घेतले. बाजूचा एक भैय्या म्हटला जाणे दो पुलीस वाला हैं, मी मोठ्याने म्हटले अच्छा हुआ उसने ये बता दिया को वो पुलीस वाला है, और मै भी वाशी उतरुनगा, उसने अपनी पहचान बतायी लेकीन मैणे अभी अपनी पहचान नही बतायी एवढं बोलून मी त्याचा फोटो घेतला मोबाईल मध्ये घेतला. थोड्या वेळाने उठून माझ्याशी मैत्रीपूर्ण संवाद सुरू केला, आप क्या करते हो ? पिताजी क्या करते है, म्हटलं सब पता चलेगा वाशी आणे दो.
मानखुर्द क्रॉस झाल्यावर एक कॉल लावून बाजूला जाऊन बोलून पुन्हा जागेवर येऊन बसलो आणि पुन्हा त्याच्याकडे बघून एक मंद स्मित केले, वाशी आल्यावर त्याच्या मागेच उतरायला उभा राहिलो त्याला म्हटले, उतरणे के बाद मेरे साथ चलना जरा काम है. चालत्या ट्रेन मधून उतरून 80 च्या स्पीड ने फरार झाला.

बरेच किस्से आहेत. वेळ मिळेल तसं सांगेन

एसी डब्यांतून 14 कोटी रु चे सामान चोरीस...

https://m.maharashtratimes.com/india-news/lakhs-of-towels-bedsheets-mis…

खरे आहे, रेल्वे आपल्या बापाचीच !

चांगली चर्चा चालू आहे. मला आवडलेले भारतीय रेल्वेचे काही व्हिडियो आणि एक दुसरा लाइव्ह व्हिडियो देउन जातो.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Akh Lad Jaave... :- Loveyatri