मूळ कविता पत्र लिही पण नको पाठवू शाईमधुनी काजळ गहिरे, लिपिरेषांच्या जाळीमधुनी नको पाठवू हसू लाजरे. चढण लाडकी भुवईमधली नको पाठवू वेलांटीतुन, नको पाठवू तीळ गालीचा पूर्णविरामाच्या बिंदूतुन. शब्दामधुनी नको पाठवू अक्षरामधले अधिरे स्पंदन, नको पाठवू कागदातुनी स्पर्शामधला कंप विलक्षण. नको पाठवू वीज सुवासिक उलगडणारी घडीघडीतुन, नको पाठवू असे कितिकदा सांगितले मी, तू हट्टी पण ! पाठविशी ते सगळे सगळे पहिल्या ओळीमधेच मिळते, पत्र त्या नंतरचे मग वाचायाचे राहून जाते.....

जुन्या कवितेला नवा आधुनिक साज चढवण्याचा प्रयत्न केलेला आवडला. पण आपल्या माणसाने हाताने शाई किंवा रक्त (जे उपलब्ध असेल ते) वापरुन लिहिलेल्या पत्रात जी मजा आहे ती मजा या व्हर्च्युअल दुनियेत नाही. इथे एकच मेसेज अनेक जणांना / जणींना फॉर्वर्ड / कॉपी करुन पाठवणारे महाभाग आहेत. कितिही लपवले तरी ओरीजनल आणि कॉपी पेस्ट मधला फरक लपता लपत नाही. दोन्ही कवितांच्या काळात झालेला हा जबरदस्त बदल आणि कविते मधल्या भावना यांचा मेळ बसत नाही.... म्हणून प्रयत्न आवडला असे म्हटले पैजारबुवा,

शब्दामधुनी नको पाठवू अक्षरामधले अधिरे स्पंदन, व्वा!! नको पाठवू इमोजीतले लाजाळू अन् सुमुख हासरे, खुलता हासू ओठांवरती प्रश्न विचारत बसती सारे.हे 'मॉडीफीकेशन' खुप आवडले. कवितांमध्ये मुड फ्रेश करायची जी क्षमता असते, ती लेखात नसते. खुप काही, खुप कमी शब्दात फक्त कविता सांगु शकते. ही कविता वाचताना 'अनु मलिक' हे नाव मधेच आठवले. :-)

मस्त एकदम.

लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

सुंदर गुंफण झाली आहे,शेवट तोच ठेवला . मस्त केले :) जरा अजून डिजिटल,सहजच! नको पाठवू फुले हळूच गुलाब ,चमेली अनामिक अजूनी सुवासिक स्पर्शाचा भासच मनवेल अलगद तुझ्या अंगणी!

छान! थोडंसं अजून डिजिटल (आपली कविता वाचल्या-वाचल्या सुचलं :-)) नको पाठवू शब्दकोडे ते इंग्रजी लिपीतील मराठीचे अबोल्यातही सोबत असते माझ्या तू 'शेवटचे पाहिलेले' शेवटचे पाहिलेले -- last seen :-)

आवडली.

प्रसंग तोच पण कालानुरूप पोशाख(शब्द) बदली होतात हे बा भ बोरकर आणी संदिप खरे याच्या खालील कवितेतून प्रकर्षाने जाणवले. दोघेही आवडते पण तुलना नाही. बोरकरांची कविता माला जास्त जवळची वाटते खरे यांच्या,"नसतेस " पेक्षा. तू गेल्यावर फिके चांदणे... तू गेल्यावर फिके चांदणे घरपरसू हि सुने सुके मुले मांजरापरी मुकी अन दर दोघांच्या मध्ये धुके तू गेल्यावर या वाटेने चिमणी देखील नच फिरके कसे अचानक, झाले नकळे अवघे जग परके-परके नसतेस घरी तू जेव्हा, नसतेस घरी तू जेव्हा, जीव तुटका तुटका होतो जगण्याचे विरती धागे, संसार फाटका होतो नभ फाटून वीज पडावी, कल्लोळ तसा ओढवतो हि धरा दिशाहीन होते, अन्‌ चंद्र पोरका होतो

मूळ कविता पत्र लिही पण नको पाठवू शाईमधुनी काजळ गहिरे, लिपिरेषांच्या जाळीमधुनी नको पाठवू हसू लाजरे. चढण लाडकी भुवईमधली नको पाठवू वेलांटीतुन, नको पाठवू तीळ गालीचा पूर्णविरामाच्या बिंदूतुन. शब्दामधुनी नको पाठवू अक्षरामधले अधिरे स्पंदन, नको पाठवू कागदातुनी स्पर्शामधला कंप विलक्षण. नको पाठवू वीज सुवासिक उलगडणारी घडीघडीतुन, नको पाठवू असे कितिकदा सांगितले मी, तू हट्टी पण ! पाठविशी ते सगळे सगळे पहिल्या ओळीमधेच मिळते, पत्र त्या नंतरचे मग वाचायाचे राहून जाते.....

जुन्या कवितेला नवा आधुनिक साज चढवण्याचा प्रयत्न केलेला आवडला. पण आपल्या माणसाने हाताने शाई किंवा रक्त (जे उपलब्ध असेल ते) वापरुन लिहिलेल्या पत्रात जी मजा आहे ती मजा या व्हर्च्युअल दुनियेत नाही. इथे एकच मेसेज अनेक जणांना / जणींना फॉर्वर्ड / कॉपी करुन पाठवणारे महाभाग आहेत. कितिही लपवले तरी ओरीजनल आणि कॉपी पेस्ट मधला फरक लपता लपत नाही. दोन्ही कवितांच्या काळात झालेला हा जबरदस्त बदल आणि कविते मधल्या भावना यांचा मेळ बसत नाही.... म्हणून प्रयत्न आवडला असे म्हटले पैजारबुवा,

शब्दामधुनी नको पाठवू अक्षरामधले अधिरे स्पंदन, व्वा!! नको पाठवू इमोजीतले लाजाळू अन् सुमुख हासरे, खुलता हासू ओठांवरती प्रश्न विचारत बसती सारे.हे 'मॉडीफीकेशन' खुप आवडले. कवितांमध्ये मुड फ्रेश करायची जी क्षमता असते, ती लेखात नसते. खुप काही, खुप कमी शब्दात फक्त कविता सांगु शकते. ही कविता वाचताना 'अनु मलिक' हे नाव मधेच आठवले. :-)

मस्त एकदम.

लिहिते राहा. -दिलीप बिरुटे

सुंदर गुंफण झाली आहे,शेवट तोच ठेवला . मस्त केले :) जरा अजून डिजिटल,सहजच! नको पाठवू फुले हळूच गुलाब ,चमेली अनामिक अजूनी सुवासिक स्पर्शाचा भासच मनवेल अलगद तुझ्या अंगणी!

छान! थोडंसं अजून डिजिटल (आपली कविता वाचल्या-वाचल्या सुचलं :-)) नको पाठवू शब्दकोडे ते इंग्रजी लिपीतील मराठीचे अबोल्यातही सोबत असते माझ्या तू 'शेवटचे पाहिलेले' शेवटचे पाहिलेले -- last seen :-)

आवडली.

प्रसंग तोच पण कालानुरूप पोशाख(शब्द) बदली होतात हे बा भ बोरकर आणी संदिप खरे याच्या खालील कवितेतून प्रकर्षाने जाणवले. दोघेही आवडते पण तुलना नाही. बोरकरांची कविता माला जास्त जवळची वाटते खरे यांच्या,"नसतेस " पेक्षा. तू गेल्यावर फिके चांदणे... तू गेल्यावर फिके चांदणे घरपरसू हि सुने सुके मुले मांजरापरी मुकी अन दर दोघांच्या मध्ये धुके तू गेल्यावर या वाटेने चिमणी देखील नच फिरके कसे अचानक, झाले नकळे अवघे जग परके-परके नसतेस घरी तू जेव्हा, नसतेस घरी तू जेव्हा, जीव तुटका तुटका होतो जगण्याचे विरती धागे, संसार फाटका होतो नभ फाटून वीज पडावी, कल्लोळ तसा ओढवतो हि धरा दिशाहीन होते, अन्‌ चंद्र पोरका होतो

आवडला पाऊस. आशय तर थेट पोहचला. काल आभाळ भरून आल्यावर अशाच आठवणींचे ढग धावत होते. क्लास माहोल होता. आणि ही कविताही तितकीच आवडली. उसकी यादें कांच के टुकड़े और मेरा ईश्क नंगे पैर...! -दिलीप बिरुटे

अहाहा...! क्लास, सुरेख रचना.

छानच! वातावरणच भारीये सध्या मलापण काल तुझ्याकडे येणारी वादळवाट/वारा प्यायलेली मुलगी अशा काही कविता सुचत होत्या ;)

पाउस न आवडणारा माणुस विरळाच ...बाकी कविता छान

भारीये

माणूस मीच आहे जणू. खरंच मला पाऊस आवडत नाही. ओलं, चिखल, न संपणारी सर्दी वगैरे ह्या मुद्द्यांशिवाय, आतून जे काही हिरवे कोंब फुटू पाहतात, हॉर्मोन्स जो नाच करतात ह्या वातावरणात त्यांच्यामुळे पुढे एखादं पाऊल घसरण्याची भिती जास्त वाटते. मेंदू कडून निर्णयक्षमता मनाकडे सरकू लागते. कविता मस्त जमलीय, आधीचं मी का लिहिलं? कुणास ठाऊक.

:)) कविता वाचून छान हसू आले. डोक्यावर कामाचे दडपण नसेल तर पावसाळी वातावरणासारखे वातावरण नाही. पण कामाचे दडपण असेल तर पावसाळी हवा केव्हा एकदा संपते आणि नेहमी पाऊस पडतो त्या चेरापुंजी का काय तिथले लोक कसे काम करत असतील असा प्रश्न पडतो. उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या संपववून झाल्यावर पावसाळा सिझन मस्त असला तरी काम असतेच असते :)

उत्तम ! विषय छन आहे , कविता उत्तम आहे , पण अजुन जास्त रोम्यँटिक करता आली असती . अवांतर : बाकी आजकाल वृत्तबध्द कविता आणि गझल येत नसल्याने अन मुक्तछंदाचे विडंबन करण्यात मजा नसल्याने मिपावरील कुशल विडंबकांची कुचंबणा होत आहे हे जाताजाता नमूद करु इछितो . :)

लिहित रहा. पुकशु

पण मला ती आवडते. आणि तिला आवडतो म्हणून आताशा मलाही पाऊस आवडायला लागलाय. - महाबळेश्वरच्या पावसाळी वातावरणाचा फॅन

बर्‍याच दिवसानंतर एक मस्त कविता वाचायला मिळाली!

....

छान

कविता कळली.

धन्यवाद!:)

पाऊस म्हणजे कादां भजी गरमा गरम ताजी ताजी........ छान

आवडला पाऊस. आशय तर थेट पोहचला. काल आभाळ भरून आल्यावर अशाच आठवणींचे ढग धावत होते. क्लास माहोल होता. आणि ही कविताही तितकीच आवडली. उसकी यादें कांच के टुकड़े और मेरा ईश्क नंगे पैर...! -दिलीप बिरुटे

अहाहा...! क्लास, सुरेख रचना.

छानच! वातावरणच भारीये सध्या मलापण काल तुझ्याकडे येणारी वादळवाट/वारा प्यायलेली मुलगी अशा काही कविता सुचत होत्या ;)

पाउस न आवडणारा माणुस विरळाच ...बाकी कविता छान

भारीये

माणूस मीच आहे जणू. खरंच मला पाऊस आवडत नाही. ओलं, चिखल, न संपणारी सर्दी वगैरे ह्या मुद्द्यांशिवाय, आतून जे काही हिरवे कोंब फुटू पाहतात, हॉर्मोन्स जो नाच करतात ह्या वातावरणात त्यांच्यामुळे पुढे एखादं पाऊल घसरण्याची भिती जास्त वाटते. मेंदू कडून निर्णयक्षमता मनाकडे सरकू लागते. कविता मस्त जमलीय, आधीचं मी का लिहिलं? कुणास ठाऊक.

:)) कविता वाचून छान हसू आले. डोक्यावर कामाचे दडपण नसेल तर पावसाळी वातावरणासारखे वातावरण नाही. पण कामाचे दडपण असेल तर पावसाळी हवा केव्हा एकदा संपते आणि नेहमी पाऊस पडतो त्या चेरापुंजी का काय तिथले लोक कसे काम करत असतील असा प्रश्न पडतो. उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या संपववून झाल्यावर पावसाळा सिझन मस्त असला तरी काम असतेच असते :)

उत्तम ! विषय छन आहे , कविता उत्तम आहे , पण अजुन जास्त रोम्यँटिक करता आली असती . अवांतर : बाकी आजकाल वृत्तबध्द कविता आणि गझल येत नसल्याने अन मुक्तछंदाचे विडंबन करण्यात मजा नसल्याने मिपावरील कुशल विडंबकांची कुचंबणा होत आहे हे जाताजाता नमूद करु इछितो . :)

लिहित रहा. पुकशु

पण मला ती आवडते. आणि तिला आवडतो म्हणून आताशा मलाही पाऊस आवडायला लागलाय. - महाबळेश्वरच्या पावसाळी वातावरणाचा फॅन

बर्‍याच दिवसानंतर एक मस्त कविता वाचायला मिळाली!

....

छान

कविता कळली.

धन्यवाद!:)

पाऊस म्हणजे कादां भजी गरमा गरम ताजी ताजी........ छान

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!

मस्तच.

पौर्णिमेच्या चंद्रासारखी गोड ! उचलून चंद्र-मेणा, र्‍हदयात चंद्र-वेणा... कित्येक चंद्र-वेळा, करतात येरझार!

अप्रतिम, नितळ! सं - दी - प

कविता अतिशय आवडली पैजारबुवा,

मस्त 👍

सर्वांचे मनःपूर्वक धन्यवाद!

अप्रतिम!!!

जबरदस्त

धन्यवाद प्राची, सनईचौघडा!

अलवार रचना! सुंदर. :-)

धन्यवाद राघव!

सुंदर

सुरेख!

धन्यवाद धनावडे, रुपी!

अतिशय तरल. उचलून चंद्र-मेणा, र्‍हदयात चंद्र-वेणा... कित्येक चंद्र-वेळा, करतात येरझार! मीटर पण छान मेन्टेन केलाय.

धन्यवाद तुषार!

मस्तच.

पौर्णिमेच्या चंद्रासारखी गोड ! उचलून चंद्र-मेणा, र्‍हदयात चंद्र-वेणा... कित्येक चंद्र-वेळा, करतात येरझार!

अप्रतिम, नितळ! सं - दी - प

कविता अतिशय आवडली पैजारबुवा,

मस्त 👍

सर्वांचे मनःपूर्वक धन्यवाद!

अप्रतिम!!!

जबरदस्त

धन्यवाद प्राची, सनईचौघडा!

अलवार रचना! सुंदर. :-)

धन्यवाद राघव!

सुंदर

सुरेख!

धन्यवाद धनावडे, रुपी!

अतिशय तरल. उचलून चंद्र-मेणा, र्‍हदयात चंद्र-वेणा... कित्येक चंद्र-वेळा, करतात येरझार! मीटर पण छान मेन्टेन केलाय.

धन्यवाद तुषार!

ही प्रेमकविता नाही. माझ्या इथल्या एका मैत्रिणीची आई काल रात्री अचानक गेली. आई भारतात, मुंबईत होती. तिथे तिच्या वडलांचं वय जवळ जवळ ऐशी. इथे हिच्या नवर्याला diabetes आणि blood pressure, दहा वर्षांच्या हिच्या मुलीची immunity extremely low! तिने आईला शेवटचं बघायला जावं की या साऱ्यांच्या काळजीने प्रवासाची risk न घ्यावी. मी रात्री तिच्या घरी गेले होते. ती रडत होती, मी तिला समजावलं की वडलांना आधार म्हणून भाऊ आहे ना तिथे, तू आत्ता न गेलेलं बरं म्हणून. आणि घरी येऊन मी स्वतःच रडत होते. त्यातलं किती रडणं तिच्यासाठी होतं आणि किती माझ्या स्वतःसाठीच काय माहीत!

कविता आणि त्याबद्दलचे स्पष्टीकरण दोन्ही निशब्द करून गेले. कोरोना काळात अश्या असंख्य घटना घडत असतील. कठीण आहे हे सगळे.

ही प्रेमकविता नाही. माझ्या इथल्या एका मैत्रिणीची आई काल रात्री अचानक गेली. आई भारतात, मुंबईत होती. तिथे तिच्या वडलांचं वय जवळ जवळ ऐशी. इथे हिच्या नवर्याला diabetes आणि blood pressure, दहा वर्षांच्या हिच्या मुलीची immunity extremely low! तिने आईला शेवटचं बघायला जावं की या साऱ्यांच्या काळजीने प्रवासाची risk न घ्यावी. मी रात्री तिच्या घरी गेले होते. ती रडत होती, मी तिला समजावलं की वडलांना आधार म्हणून भाऊ आहे ना तिथे, तू आत्ता न गेलेलं बरं म्हणून. आणि घरी येऊन मी स्वतःच रडत होते. त्यातलं किती रडणं तिच्यासाठी होतं आणि किती माझ्या स्वतःसाठीच काय माहीत!

कविता आणि त्याबद्दलचे स्पष्टीकरण दोन्ही निशब्द करून गेले. कोरोना काळात अश्या असंख्य घटना घडत असतील. कठीण आहे हे सगळे.

अंतिमसत्य!

अंतिमसत्य!

अजुन वाढवता येईल

ठीक आहे

अजुन वाढवता येईल

ठीक आहे

साहेब, प्रेर्ना आणि विडंबनाचा काय संबंध आहे ते जरा इस्कटुन सांगाल का? अजाबात काय कल्ला नाय!

साहेब, प्रेर्ना आणि विडंबनाचा काय संबंध आहे ते जरा इस्कटुन सांगाल का? अजाबात काय कल्ला नाय!

कवितेत शिरकाव ? भारी. :) लिहिते राहा सेठ. विडंबनातील भावना पोहोचल्या. पण विविधतेत एकता आपला हा खरा चेहरा आहे. -दिलीप बिरुटे

कवितेत शिरकाव ? भारी. :) लिहिते राहा सेठ. विडंबनातील भावना पोहोचल्या. पण विविधतेत एकता आपला हा खरा चेहरा आहे. -दिलीप बिरुटे

आवडलं. ..

आवडलं. ..