विरंगुळा

सध्याच्या हॉट टॉपिक "स्त्री वादा"वर एका चर्चेत तिकडे पलीकडे रामायणातील एका प्रसंगात सीता, बिचार्‍या लक्ष्मणाला काहीतरी वाईट बोलली ("लंपट माणसा! राम मेला तर मी तुला मिळेन अशी अभिलाषा बाळगतोस"?) असा उल्लेख आला आहे. आता नेमके आठवत नाही पण एका लेखात (बहुदा 'अंतू बर्वा' मध्ये असावे ) पु.लं नी पण प्रतिकूल परिस्थितीत विनोदाचे कवच वापरून तोंड कसे द्यायचे हे दाखवले आहे.. इतके अपमानास्पद बोलणे ऐकायला लागले तर आपण विनोदाने ते माईल्ड कसे करू शकू ?माझ्या डोक्यात उठलेले हे विचार आणि त्यावर सूचलेले हे स्फूट..जरा दोन घटका करमणूक. ह.घ्या. हे सर्व काल्पनिक आहे, कशाशी साम्य असल्यास निव्वळ योगायोग समजावा. खूपच कट्टर भक्त, धार्मिक (तसेच अती शुद्धलेखनप्रेमी) मंडळी असाल तर यापुढे स्वतःच्या जबाबदारीवर वाचा. भावना दुखावल्यास स्वतःशिवाय इतर कोणालाही जबाबदार धरू नका ही विनंती. ------------------------------ सीता (मनात):- आमचे हे (श्री.राम) काही शिकार करत नाहीत की काही करत नाहीत. नेहमी कुठले घरकाम असेल, अवघड, अवजड हमालकाम असेल तर मी लक्ष्मण भावजींनाच सांगते. बघा, नेमके मेलं ते सुवर्णमृग, भावजी आंघोळीला गेले असताना आलं अन हे म्हणाले ,"तुला सोनं पाहीजे? त्यात काय मी लगेच आणतो". जाताना बाथरूम समोर उभा राहून भाऊजींना म्हणाले ** की मी येईपर्यंत जाऊ नको. ह्यांच्या चपलेचा अंगठा तुटला होता. मी म्हणाले, "अहो पडाल, लागेल. भावजी जातील नंतर". पण ऐकतील तर ना. आता पडल्यावर बोंबलायला लागले. जिथे तिथे भाऊ लागतो. किती वेळ त्यांच ओरडणे ऐकले मी. तरी भावजी अजून हलले नाहीत. भावजींच सगळे इतके हळूहळू चालले असते ना! **(राम खरे तर हे म्हणाला :- लक्ष्मणा तुझ्या वहीनीच्या खरेदीच्या हव्यासापासून माझे रक्षण कर. तुझी वहिनी कूठेतरी सेल लागलाय तिकडे जाईल, तिला एकटी सोडू नको, क्रेडिट कार्ड मॅक्स ऑउट झालाय. कळल तर ती तणतणेल. रेपोवाले माझ्या मागे लागतील. मला माळ्यावरून अजून तिच्यापण जुन्या चपला काढायच्या आहेत, ते काढ मग दोघे ए़कदम बाजारात जाऊ. ) (लक्ष्मण मनात म्हणतो: एक काम संपलं की लगेच हे दोघं दुसरं सांगतात. आजची सगळी कामं संपवली . जरा डोक्यावरून न्हाऊन केस सेट करीन म्हणलो तर तिकडे धडपडले. परवा मी सगळे सामान आणाताना पडलो, दोघांच लक्ष पण नव्हते. लेप लावणे सोडाच, वर मलाच म्हणाले की उद्या साठी आधी हळद, मग चंदनाची उटी करून ठेव आणि मगच झोप . ) लक्ष्मण (उघडपणे): - अहो वहिनी, दादा येतील हो. ते मला म्हणालेत काही झाले तरी तिचे रक्षण कर. तेव्हा मला थांबले पाहीजे. (स्वगतः अर्धेच सेट झाले आहेत केस. असाच गेलो तर एका बाजूचे बसलेले तर दुसर्‍या बाजूचे उभे रहातील. माझी इतकी का 'काढत' असतात दोघे? काय दया माया आहे की नाही?) राम(स्वगत) :- च्यायला, हे मृग मायावी हाये की ! पण जाऊ दे, खर्‍या सोन्याचं आहे हे नशीब. हे विकून जरा तरी बिल भरता येईल. बाकी माझ्या आवाजात मिमिक्री मस्त केली. असा आवाज आहे होय माझा! असो. मी ठीक आहे हे नको सांगायला. बघू पत्नीचे किती प्रेम आहे, येतीय का धावत? काय माहीत! लक्ष्मणालाच धाडेल बहूतेक. जाऊ दे,तो आला तर बरंच आहे म्हणा. हे मृग ऊचलून नेईल. मी टेकतो जरा इथे झाडाखाली. सीता (मनात):- च्यायला जातंच नाहीये. आज शेवटचा दिवस आहे सेलचा. लवकर जाऊन येईन म्हणते. कसं बर घालवावं ह्याला? ) सीता(उघडपणे):- लंपट माणसा! राम मेला तर मी तुला मिळेन अशी अभिलाषा बाळगतोस? तूझा धिक्कार असो! लक्ष्मण (मनात) :- बोंबला! खरंच की! दादाला जर का खरंच काही झालं तर ही आपल्या गळ्यात! मेलो ,मेलो. एकतर माझा टाईम खराब आहे अस परवाच माझ हस्ताक्षर पाहून तो फटकळ ऋषी म्हणाला होता. हे राम मै आ रहा हू. तुझ काही बरवाईट नको व्हायला. तिकडे रावण भावाचे प्रेम दाखवायला निघाला होता. रथातून पत्ता शोधत शोधत हैराण झाला होत. नशीब ! नवीन स्पोर्ट-रथ चांगला होता. पण सारखं प्रत्येक झोपडी पूढे जाऊन "ओम भवती भिक्षां देही काय"??? त्या खाणाखूणा , झोपडी, ती बाई काही सापडत नाही. अजून एक प्लॅस्टीक सर्जरी बाकी आहे म्हणून शूर्पणखा काही आली नाही बरोबर. इथे एक दिसतीय झोपडी बघू , खरच की ! तीच ती बाई. सीता (मनात) :- बघा ! देवाला देखील वाटतं, मी सेल मिस करू नये. ह्या याचकाकडे गाडी आहे लिफ्ट मागता येईल. सीता(उघडपणे):- अहो महाराज !या !या! थांबा हं! जरा शिधा आणते. पण कृपया मला जरा इथेच पूढे सोडाल का तुमच्या रथातून? रावण (मनात): - धीस इज सो इझी. ------------------------------------------------------------------ एकदम काल्पनीक कथा. काहीही / कशाशीही सार्धम्य वाटले तर निव्वळ योगायोग समजावा. प्रमोदकाकांचे मन:पूर्वक आभार