ओ, जीव आवळून कसे चिडतात?

सदा सर्वदा योग तुझा घडावा च्या चालीत फिट्टं बसते कविता.

कधी वाटे मला जणु तुलाच पहात बसावे..

तिकडे सरजींनी काय करावे हे एवढे जीव तोडून सांगितले, तरी पालथ्या घड्यावर पाणी.

माझे प्रभातीचे मनोगत कधी वाटे मजला पोट धरून बसावे.. प्रभातकाळी जाऊन, जोर लाउन कुंथावे.. कधी वाटे मजला पोटावर पालथे पडावे.. का "होत नाही"? विचार करूनी , उशीला पोटी आवळावे.. कधी वाटे मजला आत तसले पुस्तक पहावे.. मुठीत घेऊन .. . जीवं,बाहेर काही ऐकू न जावे.. कधी वाटे मला जणु प्रेशर येई पर्यंत खावे.. जोरात आली कळ-निर्मळ, की.. पळत जाउन बसावे.. कधी वाटे मजला डबड्या'ला लाथ लागावी.. दुसय्रांची सिग्रेटची थोटकं त्यात वाहून जावी.. कधी पहाटे वाटे जणु पोटात कळवळून यावे त्यासाठी आदल्या रात्री त्रिफळा चूर्ण घ्यावे.. कधी पहाटे ग्गार वाय्रात गच्चीत जाऊन बुळकावे.. कुणी येण्याआधी तिरक्या वाटेने पाईपावरून सुळकावे.. कधी वाटे मला जणु दुसय्रांना रोज चिडवावे.. काव्य-होत नसेल तरी, कुंथून कुंथून काढावे.. ================ लेखनविषय:: कुंथनकविता, परगोलॅक्सच्या गोळ्या, प्रभात'काव्य. ------------------- प्रेषक, दु. स. य्रांचीहजामत.

धन्यवाद...

बुवांना!! बर्याच दिवसात झाली नव्हती वाटतं बुवांना.... ह.कविता! शिष्योत्तम नाही आले वाटतं अजून.का मागे उभे आहेत डबडे घेऊन!

माझ्या प्रेमा-चे मनोगत, -ची मायबोली, -चा उपक्रम, -चा मिसळपाव, -ची अक्षरे इ. इ. छान आहे. आवडले.