समीकरणाच्या एका बाजूला कधी कधी दुसरी बाजूच सापडत नाही ते असंच लटकत राहतं मग तिज्यायला म्हणजे कसं ना, की (a+b)^2 ला पत्ताच नसतो (a^2 + 2ab + b^2) चा आणि याचा त्याला पत्ता नसतो कुणीतरी सांगतं मग की बाबा (a+b)^2= (ab)^2 किंवा असच काहितरी आणि 'यालाच जीवन म्हणायचं' वगैरे मग सुरू होते एक फरफट... कधीमधी त्याला जाणवतंही की काहीतरी चुकतंय पण हाकत राहतो तो गाडी कारण, त्याला नीटसं समजत नसतं समीकरणच चुकतंय की आपण कधी भास होत राहतात त्याला समीकरण सुटल्याचे तर कधी स्वीकारली जाते ती असमानता कधी निद्रिस्त ज्वालामुखीसारखी खदखदत राहते ती आत. मला रविवारी सुट्टी असते . . . मला रविवारी दिसतात आरश्यात माझी काही लटकलेली समीकरणं. ------------------------ (टीप:- मिकाने कवितेत सुचवलेल्या सुधारणांबद्दल त्याचे आभार)