मला ना काही कळतच नाहीये काय करू त्या अर्धवट राहिलेल्या कवितांचं . . . आता हेच बघ ना त्या दिवशी माझ्या जवळून जाताना तुझ्या अोढणीचा झालेला तो निसटता स्पर्श.... कागदावर उतरवून तर घेतलाय पण पुढे काय करू त्याचं ?? काही कळतच नाहीये मला . . . आणि नविन कानातलं घालून एकदा मान किंचीत तिरपी करून आरश्यात पाहत होतीस तेव्हा, ते तुझं तसं बघणंही लिहून ठेवलंय मी माझ्या कवितेच्या वहीत... अगदी आरश्यातल्या तुझ्या सकट पण मग त्या मीटरमधे बसणारं काही सुचलंच नाहीये अजून पुढे त्यामुळे ती पण एक अपूर्ण राहिलीये सुचेल कधीतरी... कारण, तुझ्या पर्स मधे एक छोटासा आरसा असतो ना नेहमी ठाउक आहे मला! . . . आपलं भांडण झाल्यावर हक्काने आपल्या घरात राहणारा तुझा अबोला, तोही आहे माझ्या वहीत काफिया म्हणून घेतलाय एका गझलेत पण पुढचे शेर काही केल्या सुचत नाहीयेत अवघड आहे काफिया जरा त्याचंही काय करावं कळत नाहीये एकदा वाचशील का तो शेर ? म्हणजे निदान ती गझल तरी पूर्ण होईल. . . . कुठे बाहेर जायचं असलं की सगळं आवरून झाल्यावर तू जो मानेला एक हलकासा झटका देउन केस मागे घेतेस ते एक, आणि सुसाट वारा सुटलेला असताना अस्ताव्यस्त होत असलेले केस नीट करत असतेस ते एक अशी दोन कडवी लिहून झालीयेत एका कवितेची बरेच दिवस झाले... त्याच्यापुढे काही जाऊ शकलो नाहीये कदाचित यंदा वळवात होईल ती पूर्ण . . . अजून एक कविता आहे मुक्तछंदातली.........