वटवृक्षाच्या सावलीत खुरटी झालेली झुडपे बघताना उगाचच हरीलाल समोर येतो अन सुर्वेमास्तरांच्या सावलीत कोमेजलेली नासकी फळे आठवतात. जगणं हे असचं असतं का ? एक सूर्य अन त्याचे ग्रह त्यांचे असंख्य उपग्रह काही शोधलेले तर काही काळकुपीच्या मागे दडलेले पुढे कधीतरी परप्रकाशित उजेडात सामोरे येणारे. संभाजीही असाच होता का ? सूर्याचा ग्रह काहीच माहिती नाही पण सूर्यापासून सूर्यप्रकाश घेवूनही स्वप्रकाश पसरवून गेला, काय वाटले असेल त्याला ? मयूर सिंहासनाची धूळदाण बघताना कधीतरी सूर्यापोटी जन्म घेतल्याचा त्यास पश्चाताप झाला असेल का ? सूर्यपुत्र कर्णही तसाच दुर्दैवी कवचकुंडलासह जन्माला येवूनही त्याचे रथचक्र धरणीत धासावे काय हे दुर्दैवविलास कि प्राक्तन ? शाप आहे का हा जगण्याच्या सूर्याच्या सावलीत ? विजयकुमार......... १८/१०/२०१०, मुंबई