त्या करुण हाकासुध्दा त्याला रोखु शकल्या नाहीत तो खोल, खोल अगदी खोल गर्तेत शिरत होता, प्राक्तनाच्या फुटक्या काचभांड्याचे चरे पायात शिरत असताना देखील ! माणसाच्या मुळाच्या उगमापर्यंत जाउन आलेला तो सनातन सत्य वाहत दुर्बोधाच्या जाणिवा नाकारत अज्ञात काळगुहेत शिरत प्रलयंकारी भविष्यकाळास आव्हान देत होता ! परंपरांच्या ओझ्यांचे जोखड मानेवर काही वळ ठेवून होते जे नाकारतोय त्याची जाणीव धिक्कारलेल्या नजरांचे आसुड सार्यारचे मिश्रण ओराखड्यांचे अनाकलनीय चित्र रेखाटत होते ! वंश बुडाल्याचे दुख कधीच नव्हते जिथे शेपुट गळाली अन् माणुस दिसला त्या जागेच्या शोधात कधीतरी परागंदा व्हावेच लागणार होते ! कालवृक्षाच्या पारंब्या आदिम पृथ्वीस छेदुन पाताळात मूळ गाडत असताना भविष्याच्या पर्वतावर हिमभरल्या जगात कोरडी जागा शोधण्याचा प्रकार कुणी तरी करायलाच हवा हा करतोय ! करू देत ! वंश शोधल्याचे पातक कधीतरी घडणारच होते वंशविच्छेदापेक्षा भयंकर अशी कळ, मग माकड की माणुस ? पशु की पशुपरान्त ? काळीज हेलावणारे प्रश्न वंश शोधल्याचे प्रकांड सुख की काळीज गोठविणारे दुख ह्या सीमारेषेत अडकलेला तो ! विजयकुमार...................... 21 / 01 / 2009