+१ झक्कास

+1

+१

+1

+१

.

+१

नोप्प

+१

+१

+१

हातासरशी हातचलाखी आवडली.

+१

+१

+१

+१ मस्तच

+१ (स्वाम्या, कुठवर आलं प्रकरण?)

का हो मराठी येत नै का तुम्हाला आणि तिला पण ? कशासाठी विनाकारण हिंदी आणि इंग्लिश च्या कुबड्या ? मराठीत बोलायचं असतं हेच विसरतो का आपण ? त्या संभाषणासाठी निषेध

+१

+१

+१

प्रपोज करायचा वेगळा अंदाज

छान आहे कथा +१

+१ लैच चालु हाय, बाप्पु.. कथा आवडली..

एकाने बोललं कि सगळ्यांनी तसच करायला हवंय का ? विदर्भ , नागपुर हे सुधा महाराष्ट्रातच येतं . करोल बाग असो नै तर फिरोल बाग असो . ते ठिकाण महाराष्ट्रात येत असेल तर हो . मराठी यायलाच पाहिजे . दुसरं म्हणजे तुम्ही मराठी संकेतस्थळावर कथा लिहित आहात . एखाद दुसरं वाक्य चालू शकतं कि दुसर्या भाषेतलं . नाही कोण म्हणलंय . आणि मी तुमच्या कथेचा निषेध केला नाहीये . त्यातल्या संभाषणाचा केला आहे

>>>" आप कोई गाना पूरा क्यों नहीं सुनती?" तुला कुठलंच गाणं पूर्ण एकता येत नाही का गं टवळे? >>>" पता नहीं,बस हाथ आगे बढ़ के गाना बदल देता है। Bad habit, isn't it?" काय करु, हाताला काहीतरी चाळा हवा असतो ना???? चुकीचंय नै? >>>>>" I think you need a helping hand stopping your hand from changing songs." उलट्या हाताची एक चापट बसली की कळेल का???? मराठी अभिव्यक्ती. आपली बोली, आपला बाणा!

+१

कथा मस्तच ! बाकी उगीच मराठीच्या नावाने गळे काढणार्याम्चा णीषेढ

+१

+१

शतशब्द कथा(?) प्रकारात कथा न्हवे फक्त प्रसंग बसु शकतात हे पुन्हा एकदा अधोरेखित झालं... प्रसंग आवडला.

वर तुडतुडी आणि प्रगो ह्यांनी भाषेचा मुद्दा उपस्थित केलाय त्याला उत्तर द्यावेसे वाटते. कथा दिल्लीत घडत असल्याने दोन अनोळखी तरुणांच्या संवादाची सुरुवात नैसर्गिकपणे हिंदी किंवा इंग्रजीतच होईल. मराठीत कसे शक्य आहे? खरं सांगायचं तर तिथे हिंदीही आली नसती. माझ्याशी इकडे दिल्लीत पहिलंवहिलं वाक्य हिंदीत बोलणारी मुलगी आठवत नाही. थेट इंग्रजीत सुरु होतात. पुढे बरीच ओळखपाळख झाली की हिंदीवर येतात.( माह्यासारख्या इदर्भाच्या गावठी पोट्टयाले हे बम मुश्किल जाते न बाप्पा!) आणि कथेत नैसर्गिकता यावी म्हणून संवादांमध्ये हिंदी आणि इंग्रजीची मुबलक पखरण करणे हे मुंबईकर व. पु. काळेंपासूनच शिकलो बरं. त्यांच्या कथाकादंबरयांतली मराठी पात्रे इंग्रजी वाक्ये फेकताना पाहून तुम्ही नक्कीच त्यांना निषेधाचे खरामरीत पत्र पाठवले असणार ह्यात शंकाच नाही. ( सॉरी वपु, तुम्हाला इथे खेचले.) मी ज्या वातावरणात लहानाचा मोठा झालोय तिथे भाषेचा आग्रह-दुराग्रह कधीच नव्हता, अजूनही नाही. लहानपणापासून आम्हाला एकाच घरात १० माणसे जमली की तीन भाषा ऐकू येत आहेत. आम्ही भराभरा, कधीकधी वाक्यागणिक भाषा बदलतो.मी माझ्या या संस्कतीवर मनापासून प्रेम करतो. त्यामुळे माझ्या कथांमधली पात्रे २-३ काय ४-५ भाषा बोलत असली तरी मला ते खूप नैसर्गिक वाटते. माझ्यासाठी जे नैसर्गिक आहे ते तुमच्यासाठीही नैसर्गिक असावे असा आग्रह नाही. पण भाषेच्या एकसूरी जगापलीकडेही एक बहुरंगी बहुढंगी भाषांचे सहिष्णु जग आहे ह्याची जाणीव असली तरी पुरे. शेवटचा आणि महत्वाचा मुद्दा म्हणजे ह्या कथेला सीक्वल आहे. तेव्हा दोघांचा संवाद हिंदी आणि इंग्रजीत ठेवून मी कथा ओपन एंडेड ठेवली असे तुम्हाला का वाटत नाही? :)

+१ ऐड्या आवडली. शो स्वीट!

सकाळ आणि संध्याकाळ दोन वेळा करोलबाग स्टेशन पाहतो. बघू सापडेल का ती अर्धवट गाणी ऐकणारी, ३० वर्षे पूर्वीचा काळ असता तर मी निश्चित तिला मदत केली असती गाणे ऐकण्यासाठी - हम आपके हैं कौन ?? +++ 1

+१