प्रस्तावना: कविता आजकाल सुचत नसली तरी परम मित्र वल्ली यामुळे काही तरी लिहिले आहे.. नविन काव्य असे होत नसते म्हणुन काल आवडलेल्या कवितेला (धानजीरावांच्या) कवितेतुन उत्तर देत आहे मुळ कविता : तू ये... अरे द्यायचेच असेल तर दे आभाळालाही कवेत घेवु पाहणारे ते हात हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही तोडलेल्या पाशावरती, कशास कुंपण अन भिंती शब्दांच्याच वादळांची कसली आहे कोणास भिती अरे गायचेच असेल तर गा ते स्वर बंदिशी मिलनाचे... हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही हळव्या कोपर्‍याचे .. असेच हे हळवेच गाणे अर्थ न पुसता फक्त याचे ओझेच वाहने वाह्यचेच असेन फुल तरी समर्पणाचे भाव वाह तु हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही न ला एक काना , ह ला दुसरी वेलांटी हे ही बोलण्याचे सामर्थ्य तुझ्यात नाही तु दास भावनांचा .. ओंजळीत भीक वाही द्यायचेच असेल तर दे ललाटी चांदण्यांचे गोंदन हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही --- शब्दमेघ ( २९/०४/२०१५)