मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

मरायचं नाय बे...!!

आयुर्हित · · जे न देखे रवी...
मरायचं नाय बे...!! कुणब्याचं पोरं सालं भित्रच हाय , फासावर जाय नाहीतर औषध खाय , लय बेनं इपितर बायलच हाय.. सालं.. मरायचं नाय बे , मरायचं नाय ||धृ|| गेलं खरीप गेलं रब्बी सारं गेलं जाऊ दे , धट्टा-कट्टा पिळदार शरीर मागं राहू दे | चिलं-पिलं गोड कशी पिवळी हाय बाय ... मरायचं नाय बे , मरायचं नाय ||१|| दारू पेऊन भैतानं शिव्या लय दे S तं , गांजाचा धूर सालं बका-बका घे S तं | या परीस कुठतरी मजुरीनं जाय... मरायचं नाय बे , मरायचं नाय || २ || लिडरायच्या मागं सालं शेपटीगत फिरतं , दारू मटणासाठी त्याचा जयजयकार करतं | घाम गाळ रताळ्या कष्टाचं खाय ... मरायचं नाय बे , मरायचं नाय || ३ || तुही-मही काळीमाय लई मया करते , खंडीभर माणसाचं पोट कसं भरते..? एकट्याच्या जीवासाठी लागतच काय ..? मरायचं नाय बे , मरायचं नाय || ४ || बँकेचं रिन काढलं , आता भरू नको, इमान नगं सोडू सालं तसा मरू नको | कष्टाची भाकर-भाजी ठेशासंग खाय ... मरायचं नाय बे , मरायचं नाय || ५ || * * *दिलीप वि. चारठाणकर, सेलू [ परभणी ] Dilip Charthankar धन्यवाद...विनंती की व्यथित कषटकरयापर्यंत पोचवावी...!! (श्री दिलीप वि. चारठाणकर यांच्या विनंतीला मान देवून, त्यांच्या पूर्व परवानगीने मिपावर प्रकाशित)

वाचने 2309 वाचनखूण प्रतिक्रिया 3

सिरुसेरि Fri, 12/12/2014 - 16:25
असाच काहीसा संदेश पूर्वी एका समाज प्रबोधनपर गीतामध्ये ऐकला होता . त्यातील काही ओळी अशा होत्या - " जमीन , जुमला , गोठ्यातली गाय , विना कारण कधी विकायची नाय . मौजेत सुदधा ताडी न माडी , आल्या गेल्या संगे प्यायाची नाय . गावकीत आपल्या ठरलच हाय रे ठरलच हाय "