मध्यंतरी विनायक प्रभूंच्या एका समुपदेशनाच्या लेखात प्रतिक्रिया देताना मी खलिल जिब्रानच्या एका इंग्लिश मुक्तकाचा उल्लेख केला होता. विप्रंनी त्याचा अनुवाद करुन देता का म्हणून विचारणा केली होती. बरेच दिवस त्याला हात घालीन म्हणत होतो आज थोडी सवड मिळाली आणि मी त्याच्या माझ्या परीने भावानुवाद केलाय तो मिपाकरांसाठी सादर आहे. जिब्रानने व्यक्त केलेले विचार मला पटलेत आणि माझ्या मुलाशी वागताना ते मला पदोपदी जागेवर आणायचे काम चोख करत असतात! तुम्हाला काय अनुभव येतो ते तपासून पहा. On Children Kahlil Gibran Your children are not your children. They are the sons and daughters of Life's longing for itself. They come through you but not from you, And though they are with you yet they belong not to you. You may give them your love but not your thoughts, For they have their own thoughts. You may house their bodies but not their souls, For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams. You may strive to be like them, but seek not to make them like you. For life goes not backward nor tarries with yesterday. You are the bows from which your children as living arrows are sent forth. The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far. Let our bending in the archer's hand be for gladness; For even as He loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable. --------------------------------------------- भावानुवाद तुमची लेकरं ही "तुमची" नसतात. जीवनाच्या अतितीव्र आकांक्षेची मुलं आणि मुली असतात ती ती तुमच्याद्वारे जन्मतात तुमच्यापासून नाही, आणि ती तुमच्याजवळ असली तरी तुम्ही मालक नसता त्यांचे. कदाचित तुम्ही त्यांना तुमचं प्रेम देऊ शकाल पण तुमचे विचार नाही देऊ शकत, कारण त्यांच्याजवळ त्यांचे स्वत:चे विचार आहेत. त्यांच्या शरीरांना तुम्ही घरकुल देऊही शकाल कदाचित पण त्यांच्या आत्म्यांना कदापी नाही, कारण त्यांच्या अत्म्यांचा वास उद्याच्या गर्भात आहे. त्यांच्या "उद्या"ला तुम्ही भेट देऊ शकतच नाही, अगदी स्वप्नातही नाही! तुम्ही त्यांच्यासारखं व्हायचा प्रयत्न करु शकाल कदाचित पण त्यांना तुमच्यासारखं बनवण्याचा विचारही करु नका. आयुष्य कधीही भूतकाळात जात नाही आणि थांबूनही रहात नाही बदलाच्या प्रतीक्षेत. तुम्ही एका धनुष्यासारखे असता ज्यावर स्वार झालेली तुमची मुलं जणू एखाद्या जिवंत बाणासारखी भविष्याचा वेध घेणार असतात. "तो" जगन्नियंता धनुर्धारी अनादि अनंत काळाच्या पटावर वेध घेतो एका दूरच्या लक्ष्याचा आणि सर्वशक्तीने "तो" आकर्ण ताणतो प्रत्यंचा, तुम्ही, त्याचं धनुष्य, वाकेपर्यंत कारण त्याचे ते बाण अतिजलद गतीने जावेत अतिशय दूरवर म्हणून. तेव्हा आपलं ते धनुर्धार्‍याच्या हातातलं वाकणं आनंदाने स्वीकारा, कारण "त्यालाही" जसे हे दूरवर जाणारे बाण आपलेसे वाटतात, तशीच प्यारी असतात त्याला स्थिर असलेली धनुष्यही! चतुरंग