त्या खिडकीच्या काचेमागे एक चंद्र अडकलाय अन् काचेवर काजळी.. तिथेच आम्ही तिघे होतो ती होती, माझा एकटेपणा होता आणि हो, मी पण होतो असं वाटत होतं, जणू काही समुद्राच्या तळाशी एक बुडलेला दुसरा समुद्र पडलाय... पण आपण सगळे एकमेकांचे नक्की कोण होतो? -------- चंद्राच्या काही काही मागण्या अगदी विचित्र असतात एक तर त्याच्याबरोबर सगळी रात्र जागावे लागते आणि रात्रभर जागूनही बोललेले चालत नाही त्याला असचं एकदा त्याने तुला जागवले होते त्याचा डाग अजुनही अंगावर वागवतो आहे तो -------- तिला माहीत होते तिला जावेच लागेल ति थांबली नाही अन् मीही अडवू शकलो नाही किनार्‍यापासून पाण्यावर दुरवर चंद्र प्रकाशाचे एक शेपूट पसरले होते समुद्र आणि चंद्र दोघे मिळून झुलणार्‍या तारकांना अजूनच झोके देत होते.. जणू चंद्रच विखरुन पाण्यावर आपले चांद्रकण पसरत होता त्यातले काही कण गोळा करुन घेतले म्ह्टले, तेवढे घेऊन जा विखुरलेल्या चंद्राची आठवण म्हणून... -------- जातांना असे वळून पाहीलेस.. जणू सगळाच्या सगळा समुद्र एका नजरेत बांधून, गुंडाळून घेऊन निघाली होतीस... तेवढे चांद्रकण घेऊन जा विखुरलेल्या चंद्राची आठवण म्हणून... |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| ( ३०/०९/२०१२)