काही दिवसांपूर्वी आमच्या हाताला एका मिपाकर लेखकुची अद्भुत लेखनाने नटलेली डायरी लागली. त्याच दिवशी रमताराम व अन्या दातार हे देखील तिथेच उपस्थित असल्याने त्यांनी देखील ह्या डायरीतील लिखाणाचा मनमुराद आनंद लुटला. त्याच सुमारास भडकमकर मास्तरांची डायरी प्रकाशीत झाल्याने, आम्हाला गवसलेली डायरी काही कालावधीने मिपाकरांसमोर उघडावी असे ठरले. ह्या डायरीत मिपाकर लेखकुच्या जीवनातील घडामोडी तर आहेतच, पण जोडीला काही लिखाणाचे कच्चे मसुदे, काही पक्के मसुदे देखील आम्हाला गवसले. त्यातील निवड लिखाण मिपाकरांसाठी खुले करताना आम्हाला अत्यंत आनंद होत आहे. प.रा.राजवाडे इतिहासाचार्य १ जाने. सकाळी सकाळी बोंबलत उठून बाहेर कोण जाणार ? नववर्षाची सुरुवात म्हणून सायी मध्ये साखर टाकून तेच खाल्ले. टेबलावरच मोबाइल पडला होता. फोटो काढून 'बॅचलर्स रबडी' ह्या नावाखाली पाककृती टाकून दिली. ५ जाने. लाज वाटली पाहिजे मिपावरच्या स्वयंपाक्यांना ! माझ्या पाककृतीला १९ प्रतिसाद आलेले पाहून लगेच 'गायीच्या दुधाच्या सायीची रबडी' , ' म्हशीच्या दुधाच्या सायीची रबडी' , 'श्रावणासाठी शेळीच्या दुधाच्या सायीची रबडी' असल्या पाककृती टाकून लोकांनी वाहत्या रबडीत तोंड मारण्याचा घृणास्पद प्रकार केला. १९ जाने. शेवटी एकदाचे प्रवासाला जायचे ठरले. कुठेही गेलो तरी 'पहाटे उठून जाण्याची मजा लुटायची आहे' असा ठराव सगळ्यात आधी संमत झाला. मला, धम्याला आणि डान्याला तर सूर्योदय बघून आता बरीच वर्षे लोटली आहेत. पण सकाळी उठून जायचे तरी कुठे ? शेवटी नानबाने त्याच्या घरापासून पावणेसव्वापाच किमी. दूर असलेल्या सुलभ शौचालयाचे नाव सुचवले. नुकतेच उद्घाटन झाल्याने हा स्पॉट तसा जवळ जवळ व्हर्जिनच म्हणावा असा होता. आम्ही ताबडतोब तयारीला लागलो. मी सकाळी पावणेपाचलाच स्वारगेट बस स्टँडला पोचलो. डान्या हडपसरहून आला. नानबा आम्हाला थेट पर्यटनस्थळीच भेटणार असल्याने त्याचा प्रश्नच नव्हता. धम्याचा मात्र अजून पत्ता नव्हता. त्याला फोन लावला, शेवटी साडेबत्तीसाव्या रिंगला साहेबांनी फोन उचलला. 'काल मटण हादडल्याने रात्री अडीचच्या सुमारालाच मला निसर्गाची हाक आली. आता पुन्हा तिकडे येऊन मी काय करू? अशा प्रश्नात धम्याने आमचा निम्मा धीर खचवला. त्याला कसेतरी समजावले. ह्या सगळ्या प्रकरणात निघायला सहा वाजले. नान्याने फोन करून करून उच्छाद मांडला होता तो वेगळाच. शेवटी पावणेसातच्या सुमारास सुलभ पर्यटनस्थळी पोचलो. ऑड डे असल्याने बरीच गर्दी दिसत होती. कोणा महाभागाने ह्या पर्यटन स्थळाचा फोटो नुकताच वर्तमानपत्रात प्रसिद्ध केल्याचा हा परिणाम असल्याचे तिथल्या 'तिकिट कलेक्टरने' सांगितले. 'पर्यटनस्थळाला भेट द्यायच्या आधी 'मिसळ-पाव' खाणे हा नियम आहे' अशी डान्याने भुणभूण सुरू केली. 'सुलभची मजा घ्यायची असेल तर पोटात काहीतरी जळजळीत हवेच' असे नानाचे देखील मत पडले. शेवटी उदरभरण करून आम्ही उदरसरणाकडे निघालो. जाम धमाल आली. फोटो काढायला परवानगी मागावी लागली नाही ह्याचे विशेष वाटले. येताना एका टेम्पोवाल्याने लिफ्ट दिली. टेम्पोवाला मुसलमान होता, पण आश्चर्य म्हणजे त्याच्या टेम्पोत लालबागच्या राजाचा फोटो लावलेला होता. उद्या सकाळी 'सुलभ पर्यटन' नावाने भटकंतीचा धागा टाकावा म्हणतोय. पाय खूप दुखत आहेत, आता झोपावे. २३ जाने. नान्या भिकारचोट आहे. आज दोन दिवसांनी मिपावर लिखाण करायला गेलो, तर ह्या हरामखोराचा 'सुलभगड :- किती बसावे बसणार्‍याने' हा लेख हजर. त्यावरती रिकामटेकड्या लोकांच्या २०/२२ कामेंटा देखील दिसल्या. सगळा उत्साहच निघून गेला. २५ जाने. नान्याच्या लेखनात सगळी सहल कव्हर झालेली नाही हे माझ्या लक्षात आले. 'सुलभगड : एक वेगळा दृष्टिकोन' ह्या नावाने माझे लेखन आणि फोटो मिपावरती टाकून दिले आहेत. एकाने लिहिले म्हणून दुसर्‍याने लिहूच नये का काय ? २ फेब्रु. 'प्रतिभाताई पाटलांना साड्या नेसण्याचा सेन्स आहे का?' हा माझा काथ्याकूट उडाला. कोणा दीडशहाण्याने 'औचित्याचा भंग होतो' अशी तक्रार केली म्हणे. हा देश भिकारडा आहे, इथले मंत्री भिकारडे आहेत, हे मिपा टुकार आहे आणि इथले संपादक पण टुकार आहेत. ११ फेब्रु. 'दारू हितकारी का अहितकारी' ह्या धाग्या विषयी तक्रार नोंदवून आलो आहे. आजकाल कसलेपण भिकार काथ्याकूट मिपावरती येत असतात. लिखाणाचा दर्जा तर पार रसातळाला गेलेला आहे. २७ फेब्रु. आवडत्या संपादकांचा लेख वरती आणला आहे. रमताराम येऊन मला 'खाणसम्राट म्हणून गेला. त्याच्या खरडीला फाट्यावरती मारले आहे. हा लेख जमेस धरता आज मी बरोब्बर ४२ लेख वरती आणले. ५१ चा जादुई आकडा आता फारसा लांब नाही. १ मार्च 'आज संपादकांना सुट्टी असावी का?' असा काथ्याकूट टाकून लगेच गमन केले. भिकारचोट लाइट दिवसभर गेल्याने काय दंगा झाला ते कळू शकले नाही. २ मार्च मिपावरती लॉग-इन होत नाहीये. मालकांना विरोपपत्र धाडले आहे. ४ मार्च आग लागो त्या मिपाला. अरे मला बॅन करतात म्हणजे काय ? भांचोत मिपाची साडेबत्तेचाळीस टक्के ट्यार्पी माझ्यामुळे आहे म्हणावं. २० मार्च. १५ दिवस मी नव्हतो तर मिपाला पार अवकळा आलेली आहे. शेवटी मालकांनी पत्र पाठवून बोलावून घेतलेच मला. पत्रात '१४ दिवस संपले आहेत', 'पुन्हा आगळीक नको' अशी काही डोक्यावरून जाणारी वाक्ये होती. मी दखल घेतली नाही. माझी किंमत त्यांना शेवटी कळली हे महत्त्वाचे. २८ मार्च आठवडाभर वाचनमात्र होतो. शेवटी 'मिपाकरांवरती कशाला राग ?' म्हणून 'प्यासी पडोसन' ह्या चित्रपटाची संगीत समीक्षा लिहिली आहे. ३० मार्च 'नाही ना कोणी दखल घेतली ?' , 'गप लिहायला लागलाच ना परत?' असले उर्मट प्रश्न विचारून धम्या सकाळी सकाळी डोक्याला शॉट लावून गेला. धम्या आत शिरो आणि ऑफिसची लिफ्ट बंद पडो. १ एप्रिल संपादकांची नवीन यादी जाहीर होणार असून त्यात बहुदा माझे नाव असण्याची शक्यता आहे अशी बातमी लागली आहे. हे कधी ना कधी त्यांना करावे लागणारच होते. ही ढिसाळ व्यवस्था सावरू शकेल असा दुसरा आहे तरी कोण ? ४ एप्रिल 'एक तर आधी लिखाण करून वैताग आणतच असतोस, वर त्या लिखाणाच्या लिंका कशाला रे खरडवहीत डकवतोस?' असला उद्धट प्रश्न तो देखील सार्वजनिकपणे खरडवहीत मला बिपिन कार्यकर्तेंकडून अपेक्षीत नव्हता. परवाच त्यांची 'माती' मी खालती वरती केल्याचे ते बहुदा विसरलेले दिसतात. असो.. उपकाराची परतफेड अपकाराने करणारे मिपावरती कमी नाहीत. १९ एप्रिल भाच्याने मोबाइलची बटणे दाबून दाबून मोबाइलची आणि त्याच्या कॅमेर्‍याची पार वाट लावून टाकली आहे. त्यातलेच काही फोटो 'माझ्या बाथरूमच्या खिडकीतून दिसणारा फुटका पाइप' ह्या नावाने मिपावरती चढवून मोकळा झालो आहे. २२ एप्रिल त्या भिकार फोटोंच्या धाग्यावर देखील काही माहात्म्यांनी 'कुठला कॅमेरा, झूम किती ? पिक्सल किती ?, असे फोटो काढायला प्रचंड एकाग्रता पाहिजे' असल्या प्रतिक्रिया टाकून वात आणला आहे. २७ एप्रिल आज शेजारच्या काकूंकडचे रंगकाम संपले. त्यांनी भंगारात टाकलेल्या रंगाच्या डब्यापासून त्यांना एक टमरेल बनवून दिले. काकू भयानक खूश झाल्या. लगेच टमरेल घेऊन धावत सुटल्या. 'डब्यापासून टमरेलापर्यंतची' कृती, सजावट आणि फोटो आत्ताच मिपावर डकवून आलो आहे. 'हातात कला आहे' अशी अमोल खरेची कॉमेंट लगोलग आली आहे. २९ एप्रिल 'परवा संपादकांना सुट्टी असावी का?' हा काथ्याकूट पुन्हा एकदा टाकण्याचा विचार करतो आहे. पण पुन्हा लॉग-इन बंद होण्याची धास्ती आहे. असो.. काय होईल ते होईल ! 'हिंम्मते मर्दा...' (क्रमशः)