माझ जकार्ता ( एक आत्मचरित्रपर प्रवासवर्णन ) - मिश्टर मिनेश भूभू मध्ये एका आद्य वगैरे संकेतस्थळावर एक मनुष्य केनिया वगैरे देशांवर लिहिण्याच्या निमित्ताने गौरवपर आत्मचरित्रच लिहित होते. आमचाही तसाच प्रयत्न. तुला दोन महिन्याच्या कामाला जकार्ताला जायचय अस साहेबाने फर्मावल्यावर मी म्हनलो बर आहे. तसही मी बर्‍याच देशात फिरलो असलो तरी या भागात कधी गेलो नव्हतो. आणि मला फिरण्याची तर खूपच आवड. माझा स्वभावही बोलका, मनमिळावू. पण जकार्ताशी संबंध आला नव्हता कधी. आणि आला तो मित्रांना तिकडचे टॉम याम सूप करून देण्यापुरता. म्हणजे मी नव्हतो खात, पण दुसर्‍यांना आवडत असेल तर मला आवडत अस मायेने करून घालायला. माझ्या आधीच्या ऑफिसमधले लोक अजूनही माझ्या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात. मग विमानात चाळीसच प्रवासी होते. तर सात बायका आणि तेहतीस पुरुष. तर माझा स्वभावच सर्वात मिसळण्याचा, मग मी जमेल त्या सर्वांशी ओळख मैत्री करून घेतली. मंगला, जुली, केतकी, अबोली, पुष्पा, रेखा, हेमा एवढ्यांशी मैत्री होईपर्यंत जकार्ता आले मग बाकीचे राहून गेले. या सगळ्या नंतर माझ्या जीवलग मैत्रिणी झाल्या हे सांगायला नकोच. माझ्या या प्रवासातले लोक अजूनही माझ्या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात. मग मी जकार्ता एअरपोर्टला बाहेर आलो. तर समोर समीर उभा, मुद्दाम मला घ्यायला आला होता. हा माझा नंतर जिवलग मित्र झाला हे सांगायला नकोच. त्याच्या हातात माझ्या नावाची पाटी बघुन मी त्याला ओळखल. इथल्या कंपनीतला एकमेव भारतीय म्हणून मी त्याला मेल पाठवली होती, एवढीच आमची ओळख पण तरी घ्यायला आला. मग मी विचारले का बर आला तर तो म्हणाला १८तुझा एवढा छान स्वभाव आहे की मला राहवलाच नाही १९ मग मी म्हणालो अरे पण मी तर फक्त इमेल पाठवली तर तुला कस कळल की माझा स्वभाव एवढा मायाळू वगैरे. तर तो म्हणे की अरे ते तूच त्या मेलमध्ये लिहिलयस की पाच सहा वेळा. मग म्हटल बरोबर, पण ते मी आपले माझ्याबद्दल थोडी माहिती असावी म्हनून लिहिले होते. माझ्या आधीच्या ऑफिसमधले लोक मात्र अजूनही माझ्या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात. मग मी विचारले की घरी कोण कोण असते? बायको आणि मुलगी चार वर्षाची. तर हे ऐकुन बायको व मुलगी दोघीही चार वर्षाच्या कशा या प्रश्नाच बी माझ्या मनात रुजल आणि एका मित्राची आठवन झाली पन मग ते प्रश्नबी अंकुरण्यापुर्वीच अरे वा वा अस म्हनत समीरला आग्रह करून त्याच्या घरी गेलो. तर मग त्याची मुलगी पिंकी लगेच मला बिलगली. तशी सगळीच लहान मुल मला चिकटतात. पिंकीला पाठुंगळीला घेतले आणि कोमलवहिनींबरोबर कणीक मळू लागलो. एकत्र कणीक मळयला खूप मजा येते. नॉर्थ झुंबिलीमध्ये प्रियकर प्रेयसी अशी कणीक एकत्र मळतात. पण फिजेस्फ्रिव्हाकियामध्ये मात्र पुरुषमानूस असा सारखा बायकी गोष्टीत कडमडतांना दिसला तर त्याचीच कणीक तिंबतात. तिथल्या माझ्या आधीच्या ऑफिसमधले लोक मात्र अजूनही माझ्या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात. पिंकीला उतरून दिले आनि समीरकडे पाठवल बाहेरच्या खोलीत. मग कोमूला म्हटले तुझ्यासाठी खास सीडी, डिंकाचे लाडू आणि नाडीचे बंडल आणले आहे. त्या सीडी ऐकत आपन झुंबिलीमध्ये करतात तशा सप्तकोनी चपात्या लाटू. मग ती तशीच उभी लाटने हातात घेउन. मग मीच लाटने धरले आणि चपात्या लाटल्या. मी वहिनीला म्हनालो, तुम्ही हात स्वच्छ धूत जा हो स्वयंपाक करतांना. वहिनी म्हणे आजपर्यंत माझा नवरा सुद्धा मला अस म्हणाला नाही. मी म्हणालो पण आपल्या माणसाने असे करावे याचे वाईट वाटले असे त्याम्ना म्हणालो. माजि हि आपल्या मानसाची हमखास गोळी एकदम लागू पडली. भाउजी, वहिनी आर्तपणे म्हणाल्या. तुम्ही भाउजी म्हणालात यातच सर्व आले मी पन एक डायलॉग चिकटवला. तसही मध्येच थोड लागट नायतर एकदम इमोशनल बोलून बघतो मी. मला आवडत. माझ्या आधीच्या ऑफिसमधले लोक मात्र अजूनही माझ्या या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात. मग समीर आनि वहिनी म्हने बाहेर जायचे का. तर मि म्हने कि नको तुम्ही जाऊन या तोपर्यंत मी भाज्या निवडतो आनि तुझ्या पायजाम्यात, वहिनीच्या परकरात नव्या नाड्या ओवून ठेवतो. ज़िथे जाईन तिथे काम करने हा माझा स्वभावच आहे. नंतर जकार्तात कोणीही नवा माणूस आला की पायजामा, परकरात नाडी घालायला माझ्याकडेच हक्काने येई. तर वहिनि म्हने नको मी पन थांबते. मग वहिनींची शेजारीण दोनेतेल्ला आली. तिला अस्थम्याचा खूप त्रास होतो म्हणे. त्यावर त्या दोघी चर्चा करत होत्या. यावर मी अर्थातच इतर सर्व विषयाप्रमाने अगदी अधिकारवाणीने बोलू शकतो. मग मिही माझ्याजवळचे काही अनुभव व उपाय सांगितले. त्या म्हणे तुम्हाला कसे माहित, तर मी म्हने की असेच तुमच्यासारख्या मैत्रिणीकडुन ऐकुन. मग दोनेतेल्लाचे केस लांबसडक, पण तिचा नवरा मात्र दिवसभर हातगाडीवर उकडलेला मका विकायचा. मग मीच तिचे केस रिठा, आवळा, शिकेकाईने छान धुवून दिले. तर मला अशा बायल्या गोष्टीत फार फार म्हणजे फारच इंटरेस्ट. मग मि परत येईपर्यंत ते कामच मागे लागले माझ्या. कुठुन कुठुन कोणा कोणाच्या बायका घर शोधत यायच्या. तर मग बाकी जकार्ताला खूप काय पाहिले. पण ते सर्व माहिती इंटरनेटवर सापडेल. मग मला अजूनही कधी कधी जकार्ताच्या त्या ट्रिपची आठवण येते. माझ्या जकार्ताचे लोक मात्र अजूनही माझ्या मायाळू स्वभावाची आठवण काढतात व ढसाढसा रडतात.