सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील, काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल ...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला ...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे असंख्य धडका मारल्या असतील बाळा या अवाढव्य सह्याद्रीला कित्येक वेळा नमवलं आम्ही त्या औरंगजेबासारख्या क्रुतान्ताला आई भवानीच्या कृपेंनं या मराठी मातीला आम्ही श्वास दीला ...तरीही सावत्रपणाच्या आगीतून तुला वाचवणे मात्र नाही जमले थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे मान मिळवून दीला आम्ही या मराठी मातीला आणि जनतेला रक्ताचं पाणी करून आम्ही तेव्हा मंत्रालयावर भगवा फडकवला घराणेशाहीच्या विरोधात हा वाघ इथे नेहमीच गरजत राहीला ...तरीही वेळ येताच राजा, मनाने रक्ताच्या नात्याला कौल दिला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे तथाकथित सभ्यपणातून मुक्त केले जालावरच्या मराठी साहित्याला विषयाचे, शब्दांचे बंधन ना ठेवले आम्ही प्रतिभेच्या निष्पाप हुंकाराला येणा~या पाहुण्याच्या स्वागताला हा देवगडकर नेहमीच सज्ज राहीला ...तरीही नाही आवरू शकलो स्वताला, जेव्हा 'तो' चिखल उडवू लागला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा तूही उमजून घे पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...