मागच्या रविवारी पुण्याहून सकाळी निघालो. पाउस नव्हताच. आळेफाट्याला पोहोचलो. तिथून डावीकडे वळून ओतूर गाठले. हवा हळूहळू कुंद बनत होती. सगळीकडे हिरवेगार दृश्य होते. आतापर्यंत दिसत असलेल्या टेकड्यांची जागा आता सह्याद्रीचे महाकाय पर्वत घेत होते. बहुतेक सर्वच हिरवा शालू पांघरून चेहर्‍यावर ढगांचा घुंघट ओढून बसले होते. मूळ राकट पुरुषी सौंदर्‍याचे आता हळूवार नाजूक स्त्रीत रूपंतर झाले होते. तितक्यात डावीकडे हडसर किल्याने दर्शन दिले. त्याला सातवाहनांच्या गौरवशाली किल्ल्याला वंदन करून आम्ही पुढे जाताच चावंड उर्फ प्रसन्नगडाच्या अभेद्य कातळभिंतीने डोळे दिपवले. तोपर्यंत उजवीकडे पिंपळगाव जोगे धरणाचा जलाशय साथीला होताच. पलीकडे भटक्यांची पंढरी हरिश्चंद्रगड हा पुर्णपणे धुक्यात स्वताला लपेटून घेउन बसला होता. आता खुबी गाव मागे टाकून आम्ही सह्याद्रीच्या मुख्य धारेवर-माळशेज घाटात आलो. छोटासा बोगदा पार केला आणि घाटाचे विराट रूप सामोरे आलो. जागोजागी, रस्तोरस्ती धबधबे अगदी कोसळत होते. पर्यटक त्यात भिजून आपला आनंद साजरा करत होते. पण निसर्गाची ही नशा अनुभवत असतानाच काही पर्यटकांना मात्र दारूच्या नशेचाही सहारा का लागतो कुणास ठाउक. अर्थात चोख पोलीस बंदोबस्तामुळे हे प्रमाण कमीच होते. असो. डावीकडे उंच कडे, उजवीकडे खोल दरी व मध्ये घाटरस्स्त्यावर धबधबे असे विलक्षण दृश्य होते. मधूच सह्याद्री आपला धुक्याच्या पडदा बाजूला करत होता. आम्हीपण धबधब्यांमध्ये मनसोक्त डुंबून पुर्ण घाट उतरून खाली गेलो. आता दरीच्या बाजूला एक महाप्रचंड धबधबा दिसत होता. त्याला स्थानिक 'काळूचा वोघ' असे म्हणतात. कारण काळू नदीचा तो उगम आहे. पुन्हा एकदा ते दृश्य डोळ्यांत साठवून आम्ही परत जलौघात डुंबून आम्ही घाटमाथ्यावर आलो. बोगदयाच्या पलीकडे असणार्‍या कड्याच्या टोकावर जाउन हरिश्चंद्रगड व माळशेज घाट रांगेचे दर्शन घेतले व निघालो ते शिवजन्मस्थान असलेल्या पवित्र शिवनेरीवर जाण्यासाठी. ते पुढच्या भागात.