माझा एक प्रयत्न. तो: अगं मी सहज काढला होता चिमटा. ती: सहज? रात्रभर हात दुखलाय माझा! तो: बरंsss! सॉरी बाई! ती: का छ्ळतोस? तो: छ्ळतो? ती: .... तो: चल कॉफी पिऊ... ती: नको. तो: (हात धरुन) चल, तुला बरं वाटेल.. ती: (डोळे मिटलेले).... तो: काय झालं? किती राग? ती: .... तो: आता डोळ्यात पाणी कशाला? ती: .... तो: मनमोकळं कधी बोलणार तु? ती: .... तो: काय झालं? ती: वेदना हाताला झाल्या असत्या तर ठीक होतं! तो: थोडं स्पष्ट बोलशील तर बरं होईल. ती: तुला समजतयं सगळं! तो: असं काही नाही! ती: हात अजुन तुझ्याच हातात आहे! तो: (हात सोडुन)....सॉरी! ती: कशामुळे? तो: कळलेच नाही! ती: मलाही. तो: तुला काय म्हणायचं? ती: जे तुला वाटतयं! तो: (हसत)घरच्यांना आपल्या मैत्रीचा खुपच अभिमान आहे नाही? ती: मलाही. तो: ह्म्म्म! ती: तु बरोबर असला की आईबाबांना काळजी नसते. तो: त्यांचं मोठेपण... ती: नाही! विश्वास. तो: .... ती: तुला आठ्वतं, कॉलेजच्या ट्रीप्स? तो: हो. ती: तु आहेस बरोबर म्हटले की सगळ्यांना घरुन लगेच परवानगी. तो: .... ती: आता इकडे असुनही आईबाबांना कसलीच काळजी नाही. तो: ह्म्म्म! ती: का करतोस इतकं? तो: आता भिती वाटतेयं! ती: तुला आणि भिती! कसली? तो: त्यांच्या विश्वासाची. ती: जगाची? तो: शक्य नाही. ती: तु कधी कुणाचं वाईट नाही करणार याची खात्री आहे. तो: तेच तर! ती: तु नको जास्त विचार करु...सगळं ठीक होईल. तो: असं आपल्याला वाटतं. ती: सगळे नक्की समजुन घेतील आपल्याला. तो: ह्म्म! आपली माणसं महत्वाची. ती: मी बाबांशी बोलु का? ......................... क्रमशः