🌊🚢 अथांग समुद्राच्या कुशीतला एक अविस्मरणीय प्रवास... 🚢🌊

Finally ….आमची Carnival Adventure Cruise ची तिकिटं बुक झाली!

कित्येक दिवसांची उत्सुकता, planning, चर्चा, YouTube videos, reviews आणि स्वप्नरंजन यानंतर आता ते स्वप्न प्रत्यक्षात उतरणार होतं. क्रूझ ट्रिपबद्दल प्रचंड उत्सुकता होतीच, पण त्याचबरोबर थोडंसं दडपणही होतं.

तिकीटं बुक झाली खरी, पण त्यानंतर मनात उत्साहापेक्षा प्रश्नांचंच cruise निघालं!

चार दिवस समुद्राच्या मध्यभागी म्हणजे network असणार का? Internet चालणार का? WhatsApp वर blue ticks दिसणार का? ऑफिसमधून एखादा urgent फोन आला तर? आपल्या अनुपस्थितीत काही अडलं तर? जणू आम्ही cruise ला नव्हे तर जगापासून तुटून एखाद्या अज्ञात मोहिमेवर निघालो होतो!

मनात तर अशीही शंका आली होती की, "समजा पृथ्वीवर काही महत्त्वाची घटना घडली तर आपल्याला कळणार तरी कसं?"

पण शेवटी एक गोष्ट उमगली... जगाचा गाडा काही आपल्या खांद्यावर चालत नाही. आपण चार दिवस समुद्रात असलो तरी सूर्य उगवणार, ऑफिस उघडणार, ई-मेल्स येणार आणि लोक त्यांना उत्तरही देणार!

समुद्रात राहायचं म्हणजे काय काय सामान न्यायचं, sea sickness होईल का, कोणती औषधं घ्यायची, काही विसरू तर नाही ना... अशा असंख्य प्रश्नांनी आधीच डोक्यात अँकर टाकलं होतं! त्यात मेलबर्न ते सिडनी विमानप्रवास, त्याची घाईगडबड, वेळेची गणितं आणि शेवटच्या क्षणापर्यंतची तयारी... सगळंच एका वेगळ्या धुंदीत चाललं होतं.

मग सगळ्या काळज्या, यक्षप्रश्न आणि "काय होईल?" मंडळींना तात्पुरती रजा देऊन आम्ही उत्साहाने Carnival Adventure च्या दिशेने सिडनी ला कूच केलं!

आणि अखेर तो बहुप्रतीक्षित क्षण आला —

पहिल्यांदा ते महाकाय  जहाज नजरेस पडलं!

क्षणभर उत्सुकतेसोबत एक हलकीशी धडकीही भरली. फोटोंमध्ये मोठं वाटणारं ते जहाज प्रत्यक्षात कितीतरी पटींनी विराट होतं! इतकं मोठं, की आमच्या कॅमेऱ्याच्या कोणत्याही angle मध्ये ते पूर्ण मावायलाच तयार नव्हतं! एक फोटो काढला तर पुढचं टोक गायब, दुसरा काढला तर मागचं टोक गायब…, शेवटी जहाज पूर्ण फोटोमध्ये येण्यापेक्षा आम्ही फोटोमध्ये आलो तरी पुरे, असा समजूतदार निर्णय घेतला!

त्याच्या समोर उभं राहिल्यावर आपली उंची, आकार आणि अस्तित्व सगळंच छोटंसं झाल्यासारखं वाटलं.

आणि मग सुरू झाला आमचा प्रवास...... त्या प्रचंड, महाकाय, तरंगत्या जगामध्ये!

जहाजात प्रवेश केला. Stateroom मध्ये जाऊन बॅग ठेवल्या आणि मग आजूबाजूला नजर फिरवली. नजरेच्या टप्प्यापर्यंत पसरलेले corridors, एकामागून एक दिसणाऱ्या staterooms, बारा बारा lifts, विविध decks, restaurants, theatres, shops...

आतमध्ये एक अख्ख विश्वच उभं होतं. जणू स्वतःमध्येच नांदणारं एक स्वतंत्र शहर!

हळूहळू क्रूझ सुरू झालं आणि आम्ही त्या चालत्या-बोलत्या शहराचे रहिवासी बनलो.

Sydney Opera House, Harbour Bridge यांचे फोटो काढण्यात आम्ही इतके रमलो होतो की ते हळूहळू दूर जात गेले, लहान होत गेले, आणि कधी त्यांच्या फक्त छोट्याशा ठिपक्यांमध्ये रूपांतर झालं ते कळलंच नाही.

आता जमीन दूर दूर सरकत होती.

आणि मग...

जिथे नजर जाईल तिथपर्यंत फक्त निळाशार समुद्र.

चारही बाजूंनी अथांग महासागर.

क्षितिजापर्यंत पसरलेलं निळं पाणी.

सभोवताली ना कोणताही किनारा, ना शहरांची ओळख, ना गर्दीचा गोंगाट... आणि मोबाईलच्या स्क्रीनवरही शांतपणे उभे असलेले ते "No Service" चे दोन शब्द! जणू बाहेरच्या जगाशी असलेले सगळे धागे क्षणभरासाठी तुटले होते, आणि उरलं होतं फक्त समुद्र, आकाश आणि स्वतःशी चाललेला संवाद.

फक्त आपण...

ते महाकाय जहाज...

त्या क्षणी समुद्राची विशालता आणि माणसाची लहानशी ओळख दोन्ही एकाच वेळी जाणवत होती. भीती नव्हती, पण एक आदरयुक्त विस्मय होता. जणू निसर्ग आपल्या अफाट रूपाची शांत ओळख करून देत होता... आणि आपण त्या अनुभवात हरवून जात होतो.

काही प्रवास हे केवळ एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाण्यासाठी नसतात; ते मनाला समृद्ध करणारे, नवीन अनुभव देणारे आणि आयुष्यभरासाठी आठवणींची शिदोरी बांधून देणारे असतात. Carnival Adventure वरील आमचा समुद्रप्रवास हा असाच एक अनुभव ठरला.—जिथे घड्याळाचा ताण नव्हता, दैनंदिन जबाबदाऱ्यांची धावपळ नव्हती, आणि होता फक्त अथांग निळाशार समुद्र, क्षितिजावर रंग उधळणारा सूर्य आणि मनाला स्पर्श करणारी शांतता.

सुमारे ३२०० प्रवासी आणि ११०० कर्मचारी, तेही ६४ वेगवेगळ्या देशांमधून आलेले, अशा या तरंगत्या शहरात जगभरातील संस्कृतींचा सुंदर संगम अनुभवायला मिळाला. एवढ्या हजारो लोकांमध्येही व्यवस्थापन, शिस्त आणि सेवा यांचा दर्जा इतका उच्च होता की प्रत्येक प्रवाशाला विशेष पाहुणा असल्याची जाणीव होत होती.

चौथ्या deck पासून सतराव्या deck पर्यंत जाणाऱ्या 12 lifts, चार भलेमोठे swimming pools, adrenaline वाढवणाऱ्या water slides, basketball court, table tennis, mini golf, spa, massage centres, cafes, restaurants, shopping stores... आणि अजून किती काय! एखाद्या shopping centre, resort आणि amusement park चं combinationच जणू समुद्रावर तरंगत होतं.

त्याशिवाय bingo, trivia quizzes, dance classes, art workshops, creative activities, informative sessions, casino, lucky draws, games आणि अजून कितीतरी कार्यक्रम दिवसभर चालू असायचे. Cruise वर घड्याळ बघण्याची गरज फक्त पुढचा कार्यक्रम चुकू नये म्हणूनच पडायची! जहाजावरील भव्य theatre मध्ये दररोज dazzling dance shows, live music performances, comedy acts आणि Broadway-style productions रंगायचे. जवळपास 500 प्रेक्षक एकत्र बसून टाळ्यांचा कडकडाट करत असताना क्षणभर आपण समुद्रात आहोत हेच विसरून जायचो!

आणि theatre संपलं म्हणजे entertainment संपलं असं अजिबात नाही. जहाजाच्या कुठल्या ना कुठल्या कोपऱ्यात कायम काहीतरी सुरूच असायचं.

आणि मुलांसाठी तर हा अक्षरशः स्वर्गच!

Kids Club, Play Centre, arts & crafts, games, treasure hunts, dance parties, movie nights, gaming zones, PS5, arcade games... एवढे पर्याय होते की मुलांना आई-बाबांची आठवण यायला सुद्धा वेळ नव्हता!

सकाळी ७ पासून रात्री १२ पर्यंत प्रत्येक वयोगटासाठी काही ना काही कार्यक्रम सुरू असायचे. कुणी quiz खेळत असे, कुणी dance class मध्ये, कुणी karaoke मध्ये, कुणी pool मध्ये, तर कुणी deck वर बसून sunset बघत असे. त्यामुळे cruise वर "आता काय करायचं?" हा प्रश्न पडण्याची शक्यता जवळजवळ शून्यच!

थोडक्यात, हे फक्त एक जहाज नव्हतं... तर Wi-Fi कमी आणि Fun-FI जास्त असलेलं, समुद्रावर तरंगणारं एक अख्खं entertainment city होतं!

खाद्यप्रेमींसाठी तर हा cruise म्हणजे अक्षरशः heaven on water!

जहाजावर चढल्यापासून एक गोष्ट लगेच लक्षात आली—इथे भूक लागणं optional आहे, पण खाणं compulsory!

Indian, Italian, Mexican, Asian, Continental... कुठल्या cuisine पासून सुरुवात करावी आणि कुठे थांबावं, हाच मोठा प्रश्न होता. एका बाजूला रंगीबेरंगी salads, दुसऱ्या बाजूला ताजी फळं, कुठेतरी pizza आणि pasta, तर पुढे cakes, pastries, puddings आणि desserts ची अक्षरशः parade सुरू असायची!

सुरुवातीला आम्ही खूप शिस्तीत वागत होतो—"फक्त थोडंसंच घेऊ..." असं म्हणत plate भरायचो. पण dessert counter समोर गेल्यावर ती शिस्त Titanic सारखी समुद्रात बुडायची!

प्रत्येक meal हा साधा meal नसून जणू एखादा 3–4 course fine dining experience असायचा. आणि गंमत म्हणजे, एका जेवणातून बाहेर पडायच्या आधी पुढच्या जेवणाची वेळ जवळ आलेली असायची!

समुद्राकडे बघत, गार वाऱ्याचा आनंद घेत आणि समोर मांडलेल्या असंख्य पदार्थांवर न्याय करण्याचा निष्फळ प्रयत्न करत केलेलं हे भोजन म्हणजे स्वतःमध्ये एक attraction होतं. Cruise वरून परतल्यावर समुद्रापेक्षा जास्त कोणाची आठवण येते, तर ती बहुतेक... buffet ची!

या संपूर्ण प्रवासातील आणखी एक वैशिष्ट्य म्हणजे येथील स्वच्छता आणि सेवा. हजारो प्रवासी असतानाही जहाजाचा प्रत्येक कोपरा झळाळून निघालेला दिसायचा. कर्मचारी वर्गाचे सतत हसतमुख स्वागत, तत्पर सेवा आणि प्रत्येक छोट्या गोष्टीकडे दिलेले लक्ष पाहून खरोखरच कौतुक वाटत राहिले.

रात्रीचा Movie Night हा तर संपूर्ण cruise मधला एक वेगळाच highlight ठरला!

कल्पना करा—खुलं आकाश, डोक्यावर असंख्य चमचमणारे तारे, समोर क्षितिजापर्यंत पसरलेला अथांग समुद्र आणि मधोमध मोठ्या पडद्यावर सुरू असलेला Movie!

ना ट्रॅफिकचा आवाज, ना हॉर्न, ना मोबाईलची सततची पिंग-पिंग... फक्त समुद्राच्या लाटांचा मंद आवाज, गार वाऱ्याची साथ आणि वरती निसर्गाने सजवलेलं लाखो तार्‍यांचं ceiling!

खरं सांगायचं तर काही वेळाने Movie पेक्षा आकाश आणि समुद्रच जास्त interesting वाटू लागले होते! एखादं दृश्य पडद्यावर चालू असताना नजर नकळत वरच्या तारांकडे वळायची, आणि मग पुन्हा समुद्राकडे...

त्या क्षणी जाणवलं की काही experiences हे फोटोमध्ये किंवा व्हिडिओमध्ये बंदिस्त करता येत नाहीत. ते फक्त जगायचे असतात. ताऱ्यांच्या छताखाली, समुद्राच्या कुशीत बसून Movie पाहण्याचा तो अनुभव तसाच होता—Movie संपला, credits पण संपले... पण ती रात्र अजूनही मनाच्या screen वर चालूच आहे.

या प्रवासाचा तिसरा दिवस उजाडला आणि सकाळीच आमची नजर एका नव्या ठिकाणाकडे लागली होती—Moreton Island!

इथे पूर्ण दिवस घालवण्याचा आधीच ठरलेला होता. बेटावर कोणकोणत्या activities करायच्या, कुठे जायचं, काय अनुभवायचं याचं planning करून, त्यासाठीची bookings आदल्याच दिवशी cruise वर करण्यात आली होती. त्यामुळे सकाळी Moreton Island जवळ पोहोचताच उत्सुकता पुन्हा एकदा शिगेला पोहोचली—

Moreton Island हे जगातील तिसऱ्या क्रमांकाचे सर्वात मोठे sand island म्हणून ओळखले जाते आणि निसर्गाने जणू अगदी मोकळ्या हाताने त्याची सजावट केली आहे. आपलं महाकाय cruise ship मात्र थेट किनाऱ्यावर जाऊ शकत नसल्याने पुढचा प्रवास छोट्या water shuttles मधून करायचा होता.

आणि गंमत म्हणजे, बेटावर पोहोचण्याआधीच adventure सुरू झालं!
त्या छोट्याशा shuttle मधून निळ्याशार, पारदर्शक पाण्यावरून होत असलेला प्रवास म्हणजे स्वतःमध्येच एक सुंदर अनुभव होता. आजूबाजूला अथांग निळाई, स्वच्छ पाणी आणि समोर हळूहळू जवळ येणारं Moreton Island... जणू एखाद्या postcard मध्ये आपणच चालत जाऊन पोहोचत होतो!

बेटावर पाऊल ठेवताच निसर्गाचं आणखी एक वेगळंच रूप समोर आलं. स्वच्छ, निळ्याशार पाण्यात समुद्री जीवसृष्टीची अक्षरशः रंगीत दुनिया दिसत होती—असंख्य प्रकारचे मासे, starfish, turtles आणि इतर समुद्री जीव. काही भागांत whale spotting ची संधीही मिळाली.

यानंतर सुरू झाला बेटाचा trek. सुमारे पाच किलोमीटरच्या या प्रवासात प्रत्येक वळणावर निसर्गाचं नवं रूप दिसत होतं—एका बाजूला शुभ्र वाळूची टेकाडं, दुसऱ्या बाजूला निळाशार समुद्र, मध्ये हिरवीगार वनराई आणि सभोवताली अफाट शांतता.

कधी पायाखाली मऊ वाळू, कधी डोळ्यांसमोर अथांग समुद्र, तर कधी हिरवाईतून डोकावणारी निसर्गाची छोटी छोटी आश्चर्यं...

आणि त्या क्षणी पुन्हा एकदा मनात आलं—निसर्ग हा खरंच जगातला सर्वात मोठा artist आहे... आणि Moreton Island म्हणजे त्याची एक अप्रतिम masterpiece!

Moreton Island जवळ समुद्रात दिसणाऱ्या Tangalooma Wrecks चा अनुभवही अगदी वेगळाच होता—एकेकाळी कामासाठी वापरली गेलेली जहाजं आता समुद्राच्या कुशीत कायमची विसावली आहेत.
आज हीच जहाजांची रांग समुद्रातील एक सुंदर artificial reef बनून असंख्य मासे आणि समुद्री जीवांचं घर झाली आहे—माणसांनी सोडलेलं लोखंड आणि निसर्गाने त्याला दिलेलं नवं आयुष्य!

Moreton Island वर , एक दिवस घालवल्यावर मावळत्या सूर्याचे दर्शन घेत जहाज पुन्हा परतीच्या प्रवासाला निघाले !

दिवसभर चालणाऱ्या असंख्य उपक्रमांमध्ये, मनोरंजनाच्या कार्यक्रमांमध्ये, संगीताच्या सुरावटींमध्ये आणि रुचकर मेजवान्यांमध्ये आपण एका विशाल महाकाय जहाजावर आहोत, याचाही विसर पडायचा. कधी थिएटरमधील रंगतदार कार्यक्रम, कधी समुद्रकिनाऱ्याकडे पाहत घेतलेली कॉफी, कधी डेकवरचा फेरफटका, तर कधी स्वादिष्ट पदार्थांची रेलचेल—अशा अनुभवांत दिवस कसा सरायचा ते कळायचंच नाही.

संध्याकाळ झाली की आकाश जणू एखाद्या चित्रकाराच्या कॅनव्हाससारखं रंगून जायचं. सूर्य क्षितिजाकडे हळूहळू झुकत असताना केशरी, गुलाबी, जांभळ्या रंगांची उधळण करत समुद्राच्या कुशीत अलगद विसावायचा. आकाशात उमटणारे ते रंग आणि समुद्राच्या निळाईवर पडणारी त्यांची सोनेरी छटा पाहताना, त्या क्षणी वेळही जणू आपली चाल विसरून थांबून राहिल्यासारखी वाटायची.

रात्र झाली की आपल्या केबिनमध्ये परतायचं... दिवसभराची लगबग मागे सोडून डोळे मिटायचे आणि मग जाणवायची ती एक वेगळीच शांतता.

खिडकीच्या पलीकडे अथांग समुद्र... आणि त्या समुद्राच्या कुशीतून हे महाकाय जहाज आपल्या वाटेने संथपणे पुढे सरकत असायचं. डोळे मिटलेले असतानाही जहाजाची ती मंद, लयबद्ध हालचाल जाणवत राहायची. समुद्राच्या प्रत्येक लाटेसोबत जणू जहाज एखादा शांत अंगाईगीताचा सूर छेडत आहे, अशी काहीशी अनुभूती यायची.

त्या संथ लयीमध्ये एक विलक्षण गूढ शांतता होती... आणि त्याहूनही सुंदर असा एक आश्वासक स्पर्श.

जसं आईच्या कुशीत विसावलेल्या बाळाला तिच्या हलक्या झोक्यांच्या तालावर अलगद झोप लागते, तसंच काहीसं... समुद्राच्या त्या अदृश्य झोक्यावर आपलं मन आणि शरीर नकळत निवांत होत जायचं. दिवसभर डोक्यात फिरणारे विचार हळूहळू शांत व्हायचे, मनातला कोलाहल विरून जायचा... आणि कधी त्या समुद्राच्या लयीशी एकरूप होत गाढ झोप लागायची, हेही कळायचं नाही.

आणि मग... पहाट.

क्षितिजाच्या पलीकडून सूर्याची पहिली सोनेरी किरणं हळूहळू डोकावायची आणि केबिनच्या खिडकीतून अलगद चेहऱ्यावर येऊन पडायची. डोळे उघडण्याआधीच त्या कोवळ्या प्रकाशाची चाहूल लागायची... आणि डोळे उघडले की समोर असायचा अथांग समुद्र आणि क्षितिजावर हळूहळू जन्म घेणारा एक नवा दिवस.

समुद्राच्या मध्यभागी उभं राहून सूर्योदय पाहणं म्हणजे जणू सृष्टीच्या एखाद्या नव्या अध्यायाचं पहिलं पान आपल्या डोळ्यांसमोर उलगडताना पाहणं.

पहाटेच्या मंद प्रकाशातून हळूहळू सोनेरी किरणांची उधळण होत जायची आणि त्याच प्रकाशात समुद्रही जणू आपली निळी शाल पांघरून जागा व्हायचा. अथांग निळाईवर पसरलेली ती सुवर्णछटा, क्षितिजावर उमटणारा तो प्रकाश आणि नव्या दिवसाची ती प्रसन्न चाहूल... हे सगळं मनाला एक वेगळीच नवसंजीवनी देऊन जायचं.

अशा शांत, सुंदर आणि निसर्गाच्या इतक्या जवळ असलेल्या वातावरणात जाग येणं, हीदेखील त्या अविस्मरणीय cruise प्रवासाने दिलेली एक अमूल्य भेटच होती.

कदाचित म्हणूनच त्या प्रवासाच्या आठवणींमध्ये काही क्षण फोटोमध्ये नाही, तर मनाच्या अगदी खोल कप्प्यात जपून ठेवले गेले... समुद्राच्या लयीसारखे शांत, सूर्योदयाच्या किरणांसारखे कोवळे आणि पुन्हा पुन्हा आठवावेत असे सुंदर.

समुद्राच्या मध्यभागी असताना कधीकधी तासन्तास दुसरे  काहीही दिसत नसे. सभोवताली फक्त पाणी आणि पाणी. अशा वेळी क्षितिजावर एखादे दूरवरचे जहाज दिसले की नकळत एक दिलासा मिळायचा—या अथांग जलराशीत आपण एकटे नाही आहोत, कुठेतरी आणखी कोणीतरी प्रवास करत आहे.

या काही दिवसांनी एक गोष्ट शिकवली—आनंद नेहमी मोठ्या गोष्टींमध्ये नसतो. कधी तो लाटांच्या सुरात दडलेला असतो, कधी समुद्रावरच्या शांत सूर्यास्तात, कधी आपल्या माणसांसोबत निवांत घालवलेल्या क्षणांत, तर कधी फक्त क्षितिजाकडे पाहत शांत बसण्यात.

समुद्राच्या अथांग पसाऱ्याकडे पाहताना मनातील गोंधळ विरघळून जातो, विचार शांत होतात आणि आयुष्याकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन अधिक सुंदर होतो. हा प्रवास फक्त पर्यटन नव्हता; तो मनाला स्पर्शून जाणारा, आयुष्यभर आठवणीत राहणारा एक अनुभव होता.

अशा वेळी मनात एकच प्रश्न वारंवार यायचा—एवढं महाकाय जहाज समुद्रात इतकं सहज, अगदी अलगद कसं काय तरंगत असेल? हजारो लोक, असंख्य खोल्या, गडगंज सामान, पाणी, अन्न, इंधन आणि एवढी सगळी यंत्रणा घेऊन हे प्रचंड जहाज आपल्याला घेऊन समुद्रावरून इतक्या सहज पुढे कसं जातं, याचंच विलक्षण कुतूहल वाटायचं!

म्हणून घरी आल्यावरही ते कुतूहल काही शांत बसू देईना. मग लॅपटॉप उघडला आणि शोध सुरू केला! एकामागोमाग एक माहिती वाचत गेले आणि लक्षात आलं—आपण वरती निवांत समुद्र, जेवण आणि मजा अनुभवत असताना, या महाकाय जहाजामागे किती अफाट engineering आणि science काम करत असतं!

Carnival Adventure हे जवळपास 290 मीटर लांब आणि 36 मीटर रुंद असलेले एक प्रचंड cruise ship आहे. त्याचे gross tonnage सुमारे 108,865 GT असून त्यामध्ये double occupancy प्रमाणे सुमारे 3200 प्रवासी आणि जवळपास 1,100 crew members सामावू शकतात. या जहाजाची खासियत म्हणजे त्याची diesel-electric propulsion system—मोठ्या diesel generators पासून तयार होणारी वीज electric propulsion motorsना दिली जाते आणि त्यातून जहाजाचे propellers चालतात. या प्रणालीमुळे एवढ्या प्रचंड आकाराचे जहाज समुद्रात नियंत्रितपणे आणि कार्यक्षमतेने पुढे सरकते; त्याचा कमाल वेग साधारण 23–24 knots म्हणजे सुमारे 43–44 km/h आहे. म्हणजे आपण जहाजावर आरामात dinner, music आणि समुद्राच्या लाटा enjoy करत असताना, खाली हजारो किलोवॅट शक्तीची engineering system अखंडपणे हे जवळपास 290 मीटरचे floating city पुढे नेत असते!

क्रूझ जहाज म्हणजे फक्त समुद्रावर फिरणारं हॉटेल नाही, तर स्वतःचं छोटंसं तरंगतं शहरच! इतक्या लोकांसाठी लागणारं पाणी जहाजावर साठवून ठेवण्याबरोबरच समुद्राच्या पाण्यापासून desalination plants आणि purification systemsच्या मदतीने गोडं पाणी तयार केलं जातं. वीजेसाठी मोठमोठे diesel generators सतत कार्यरत असतात—कारण हजारो दिवे, lifts, air-conditioning, kitchens, entertainment systems आणि आपली मोबाईल charging यांना सुट्टी नसते! जहाजातील sewage आणि wastewater थेट समुद्रात सोडलं जात नाही; त्यावर treatment करून पर्यावरणीय नियमांनुसार प्रक्रिया केली जाते. आणि kitchen तर एखाद्या मोठ्या restaurant chain पेक्षा कमी नसतं—दररोज हजारो meals तयार होतात, त्यासाठी food storage, refrigeration आणि waste-managementची स्वतंत्र व्यवस्था असते. एवढ्या मोठ्या प्रमाणावर निर्माण होणारा कचरा वेगवेगळा segregate, process, recycle किंवा store केला जातो आणि योग्य ठिकाणी त्याची विल्हेवाट लावली जाते. म्हणजे आपण वर deck वर निवांत समुद्र बघत “वा! किती शांत आहे!” म्हणत असतो, आणि खाली जहाजाच्या पोटात पाणी, वीज, sewage, अन्न आणि कचरा यांचं management करणारी एक अख्खी  team अक्षरशः 24×7 dutyवर असते!

त्या तरंगत्या विश्वातून बाहेर पडताना मात्र मनात एक हुरहूर नक्कीच होती... आता हा प्रवास संपूच नये असंच वाटत होतं. चार दिवस कसे गेले कळलंच नाही. ज्या जहाजावर पहिल्या दिवशी पाऊल ठेवताना एवढं कुतूहल होतं, त्याच जहाजातून बाहेर पडताना पावलं मात्र जड झाली होती.

जमिनीवर पाऊल ठेवताच मोबाईल असंख्य notifications ने अक्षरशः दणाणुन  गेला! Messages, emails, missed calls... सगळ्यांनी मिळून जणू चार दिवसांची गैरहजेरी एकदम वसूल केली. पण गंमत म्हणजे, त्या क्षणी एकदाही मोबाईल उघडून बघावासा वाटला नाही.

मन अजूनही तिथेच होतं...

त्या अथांग निळाईत...
जिथे क्षितिजापर्यंत फक्त निळंशार पाणी, वर निळं आकाश आणि मध्ये... फक्त मी!

दिवसभराच्या गडबडीपासून, notifications पासून, deadlines पासून आणि रोजच्या धावपळीपासून दूर... त्या क्षितिजाचं ते चित्र डोळ्यांत इतकं घट्ट साठून राहिलं होतं, की जमिनीवर परत आल्यावरही मन मात्र अजून त्या समुद्रावरच तरंगत होतं.

शेवटी जड पावलांनी त्या महाकाय जहाजातून बाहेर पडलो... मागे वळून एकदा त्या अफाट जहाजाकडे पाहिलं आणि मनातच म्हटलं—“Bye Carnival Adventure... पुन्हा कधीतरी भेटूया!”

आणि मग त्या तरंगत्या विश्वाला मागे सोडून, आठवणींची एक अख्खी पेटी सोबत घेऊन आम्ही घरी परतलो...

आणि हो... घरी परतल्यावर ……

क्रूझवर दिवसातून किती वेळा जेवायचो याचा हिशेबच राहिला नाही. सकाळचा नाश्ता, मधल्या वेळचे स्नॅक्स, दुपारचे जेवण, कॉफी, डेझर्ट्स, संध्याकाळचे पदार्थ, रात्रीची मेजवानी... जणू चार-पाच कोर्सच्या मेजवान्या दिवसातून सात वेळा!

त्यामुळे घरी परतल्यावर स्वतःच्या स्वयंपाकघरात पाऊल टाकताना मनाची अवस्था काही औरच झाली. स्वयंपाकघराकडे बघून क्षणभर वाटलं, "हे काय? इथे स्वतःच स्वयंपाक करावा लागतो?"

माझा मेंदू अजूनही कोणीतरी हसतमुख वेटर येऊन, "Madam, Menu Number 8 पाहणार का?" असं विचारण्याची वाट पाहतोय!

क्रूझ संपलं असलं, तरी त्या मेजवान्यांच्या आठवणी अजूनही मनात आणि बहुतेक... वजनकाट्यावरही ताज्याच आहेत!

--फिझा