१ जानेवारी २००९ साली ही डायरी लिहायची म्हणजे कटकट आहे.. ही नवी भलीमोठी डायरी आणली त्यासाठी .. आता सहज म्हणून अनुदिनी लिहावी ( की दैनंदिनी.. जाउदे मरुदे ना..)म्हटलं तर इतकी मोठी डायरी केवळ नाईलाज म्हणून आणावी लागली... कारण काय तर छोटी डायरी जवळच्या स्टेशनरीवाल्याकडे नाही... लुटतात भ*वे... ... घरी आलो तर पेन मिळेना... बरं... सकाळी शर्टाच्या खिशाला लावलेलं पेन ऑफिसात विसरलो... आता ते टेबलाच्या खणात राहिलं का कोणी पळवलं आठवत नाहीये... छ्या .. वैताग आहे साला...आता चक्क पेन्सिलने लिहितोय पहिल्या दिवशी काहीतरी लिहायचंच म्हणून,.. १७ जानेवारी २००९ रोज लिहायला नाही जमणार ते माहितच होतं... निदान अधून मधून तरी लिहावी, एवढाच हेतू.. आज समोरच्यांनी नवा जर्मन शेफर्ड कुत्रा आणला... अगदी बारका आहे... " खूप हुशार आहे हो" असे त्याचे कौतुक करून आलो... खोटं बोलताना स्वत:चाच जाम वैताग आला. ऒफ़िसात तारीख घालताना सारखं वाटतंय की आज काहीतरी विशेष घडलं होतं.. आत्ता आठवलं.... कुत्रा चावल्याबद्दल पोटात इन्जेक्शनं घेऊन २५ वर्षं झाली....तिसरीत होतो, बेंबीभोवती बारा इन्जेक्शनांची नक्षी तयार झाली...आज नक्षीकामाच्या पहिल्या दिवसाचे रौप्यमहोत्सवी वर्ष सुरू... अजून त्या इन्जेक्शनचा वास आठवला की पोटात गलबलतं... ...समोरच्या कुत्र्याशी दोस्ती करण्यावाचून गत्यंतर नाही. ती डॊग बिस्किट्स कुठे मिळतात पाहिलं पाहिजे....( च्यायला, पुढला जन्म कुत्र्याचा मिळाला तरी चालेल...) २२ फ़ेब्रुवारी २००९ ताज महाल... आजची आख्खी दुपार ताज पुराण ऐकण्यात गेली...नानिवडेकराचा भाचा ताजमहाल पाहून आला....त्याचे फोटो दाखवत होता नानिवडेकर. त्याचा भाचा फोटोग्राफर आहे म्हणे.... त्यात नवीनच ऐकल्यासारखं तो तेजोमहाल आणि शिवमन्दिर वगैरे वगैरे गोष्ट परत सांगायला लागला. त्याला म्हटलं," माहितीय रे , शाळेत असल्यापासून ऐकतोय मी.".. आणि या कॊमेन्ट्रीबरोबरच ते फोटो.. आता या ऎंगलमधून मग त्या ऎंगलमधून...वैताग नुसता... तसाही ताजमहाल मला आवडलेलाच नाही. पूर्वीही इतके फोटो पाहिलेत त्याचे.. आणि एकदा प्रत्यक्षच पाहिलाय ... चांदणी रात्र वगैरे होती.... कॊलेजची ट्रिप होती आणि माझं पोट बिघडलेलं होतं... उलट्या आणि जुलाब होत होते.... च्यायला तो ताजमहाल पाहून सगळी पोरंपोरी एकदम हरखून की काय ती गेलेली.. मला आपली ती एक सुमार बिल्डिंग वाटली...बेढब...हो हो .. अगदी बेढब... त्यात तिथे आमच्या वर्गातली एक मुलगी गाणंच काय म्हणायला लागली," बादशहाच्या अमर प्रीतीचे ..." कायतरी कायतरी..."...यमुनाकाठी ताजमहाल".... सगळी पोरं माना डोलावून भारावून तिचं गाणं ऐकताय्त...गळा बरा होता तिचा पण माझं पोट बिघडलेलं होतं त्याचं काय? कधी एकदा लॉजवर परत जातो असं झालेलं... अस्ला तो चांदण्या रात्रीचा ताजमहाल.... वैताग नुसता... १९ मार्च २००९. आज सोसायटीतले मध्यमवयीन लोक सिंहगडावर गेले होते.. कारनं... निव्वळ फ़ालतुपणा... कारपार्क करून वर दोन टेकाडं चढून आले, मजबूत चिकनबिकन हादडलं आणि मोठा ट्रेक करून आल्यासारखे गमजा मारताहेत... ... मी शाळेत असताना नेहमी धावत जात असे... आता सध्या होत नाही, पण कारने नाही बुवा जात आपण... ३१ मार्च २००९ "आज समोरच्या नाट्यगृहात शास्त्रीय गायनाची मैफ़ल आहे, तिकिटं घ्या" असं सांगायला हिची एक मैत्रिण आलेली होती. ती सोशल वर्क करते असं तिला वाटतं..मग कसली कसली मदतनिधीची तिकिटं गळ्यात मारते... मी तिला घाबरूनच असतो...मैफ़ल म्हणे पं.अमुकबुवा तमुककर यांची आहे... मी मनात म्हटलं," हा माणूस? हा साला पंडित कधीपासून झाला? एक नंबरचा बेवडा... रियाज दारू पिऊन मैफ़ल दारू पिऊन, मैफ़लीत गातानासुद्धा तांब्याभांड्यात दारू, मैफ़लीनंतर शहाळ्यात भरून दारू... हा माणूस मैफ़लीतच अति नशा करून गाणं म्हणताम्हणता आडवा पडला तेव्हा मी ठरवून टाकलं," असल्या लोकांच्या कोणत्याही मैफ़लीला जाणार नाही" ...... असले क्लास काढलेले स्वयंघोषित पंडित गल्लोगल्ली पडलेले आहेत... अस्ल्यांच्या मैफ़लीला जाऊन कोण घेणार विकतचा वैताग? १२ एप्रिल २००९ आज सारेगमप चा रिपीट एपिसोड पाहिला... जोशीबाई पुन्हापुन्हा जोरदार टाळ्या वाजवायला सांगून जाम पिडतात...(हल्ली फ़क्त गाणं ऐकतो..पुढची फ़ाल्तु बडबड कोण ऐकणार??) वाडकर साहेब पुन्हापुन्हा सरस्वती सरस्वती म्हणून वैताग आणतात... आपल्याला माणसाला देवत्त्व द्यायची हौसच फ़ार.... व्यक्तिपूजेत आपला हातखंडा... तरी बरं महाराष्ट्रात असली देवळं बान्धायची फ़ॆशन नाही निघालीय अजून.... निघेलही... लाईनी लावून लोक दर्शनं घेतील... यानिमित्तानं आठवलं... आमचा मित्र कसबेकर म्हणतो, " मॅच हरली तरी चालेल, पण सचिनची सेन्चुरी झाली पाहिजे"..... असली ही व्यक्तिपूजा. यांच्यामते खेळ मोठा नाहीच, व्यक्ती मोठी.. आता काय बोलायचं यांना? २० एप्रिल २००९ मला आंबे अजिबात आवडत नाहीत. पण तसं कुठे बोलायची सोय नाही... जरा जरी असं म्हणालो की लोक मनोरुग्ण समजून कौन्सेलिंगच सुरू करतात.. घरी दारी सगळे आपण कशी अमुकशेला पेटी आणली आणि तमुक रुपये डझन आणले किंवा आमचा कोकणातला भाऊ पाठवतो आम्हाला पेट्या.. अशा बढाया मारायला लागले की मला वैतागच येतो..आता आंब्यांचा सीझन आला म्हणून बायको जीव काढणार... आता कुठून तरी आंबे मिळवावे लागणार.. ते कसे स्वस्त मिळाले ते सांगावे लागणार.... बायकोदेखत कौतुक करून ते खावे लागणार... वैताग आहे अगदी.. सोसायटीत एकांकडे लाल गुलाब फ़ुलले आहेत.... कौतुक करत बसतो स्वत:च्या गुलाबांचे... सारखं पाणी काय खतं काय... ते खुरपं घेऊन वाफ़े तयार करणं काय.. सारखे त्याचे फोटो काढणं काय....वैताग आहे एक.. शाळेत कार्यानुभव( शेती) असा एक विषय होता दोन वर्षे .. त्याला भयंकर मारकुटे मास्तर होते त्याची आठवण होते... ( त्यांना एक छान दिसणारी मुलगी होती,... तिच्या वरच्या जबड्यातला एक सुळा मात्र आडवा बाहेर आला होता...हसली की दिसायचा... घेतली असेल का तिने त्या दातासाठी ट्रीटमेंट?? तिची आठवण का होतेय आत्ता? कुठे असेल बरं ती?.. असो) २२एप्रिल २००९ बघाबघा, असे मागे लागून बायकोने " तारे जमीं पर" नावाचा पिक्चर आज बघायला लावला.... अगदीच सुमार वाटला... फ़ाल्तुच... गेलं दीड वर्षं अति कौतुक ऐकतोय... पण सामान्य सिनेमा... स्पेशल चाईल्डचे दु:ख जनतेला दाखवून डोळ्यांमधून अश्रूंचे पूर काढून स्वत:चा गल्ला भरायचा ही हिन्दी फ़िल्म इन्डस्ट्रीची जुनी खोड आहे.... ते मांचं गाणं अगदीच हास्यास्पद... अरे आम्ही काय कधी हॊस्टेलला राहिलो नाही काय? मी तर पहिलीपासून हॊस्टेलात राहिलो.. त्यात काय?. पण ही फ़िल्मी लोकं ना कशाचंही कौतुक करतात झालं... आणि अख्खं थिएटर रडतं म्हणे तेव्हा... ऐकावं ते विनोदीच... त्यात त्या खानाने आमच्या मराठी माणसाला हाकललं आणि स्वत:च दिग्दर्शक झाला...असला हा प्रकार... पण हिच्याशी खोटं बोललो... आवडला म्हणालो... हल्ली फ़ार खोटं बोलावं लागतंय .. काय करावं? २५ एप्रिल २००९ आज सकाळी सकाळी एका विचित्र आवाजाने जाग आली.शेजारच्या सोसायटीतल्या आंब्याच्या झाडावरती मला दोन कावळे दिसले.ते जरा वेगळेच क्यॊव क्यॊव असे ओरडत होते. बायकोला दाखवले म्हटले," बघ हे काय आहे ते"...तर ते म्हणाले, " तो कोकीळ पक्षी आहे. किती मधुर कूजन करत आहे नाही?" मला एकदम वैतागच आला.( ती सारखी निबंध लिहिल्यासारखंच बोलते.किंवा रविवारच्या पुरवण्यांमध्ये वेळ न जाणारी माणसं ललित या सदराखाली काहीतरी भयानक छापतात तसलं ..) मग ती सृष्टीचा हिरवा शालू,वसंत ऋतू आणि सहस्त्ररश्मींचे क्षितिजावर आगमन असलं काहीतरी थुकराट बोलायला लागली.... तो कोकीळ ते आंब्याचं झाड, आणि ललितश्रवणसुखदायिनी बायको यांनी सकाळीची पुरती वाट लावली. १ मे २००९ शेजार्‍याच्या जिगिषाचा काल पाचवीचा रिझल्ट लागला.... ( मराठी माध्यमात घातलं आहे त्यांनी तिला.) तिचा वर्गात दुसरा नंबर आल म्हणे.... सारखे सांगत असतात, " आम्हाला कसे भाषेचे प्रेम आहे, आम्ही कसे मुलांच्या शिक्षणासाठी लंडनहून परत आलो भारतात... इ.इ.इ.)...त्याची नोकरी गेली तिकडे बहुतेक.. उगाच कशाला कोण परत येईल हो तिकडचं सोडून परत? .. पोरीचे पेढे द्यायला आला तेव्हा त्याची कॆसेट परत वाजणार असे वाटले म्हणून " काय गं , पहिला नंबर का नाही आला तुझा? गणितात फ़क्त ९५? पाच कुठे गेले?" असे आधीच विचारले... ... तिचा आणि तिच्या बापाचा चेहरा पडला ... काय करणार मग?.... उगाच कोण डोकं पिकवून घेणार? २० मे २००९ आला. मान्सूनचा पहिला पाऊस बदाबदा कोसळला.डोकंच फ़िरलं. त्या मातीच्या अत्यंत हलकट वासानं पुन्हा ऍलर्जी आली.नाक चोंदलं आणि अंगावर हलकी रॅश आली... डॉक्टर म्हणाला, " हे तर काहीच नाही... काहींना तर फ़ार त्रास होतो.." ..याला माझ्या त्रासाची काही किंमतच नाही की काय? .. वैताग आला अगदी.घरी आल्यावर बायको डीडी सह्याद्रीवरती पावसाच्या कवितांवर कार्यक्रम बघत होती. .. तिच्याबरोबर बसून बघावाच लागला टीव्ही. सूत्रसंचालक दवणे सर आणि गायिका भेलांडेबाई... लाडंलाडं स्क्रिप्ट आणि लाडंलाडं गाणं यांनी भयंकरच वैताग आला...