शेर सब कहॉ, कुछ लाला-ओ-गुल मे नुमायॉ हो गई खाक मे क्या सुरते होंगी कि पिनहॉ हो गई. आस्वाद या सुंदर शेर मध्ये शायर असे सुचवित आहे की जगातले सर्वकाही असे जे सौंदर्य आहे ते अजुन ही पुर्णपणे कुठे लाला-ओ-गुल(अफिम चे लाल सुंदर फुल) मध्ये पुर्णपणे व्यक्त झालेले आहे. (नुमायॉ होणे -व्यक्त होणे ) आता दुसर्‍या ओळीत ह्या मार्मीक प्रश्नाचे उत्तर देतांना तो अतिशय तरलतेने indicate करतो ते अजुनही अव्यक्त राहीलेल्या अशा त्या अनुपम अवर्णनीय अशा सौंदर्या कडे. म्हणजेच खाक मध्ये च लुप्त झालेल्या ( पिनहॉ -लुप्त होणे ) सुरते कडे. म्हणजे तो असे म्हणतो की जे या फुला च सौंदर्य पाहुन आपण हरखुन गेलोय त्यांना तो म्हणत आहे की अरे हा तर tip of iceberg च आहे. खर सौंदर्य तर अजुन अव्यक्त च आहे.याच अनुभवाला स्प्ष्ट करणार एक गाण येसुदास च्या आवाजतल आठवुन बघा " तुम्हे देखकर जग वाले पर क्योकर यकीन नही होगा जिसकी रचना इतनी सुंदर वो कितना सुंदर होगा.?" मग काय होइल हो या अव्यक्त अशा सौंदर्या च कोण अनुभवेल त्याला काय माहीत बुवा पण आपल्या कुसुमाग्रजां ना विचारल तर ते अस म्हणाले की.................... माझ्या अंतरात गंध कल्प कुसुमांचा दाटे पण पाकळी तयांची, कधी खुलणार नाही आता या अंतरिच्या सौंदर्या बद्द्ल अजुन काही बोलु म्हटल तर आपला Wittgensteinभाउ रागाउन म्हणतो कसा “Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.”