मग पुन्हा सामसूम...!

स्वप्नांच्या नव्या प्रदेशात जाण्याचा धिर होत नाहि म्हणुनच... म्हणुनच सहन करतो...

अरे देवा काय लिहिताय तात्या ... नाहि नाहि त्या आठवणि आल्या!

दमदार हाय. भोंगा वाजवत एकदम सुसाट चाल्लया. सिग्नल बिग्नल च्या मारी एकदम फात्यावर.

रुळ आपल्या जागी पक्के असले पाहिजेत.
नसले तर कधी कधी लाईनीत आणायला ठोकावे लागतात.

बाकी ते येणं जाणं लाथाडणं अमुक तमुक क्षणिक असतं. सामसूम, शांतताच कायमची असते. सुखाचीही वर्दळ नि दु:खाचीही, खर्‍याचीही, खोट्याचीही. सच्चाईची नि दांभिकतेचीही.
असो.

अवांतरः अविनाश धर्माधिकारी म्हणालेले एका भाषणात, मराठी माणसानं कर्ज घेतलं तरी ते कोट्यावधी रुपयांचं घ्यावं. बुडाला तर लोक म्हणतील तरी कोटींना बुडाला.

आणि मग पुन्हा तीच सामसूम.. तोच निवांतपणा.. तोच एकाकीपणा..

एकाकीपण व एकटेपण यातील १० फरक लिहा मुलांनो :)
मजा केली.
शेवट चटका लावून गेला.

पु.ल. देशपांड्यांच्या एका लेखाची आठवण झाली. त्याच्यात त्यांनी विविध प्रकारच्या रेल्वे फलटांची वर्णनं केली होती.

झक्कास. तात्यांची गाडी भोंगा वाजवत सुटलेय सुसाट :)

-(रोशनीच्या स्टेशनची वाट बघणारा) आदि जोशी

तात्या ,

लेख सुंदर आहे. फक्त एकच सुचवावेसे वाटते की आता जरा दोनचार दिवस तरी ब्रेक घ्या बुवा! :)

https://mr.upakram.org/node/521#comment-7497

का कोण जाणे मात्र डोळ्यासमोर स्मशान - कलेवर आल्यानंतर होणारी लगबग - कधि एक्दा सर्व सोपस्कार आटपुन कामाला जाता येइल का? हा विचार करणारी जिवंत प्रेतं - सर्व आटोपल्यावरची स्मशान शांतता ! अशा क्रमाने सार आल

तुमच्या लिखाणाला माझा सलाम!!

या बाबतीत मुंबैतल्या रेल्वेलायनी अगदी नशीबवान बघा…… दर २ मिनटाला धडधड, जरा निवांतपणा, एकाकीपणा नाही!!!
दुसर्या बाबतीत मात्र फारच दुर्देवी (सकाळच्या वेळेबद्दल बोलतोय!!!).

तात्या, हल्ली ललितलेखनाला वेळ मिळू लागलेला दिसतोय! 'मिपा'करांच्या दृष्टीने बरे झाले.

तात्यांचे लेखन पुन्हा एकदा.