काल आमच्याही घरी मदर्स डे मस्त साजरा झाला. म्हणजे कन्येने साजरा केला. तिने तिच्या आईसाठी एक छान चित्र काढून रंगवले होते. त्याची गुंडाळी करून त्यावर सजावटीची रन्गीत रिबन बान्धून ते भेट म्हणून दिले. शिवाय शाळेत ही सर्व मुलांनी मिळुन एक छानसे पुस्तक बनवले होते. त्यात प्रत्येक मुलाने अल्फाबेट्स मधील एकेक अक्षर घेउन त्यापासून सुरु होणारा शब्द निवडून एकेका वाक्यात आपापल्या आईचे वर्णन केले होते. त्याखाली त्या वाक्याशी मिळतेजुळते आईचे चित्र काढुन रन्गवले होते. उदा. रायन ने लिहीले होते. A is for awesome . My mom is awesome मायकेल ने लिहीले होते C is for cookie. My mom makes delicious cookies. (मुलांची वये ७ते ८ वर्ष आहेत.) शिक्षीकेने ह्या पुस्तकाच्या कापीज (copies ) काढून सर्व मुलांना घरी आईला देण्यास दिल्या. कन्येने मग फर्मान काढले. ..आज आईला स्वयंपाकाला सुट्टी. आपण बाहेर जाऊ. त्यापूर्वी तिने माझ्या मदतीने सकाळ्ची न्याहरी बनवली होती. मग आम्ही सहकुटुम्ब बाहेर जेवायाला गेलो. माझ्या मते खरया नात्यामधे असे डेज (मातॄदिन, पितॄदिन) साजरे केले नाही तरी काही बिघडत नाही....अगदी रक्षाबन्धन सुद्धा. वर्षातील ३६५ दिवस आपण खर्या नात्यातील प्रेम कोणत्या ना कोणत्या स्वरूपातून व्यक्त करीतच असतो. नात्यातील प्रेम व्यक्त करायला मिळत नाही किन्वा केले जात नाही म्हणुन हे डेज आहेत असे मुळीच नाहीये. यात भावनेचे प्रदर्शन करण्याचा हेतू नसतोच. उलट हे डेज साजरे केल्याने आन्नद द्विगुणीतच होतो. कोणाला त्याचा त्रास होत नाही. त्यानिमित्ताने घरातील मातापितांना काहीतरी मजा, रूटीन पेक्षा काही तरी वेगळे करायला मिळते. त्याना आन्नद , समाधान च मिळते. ज्या मोठ्यांना मदर्स डे साजरा करायला आवडत नाही त्यानी नाही केला तरी घरात लहान मुले असतील तर त्यांच्यासाठी जरूर साजरा करावा. त्यानिमित्ताने मुलान्च्या कल्पनाशक्तीला , विचारशक्तीला वाव मिळतो. त्यान्च्यावर एक संस्कार च घडत असतो. ज्याना मदर्स डे आवडत नाही त्यानी फक्त शुभेच्छा द्यायला काहीच हरकत नाही. इथे अमेरिका मधे मदर्स डे ची व्याप्ती फक्त स्वत:च्या जन्मदात्या आईपुरतीच मर्यादित नसून आजी , मावशी , (step mom) सावत्र आई, मदर इन लौ अर्थात सासू , आईप्रमाणे सांभाळ करणारी स्त्री किंवा मुलाला दत्तक घेतले आहे अशी स्त्री, सरोगेट मदर या सर्वासाठी मातॄदिन आहे. सर्व मातांना मातॄदिनाच्या (उशिराच्या) शुभेच्छा !!

गेल्या वर्षी सॅराची आई खूप आजारी पडली. सॅराची शाळा बरेचदा चुकत होती. वडलांना घर, मुलं, नोकरी, बायकोचं आजारपण सांभाळणं कठीण होत होतं. आई वारली तेव्हा सॅरा खूप एकलकोंडी झाली होती, कोणाशी बोलत नसे. तेव्हा वर्गातील बाईंनी आणि मुलांनी तिला मदत केली. तिचा अभ्यास, गृहपाठ शाळेतच इतरांच्या मदतीने उरकला जाई. तिच्याबरोबर सतत कोणीतरी प्रेमाने वागते आहे याची शाळेत काळजी घेतली जाई. हळूहळू सॅरा नव्या आयुष्याला रूळत गेली पण तिच्यातले मूलपण संपलं ते कायमचं . आजही बरेचदा शाळा सुटल्यावर सॅराचे बाबा तिला आफ्टर केअरमधून आणताना दिसतात. इतर मुले संध्याकाळी आई वडिल दिसले की मोठमोठ्याने दिवसभराच्या गप्पा, मागण्या, वर्गात हे हवं ते हवं असं सांगताना दिसतात. त्यावेळी सॅरा डोकं खाली घालून आपल्या बाबांना दिवसभराची हळू हळू कहाणी सांगत असते पण आता बरीच रूळली आहे.