घाटावरच्या भटसाहेबांनी विडंबनाची भेळपुरी लिहुन आमच्या प्राण:प्रिय साहित्यप्रकारावर टिका केली (मारली). त्यात आमच्या प्रातःस्मरणी सदगुरु केशवसुमारांचा उल्लेख पाहुन तर आमची अस्मिताच दुखावली (शेजारच्या क्युबिकल मधली नाही). आमची ती वेदना मग ही अशी आम्ही झरझर उतरवुन काढली. (डिस्क्लेमरसाठी कृपया पहिले कडवे पहा नाही समजले तर गेलात उडत !) मिपाकरांनो झोडुन घ्यावे मांडतो त्यांची व्यथा विडंबन माझे ह. घेणे, आहेच ते यथातथा नवकवी आहे सदस्य मी अन खाजही आहे काव्याची म्हणुनच होई अजीर्ण मजला विडंबन केसु शिष्यांची झुरता झुरता रात्र सरे मी तगमगीने बेजार कसे हाणावे कसा टळावा केसुगणांचा शेजार ? कोण कुठला केश्यागुर्जी अन हलकट ते आंद्या-रंग्या वृत्त तपासी बेला अन मग मीटर फाडी सरक्या या शिंच्यांचा प्रभाव खासा काव्यापुरता नाही बरे गद्यालाही घेउन संगे केसुधर्मा वाढविले हताश होउन भटो बैसला अमरिक्केच्या घाटावरी विचार करतो कशी करावी कविमनाची खाज पुरी आज माजली टुकार साली दंगा करती जिकडेतिकडे द्राक्षच आंबट विचार करोनी भटो निघाला परसाकडे -केशवटुकार