मी पाहिल्यात इच्छा आकांक्षांच्या कळ्या. उमलताना फुलताना, मस्त बहरताना. काहींना झाडावरच कोमेजताना. काहींना निर्माल्य होताना. मी पाहिलेत निर्धाराचे पाषाण. अविचल स्तब्ध असताना. प्रयत्नांचे घण चिकाटीने सोसतांना. मूर्ती बनून श्रद्धास्थानी बसताना. मी पाहिलंय सदा भुकेल्या अहंकाराला. अधाशीपणे सुख उपभोगताना. कधी सोयीस्कर मस्तक झुकवताना. कधी दैवाकडे जोगवा मागताना. मी पाहिलेत बुद्धीचे गगनचुंबी मनोरे. अंतराळाला गवसणी घालताना. हव्व्यासाच्या नादी लागताना. जमिनीशी नातं तोडून टाकताना. मी पाहिलेत प्रतिभेचे सूर्य. संपदेचं तेज उत्सर्जताना. काही उगवताना, आकाशात तळपताना. काही आळसाच्या अंधारात मावळुन हरवताना.

झालं गेलं गंगेला मिळालं, विचार करू नये फारसा. बाकी सगळे ऐकतात हो, पण ऐकत नाही तो फक्त आरसा. आरशाची एक मोठी गंमत असते, त्यात पाहिल्यावाचून राहवत नाही. प्रतिबिंब नव्हे प्रखर सत्य ते, अधिक काळ पाहवत नाही. आरशावर का चिडू मी, तो थोडीच आठवणी साठवत होता. पण त्याच्या कडे पाहताना नेहेमी, मला माझा भूतकाळ आठवत होता. हल्ली आरशात मी बघतच नाही, कारण मग नंतर मन रमतच नाही. आता कल्पनेतच जगीन म्हणतो, सत्याला सामोरं जाणं जमतच नाही. आरशापासून पळत होतो, माझ्या सावलीला हसताना पाहून हबकलो. "स्वतःपासून कुठे पाळतोयस?" ऐकून ती व मी जागीच थबकलो.