आमची प्रेरणा प्रदिप कुलकर्णी यांची अप्रतिम कविता...देहात माझ्या ! ...देहात माझ्या ! लालसर हे फोड काही उपटले देहात माझ्या ! खाजण्याचे एक वादळ उसळले देहात माझ्या...! नजर मजला लागली ही सांग रे आता कुणाची... केवढ्या वेगात झाली वाढ देही पुटकुळ्यांची ! कांजिणे खाजाळलेले उगवले देहात माझ्या...! फोड झाले एवढे की लपवण्या उरले न काही... पाठ नाही राहिली अन् सोडले तोंडास नाही... हे असे फोडत्व सारे पसरले देहात माझ्या ! प्रार्थनेने थांबलेना,ना दाद देई औषधाला...

एका कोल्ह्याने एकदा, आव आणला सिंहाचा केला निवाडा झिंगून, दारूबंदीच्या प्रश्नाचा त्याच्या वरलिया रंगा, भोळे भुलले अजाण गाती गोडवे ठेवून, सारी अक्कल गहाण तूच तारक आमुचा- बैल, टोणगे बोलती लोभी तुकड्याचे श्वान, मागे पुच्छ हलविती व्यवस्थापन कराया, झाला गडी उतावीळ शेत नांगराया घेई, जुना गंजलेला फाळ ढीग दगडगोट्यांचा, नुरे मूठभर माती एका दाण्याला महाग, झाली मोतियाची शेती तरी खुर्चीत बसोनी, करी पोकळ गर्जना पुढे लाचार हुजरे, फक्त डोलविती माना हाती धरून माकडे, म्हणे तरेन सागर कुठे पगारी चाकर, कुठे राजा रघुवीर दोष दुसर्‍याना देई, पराभवात दारूण लाथा खाऊन शोधाया, निघे दुसरे कुरण चला माकडेच झालो, नाह