रसिकहो, थंडीचा सुखद मोसम सुरू आहे. नववर्षाच्या पार्ट्यांना वेग आलेला आहे. वातावरण कधी नाही इतकं सुखद आहे. जीवनातील दु:खे क्षणभर का होईना विसरून एखादी चक्कर मधुशाळेत टाकावी असे वाटले तर त्यात गैर तर नाही? आमचे आदरणीय कविवर्य श्री. हरिवंशराय बच्चन यांची मधुशाला अशा वेळेस आमचं सर्व विश्व व्यापून टाकते आणि त्या रूबाईया आमच्या भोवती गुंजारव करीत राहतात. त्यातले हे काही मधुकण. प्रियतम !

एक चाहूल इवलिशी ती कोकीळेच्या अंतरी आली जीव कोवळा नाजूक साजूक 'आई' म्हणोनी साद घाली.. "ऐक सख्या रे अंतरी माझ्या अंश आपुला अंकुरतो...." घेई भरारी हर्षभरे तो.. कोकीळ कूजन करू लागतो.. ना वसंत ना पालवी नवी ना आम्रतरू मोहरला.. कूजन ते अकल्पित नवे सारा निसर्ग गहिवरला... "गलिच्छ आणिक बेसूर वाटे नको सख्या ती 'काक' सृष्टी... आपुल्या खोपी जन्मेल तो करू मायेची आपण वृष्टी.." "हो राणी!

हि कविता मी संकलीत केलेली आहे.मुळ कवीची माहिती कवितेखाली दिली आहे. पाच सप्टेंबर दिन उजाडला जाऊ सत्काराला शिक्षकांच्या शाळा रंगवली हार मागविले गळ्यात घातले पुढार्‍यांच्या. करूनिया स्मित स्वारी पुढे आली भाषणास केली सुरुवात तास सव्वातास भाषण सुंदर दारुबंदीवर त्यांनी केले. त्यांच्या पाठोपाठ दुजा उठे कोणी गरिबीचा त्यांनी नारा दिला. गरिबांच्या पाठी म्हणे कोण आहे शल्य बोचते हे अंतरात तसेच दाबून धरून हृदय संपवी वक्तव्य दीनांसाठी. शेवटी म्हणाले अध्यक्ष सन्मान्य केले उपकृत बोलावून. आम्हावरी लोभ ठेवावा असाच पुढल्या खेपेस येऊ खास. शिक्षक दिनाचा ऐसा सोहळा भ्रमाचा भोपळा नित्य हाती! कविता संग्रहः शब्द मना

हि कविता मी संकलीत केलेली आहे.मुळ कवीची माहिती कवितेखाली दिलेली आहे. या उड्डाण पुलावरून वाहेल गर्दी एकविसाव्या शतकातली, त्याही वेळी असतील आसर्‍याला आलेले वळचणीचे संसार पुलाखाली. आता हे जणू ठरूनच गेलेले, अंगणातले नवे फोफावणारे झाड पाहून जशी यावीत पाखरे चोचीत काडी घेऊन घरट्यासाठी तशी माणसेही असतातच वळचणीच्या शोधात नव्या पुलाच्या नव्या आढ्याखाली. नवजात चोचीतला चिवचिवाट ऐकताना रोज सकाळी आपण भिडवू कौतुकाची नजर घरट्यावर, पुलाखालील उघडी बाघडी मुले पाहून मात्र आपण थुंकू पचकन बर्वे किंवा कर्वे रस्त्यावर. कविता संग्रहः शब्द मनातले कवी: अतुल व्यं.देशमुख प्रकाशकः ग्रंथविशेष प्रतिष्ठान © सौ.स्मिता देशमु

आमची प्रेरणा मृण्मयीताईंची सुरेख कविता कातरवेळी येती स्वप्नी तव बाबा कधीतरी कातरवेळी जुन्या आठवांनी उठती कळा उरी कातरवेळी नकोस रे कालिंदीच्या तटी करू छेडाछेडी घरीच जाऊ नसे माझा पतीघरी कातरवेळी नकोस तू पव्वा काढू माझ्यापुढे सायंकाळी थरारते देहामधली नशाचरी कातरवेळी कधी कटीशी लोंबे ती, कधी दिसे छातीपाशी तुमान ही असते परी खुंटीवरी कातरवेळी असे उंबऱ्याचे कुंपण, करात या हिरव्या बेड्या तरी बोंबलत ही दिसते वेशिवरी कातरवेळी कळे तुझ्या नसण्यामधली अवीट मज गोडी तेव्हा छळे तुझे असणे जेव्हा परोपरी कातरवेळी सभोवताल हे गंधाळे, तुझ्या नुसत्या येण्याने (पड