मन... हलक्याश्या फुंकरीने दूर उडणारं दिशाहीन कुठेही भरकटत जाणारं स्वप्नाच्या देहात जगणारं वास्तव्याच्या खडकावर वसणारं ! मन... तप्त निखार्‍यातून पेट घेणारं दूर क्षितीजाला जाऊन भिडणारं सागराच्या लाटांवर फेसाळणारं कधी उंच सिंहासनावर बसणारं! मन... प्रितीच्या पाझरात चिंब भिजणारं भावनांच्या प्रवाहात वाहून जाणारं स्वतःशीच कुजबूजत राहणारं हलकेच बिनस्पर्शी चुंबणारं ! मन... स्वतःच अस्तित्व नसणारं !

सावळ्याची तनु सावळी सावळीच सावली का न मी झाले सावळी ? राधा खंतावली सावळ्याच्या मुरलीसवे सुर ही सावळे 'काय माझे झाले असे हे' राधेला ना कळे गंधावली गवळण वेडी रास सावळा खेळी सावळ्याची प्रीत मनी अन सावळा जळी स्थळी पैलतीरी सावली सावळी राधिके साद घाली गेली वेडावुनी गोपिका बासरी धुंदावली प्रीत सावळी, भाव सावळा श्याम तो सावळा सुखाची चाहुल सावळी जग राधे सावळा विशाल.

सोपं जगायची सवय झाली की .... कठीण उत्तरं नकोशी होतात थोडीशी बेरीज, वजाबाकी करुन उत्तरं कशीबशी जुळवता येतात. उगाच ती क्लिष्ट आकडेमोड कशाला सापडतोच कुठला तरी वशिला चढ उतार नकोच असतात आडवळणं मग शोधली जातात तीच वाट दाखवतो पुढच्या पिढीला नकळत आडवळणाचेच बनत जातात..... राजमार्ग नकळत मिरवत जातो दिमाखात त्याच मार्गावरुन खरी वाट सोयिस्करपणे विसरुन सवयी त्याच अंगवळणी पडतात आणि खरे राजमार्ग ओसाड पडतात. जयश्री अंबासकर

उस्फुर्त प्रेरणा देवानं तोतया कवींना असं का बनवलं? ऊठ सुट येता जाता काहीही लिहाव सगळेच स्वतःला कलाकार समजतात पण मिपाकरांनीच का ते वाचाव? प्रतिसादासाठी गळे काढावे, कधी कंपुबाजी म्हणुन नाचावे प्रत्येक विडंबन म्हणजे पाणचटपणावर फोडणी दळभद्री मणभर खीर, कुणाला पचलीच नाही पण तोतया कवींच्या राजालाच का बरं खुमखुमी! कुणी झोपेत कविता लिहितं कुणी नाइलाजानं कवी बनतं कुणी शब्द चोरुन कविता पाडत असते. अशा कवितांपेक्षा विडंबनांना जास्त चव नसते? कुणी "लिहू नका' सुचवू पाहतं क्वचित कुणी थेट हल्ला करतं कारण खर्‍या कवी कवियित्रींचे कवीपण ह्या गर्दीत कुठेत

गे आई! नको वध करू माझा तुझ्याच या चिमण्या जीवाचा आकांत तुझ्याच उदरी तुला पाहवेल का ग माझा? मातृत्व तुझे मिळावे म्हणूनी मी देवाकडे हट्ट धरिला जन्मत:च माझा मृत्यूदिन तू का ग ठरविला? मुलगी म्हणूनी दु:स्वास का ग?