शाळेत नववीत असतांना (१९८९ ) , आम्हाला मराठी पाठ्यपुस्तकात काही कविता / अभंग होते . त्यावेळी मी एक उत्साही नवकवी होतो.सर्व कवितांचे मी विडंबन केले होते . अर्थातच अल्पमतीनुसार. आता सहज आठवले म्हणून टाकतो आहे , हे मी संत ज्ञानेश्वरांच्या 'दया तेथ धर्मु 'वर केले होते.अभंगाची थीम होती जेथे धर्म तेथे विजय. मी तोच अर्थ कायम ठेऊन तत्कालीन काव्य (?) केले होते. यात सनी म्हणजे सनी देओल घ्यावा तर पूजा म्हणजे पूजा बेदी ....( त्याकाळी तीच होती हो तशी....)

उनाचं नुसतं मजी नुसतं तापत हुतं घंघाळभर पाण्यानं भागंना आता हिरीतंच खुपशी घालावी म्हूण खळ्यावर आलू बांधावर फिरताना जवा सोग्यानं त्वांड पुसलं तवा म्होरल्या वावरात मला ऊसाचं कांडं रवताना उफाड्याचं सामान दिसलं आभाळाची पाखरं भिरीभिरी हाणत पायताणं तिकडं वळावली मग दगडं घेऊन गोफणीत जवारीवरं भिरकावली तसं म्होरलं वाफं सोडून सामान मधल्या आळ्याकडं आलं कंबरचा काष्टा काढून निऱ्या सावरत ताठ उभं झालं तोबरा भरुन म्या पानाचा इडा तिच्याम्होरं धरला "खाणार का इडा बिगर सुपारी, रंगणार मातुर नंबरी " काताचा खडा तोंडात टाकत म्या तंबाकूची चिमूट दाढत सोडली आन पिचकारी मारत म्हणलो "ऊस पाण्याला म्हाग " तसं सामान बां