गाडी निघाली..चायनीज ची दुकाने आणि त्याच्या बाजूला मंडई त्यात वेगवेगळ्या भाजीपाल्याने आणि फळांनी बहरलेला माहोल.तिथेच बाजूला एक पूजा साहित्याचं दुकान आणि त्यात सिजनल वस्तूंची रेलचेल. समोर सिग्नल आणि प्रचंड गर्दी! १९ फेब्रुवारी.आज शिवजयंती. महाराजांना दोन क्षण घट्ट डोळे मिटून आठवून पाहिलं.मग ते चौथीच्या पुस्तकात घोड्यावर बसून मोहिमांना जाताना दिसले,काय ते रूप काय ते तेज अगदी अवर्णनीयच! सगळा इतिहासच प्रेरणादायक तो. पिप sssssss पिप ssssss एकदम वर्तमानातच आदळलो! डोळ्यातून ते तेज हटेना!! पण समोरचं चित्रही पाहवेना- हे चायनीज गाडीवाले का बरं फोफावले असतील?

हे एक विडंबन आहे हे कायम लक्षात असू द्या!!!! दुसरा: सर, आपलं एफ१६ जरी पडलं असलं तरी त्या अगोदर आपल्या वैमानिकाने भारतात जाऊन तिथे मिझाईल डागलं याचा मला अभिमान वाटत होता. पण त्याचाही नेम चुकला. फुरफुर: कुठे धरला होता: दुसरा: धरला नव्हता. धरणार होता. फुरफुर: (जरा ओरडून) अरे पण कुढे? दुसरा: भारतीय ब्रिगेडच्या मुख्यालयावर. फुरफुर: पुढे दुसरा: ती मिग२१ अपेक्षेपेक्षाही लवकर आली. जणू भुताटकी झाली. फुरफुरः ????? दुसराः श्रीनगर विमान तळावरून सुखोई, मिराज व मिग२१ आली. आता सुखोई प्रथम यायला पाहिजे.

हे एक विडंबन आहे हे कायम लक्षात असू द्या!!!! तिसरा: आणि.. फुरफुर: (हताश आवाजात पण कुतूहल मिश्रीत आवाजात): अजूनही काही सांगण्यासारखं आहे तुझ्याकडे? आता एका दमात सगळं सांगून टाक. माझ्या मनाची काहीही ऐकायची तयारी झाली आहे. तिसरा: मिग२१ ला एका एफ१६ ने मिझाईल मारले. पण ते त्याला लागलेच नाही. मिग२१ ने ते चपळाईने चुकवले. त्यामुळे.. फुरफुर: अरे बोल ना तिसरा: त्यामुळे ते... फुरफुर: अरे बोल ना. तिसरा: त्यामुळे ते भारताच्या हद्दीत जाऊन पडलंय. फुरफुर: बापरे. ही तर महाभयंकर बातमी आहे. भारताकडे आपल्याविरुद्ध भरभक्कम पुरावा जमा झालाय. ते मिझाईल फक्त आणि फक्त एफ१६ वरूनच सोडता येत हे सगळ्यांना माहीत आहे.

आजचा दिवस धावपळीचा गेला होता तरी सगळे आनंदी होतो. कॉलेजमध्ये वर्षभर होणाऱ्या स्पर्धा, उपक्रम या सगळ्या भानगडींपासून दुर रहाणाऱ्या शकीलने आज ‘वक्तृत्व स्पर्धेचा’ करंडक अनपेक्षितपणे खेचून आणला होता. हा करंडक गेला असता तर जोशीसरांचे आठवडाभर शिकवण्यात लक्ष लागले नसते. थकवा जाणवत होता तरी आम्ही नेहमीप्रमाणे शाम्याच्या ओट्यावर जमलो होतो. शाम आणि दत्ता माझी स्कुटर घेऊन सगळ्यांना कप दाखवायला गेले होते. त्यांना बराच वेळ झाला होता जाऊन, एव्हाना यायला पाहिजे होते. मी, ठोब्बा, राम, शकील सगळेच ओट्यावर बसलो होतो. आज कुणीही ओटाकट्याला दांडी मारणार नव्हताच. काकूंनी धोंड्याला मळ्यात पिटाळलं होतं केळी आणायला.

हे एक विडंबन आहे हे कायम लक्षात असू द्या!!!! पहिला: सर, वैमानिकांच्या संख्येबद्दल काय जाहीर करायचे? आपण तीन तर जाहीर करून बसलोय. दुसरा: होना. तिसरा: विमाने पण तिनांची दोन करायला लागली. पहिला: आपण आकडा फुगवून सांगतो व नंतर कमी करतो अस कोणाला वाटायला नको. दुसरा: पण आपण मुद्दामहून तसं थोडंच केलंय? पहिला: तेही खरंच म्हणा. फुरफुर: जे झाले ते झालं. त्या बद्दल ताबडतोब चर्चा बंद करा. आता काय जाहीर करायचे त्याबाबत सांगा. तिसरा: आपण एक सापडलाय तर एकच जाहीर करू. हातात जसजसे येतील तसतसे आकडे वाढवत जाऊ. फुरफुर: (स्वगत) खरंच की. असच करायला पाहिजे. मी जरा जास्तच उतावीळपणा केला.

हे एक विडंबन आहे हे कायम लक्षात असू द्या!!!! (पाक प्रवक्ता हे मुख्य पात्र आहे. त्याचे नाव आहे फुरफुर. त्याने वॉररूम सारखी ट्विटररूम बनवली आहे. त्यात तो स्वत: व त्याचे तीन दुय्यम सहकारी बसलेले आहेत. सर्वाच्या पुढे फोन, मोबाईल, लॅपटॉप वगैरे सगळी अत्याधुनिक साधने आहेत. याच रूमला जोडून फुरफुरची एक साऊंडफ्रुफ केबीन आहे.) भाग १ पहिला: सर, भारताची तीन विमाने पडली आहेत. दुसरा: नक्कीच आपण पाडलेली असणार. आपण २४ पाठवली होती. त्यांची सगळी मिळून अशी किती असतील? फुरफुर: १९९१ च्या गल्फ वॉरनंतर एवढं मोठ्ठ २४ विमानांच फॉरमेशन जगात प्रथमच होतंय. हेच तर आपलं धक्कातंत्र आहे.

मंडळी पहिलेच सांगतो की हा लेख जरासा विस्कळीत होणार आहे. समजुन घ्याल अशी अपेक्षा. तबला शिकायला लागल्यापासुन अनेक गाणी मनात रुंजी घालत असतात, मनात विविध प्रश्न येत असतात आणि मग कधीतरी युरेका!! असा क्षण येउन त्यांची उत्तरे मिळत असतात.