पर्वाची गोष्ट आहे
पर्वाची गोष्ट आहे
सायंकाळचा समय होता मी व हिने चितळ्यांच्या दुकानात खरेदी केली
चितळे दुकाना समोर नूर भाई भाजीवाल्याचा ठेला आहे
नुरभाई भाजी वाल्याकडून भाजी घेतली
जवळच रिक्षा होती रिक्षा केली व घरी यायला निघालो
वेळ संध्याकाळची डेक्कन वर मरणाची गर्दी
लकडी पूल सिग्नल ला रीक्षा थांबली होती
तेव्हढ्यात मोग-याचे गजरे विकणारी मुले रिक्षा जवळ आली
मोग-याचे गजरे म्हणजे जीव कि प्राण
कसे दिले ?
१० ला एक
४० ला ६ दे -हि म्हणाली
५ देईन -गजरे वाला मुलगा
ठीक आहे दे -त्याने ५ गजरे हिच्या कडे दिले
हिने गजरे सुंगले व माझ्याकडे दिले अन पैसे देण्यासाठी पर्स मध्ये हात घातला
तेव्हढ्यात सिग्नल सुटला व रिक्ष
पुरुष
पुरुष
***********************************
तो-होळी आहे -रंगवणार तुला
ती -नको रे -मी रंग खेळत नाही
तो-का ?
ती -नाही खेळत
तो -पण का?
ती -नाही खेळत
तो-पण कारण सांग
ती -काय सांगू ?
तो- जे असेल ते खर सांग
ती - आयुष्याचा बेरंग झाला आहे -काय सांगणार
तो- माझ्यावर विश्वास आहे ना -मग सार फोडून सांग
ती -प्रेमात झालेली फसवणूक -आईच अकाली निधन या मुळे मीपुरती खचून गेले होते -जगण्याची इच्छया संपली होती -आजारी बाबा कडे पाहात मी आयुष्य कंठत होते -आता ते पण राहिले नाहीत
तो- ओह्ह्ह सॉरी हे माहीत नव्हते -असे म्हणत त्याने तिला जवळ घेत पाठीवरून हात फिरवला
ती -मी खूप एकटी पडली आहे
तो- असं का म्हणते -मी आह
तिच्या पोस्ट्स त्याला खूप भावायच्या
तिच्या पोस्ट्स त्याला खूप भावायच्या
कविता मुक्तक ती पोस्टायची
कविता आशयघन असायच्या चपखल शब्द रचना भाव गर्भ भाव कवितेत असायचे
तिच्या पोस्ट्स ना तो कायम लाईक मारायचा
तशी तिची मित्र यादी तुरळक होती
पन्नास साठ मित्र मैत्रिणी ची यादी
आठवड्यातील ती साधारण तीन ते चार पोस्ट्स पोस्टायची
दोषांचे छान जमले होते
तो तिच्या सांगे च्याटिंग करायचा
त्यातून त्याला समजले कुंदा जोशी तिचे नाव
नगरपालिकेत कामाला होती
त्या ने तिचा फोन नंबर घेतला होता
नियमाने बोलायचा तो व ती
बोलता बोलता संकोच गाळून पडला व मन मोकळ्या गप्पा कधी सुरु झाल्या त्या त्यांनाही कळाले नाही
मग त्याने तिला प्रपोज केले डायरेक्त्त
ती
झोपेत मृत्यू
झोपेत मृत्यू -बातमी वाचताना तो हबकला
मग आश्चर्य चकित झाला
मग विचार करू लागला
कस वाटत असेल ?
पत्नी सकाळचं स्वयंपाकाच्या गडबडीत
मुले कामाला कॉलेज मध्ये जाण्याचा घाईत
अन आपण मात्र चरनिद्रेचा आस्वाद घेत आंथरुणार पहुडलेल
मुलगी विचारात असेल आई बाबा अजून झोपला आहे ?
परात
मागच्या उन्हाळ्याची गोष्ट आहे..कडक उन्हाळा चालू ..
फेसबुकावर एक पोस्ट वाचली ..
यावर उपाय म्हणून
परात घ्यायची त्यात गार पाणी ठेवायचे..
पंखा चालू असतो खोली छान पैकी गार रहाते ...
आयडियाची कल्पना बरी वाटली ,,व परात पाणी भरून पलंगाजवळ ठेवली
मध्यरात्री लघुशंकेस उठलो ..अंधार होता
पाय नेमका परातीच्या कडेला पडला
परात कलंडली मोठा आवाज झाला अन पाणी खोलीत पसरले ...
मोठा आवाज झाला हि उठली लाईट लावला घर भर पाणी होते ....
ती चिडली झोप मोड झाल्याने
तिला सांगत होतो..
म्हणाली त्या फेसबुकावर काही तरी वाचता अन प्रयोग करता ..
रात्र लादी पुसण्यात गेली वर हिचा ओरडा खाल्ल्ला तो निराळाच
आडनावे व इतिहास
आडनावे व इतिहास
-----------------
पेशवे दरबारी पटवर्धन नावाचा एक तरुण व शूर सरदार होता
पेशव्यानी एक मोहीम काढली त्यात हा सामील झाला
त्या काळात कुटुंबास बरोबर घेण्याची अनुमती असल्याने त्याने आपल्या भार्येस पण समवेत घेतले
रात्रीची वेळ होती
पेशव्यांच्या छावणीवर मोगलांची टोळधाड तुटून पडली
हातघाईची चकमक झाली
मोगलांनी लूट केली व विद्युत वेगाने ते पसार झाले
ह्या चकमकीत पटवर्धन सरदार धारातीर्थी पडला
बाईने आक्रोश करत मदती साठी टाहो फोडला
-
घोरपडे नावाच्या सरदाराने तो ऐकलं
अंधार होता धुमश्चक्री चालू होती
घोरपडेंनी त्या स्त्रीस खूण करत व आधार देत घोड्यावर मागे बसवले
शांतता झाली अन घोरपडे नी
(जळवे)
तमाम मिपाकरांच्या (माझ्या सहित) ,भोचक व वरकरणी मदतीआड त्रस्त पिडणार्या नातेवाईकांना समर्पित
**********
हेच ते पिडणारे पळवे जळवे
ज्यां(च्या)मुळे तुझे जगणं काळजीने पोखरून ठेवलेस!!
पाठिंबा वा संमती असती तर
हे जळवे शक्तिने तांडून
लगेच दृष्टी आड घालून
विस्मृतीत टाकले असते...
ना ही कुतरओढ कसोटी भाळी असती...
ना भोचक डोळे खुपसून (देत)
न संपणार्या टिकेलासुद्धा
सोसत राहिले असते....
ना टोमण्यातून तुझ्या भळजखमा टोकरत राहिले असते....
नाहीतर,
माझ्या प्रिया, सगळ्यांना
आप्त ( नातलग) निवडायची संधी पसाभर देता,
तर विधात्याचे काय जाते?
(श्मश्रू)
पेरणा अर्थात
श्मश्रू
पाणावलेला ब्रश
खसाखसा साबणावर फिरवूनी
सुरुवात जाहली श्मश्रू ला
काय बेरहेमीने वस्तरा,
चालवला त्या न्हाव्यानी
रूळली अधरांवरती मिशी,
अन ओघळली दाढी गाली
काय मोल त्या केसांना ,
क्षणात साफ केले त्यानी
असो राठ किंवा विरळसे डोके
नरम करी पाण्याचे थेंब उडवून
ओळखातो न सांगता
कोणाची भादरावी कशी .....
- पैजारबुवा
काव्यरस
(गळवे)
पेरणा अर्थात
हिच ती जीवघेणी ठणकणारी गळवे
ज्यावर तू हळूवार पणे मलम लावलेस!!
थोडीशी हिंमत असती तर
ही गळवे सुईने फोडून
आतला पस काढून
स्वच्छ पुसून टाकले असते...
ना हा ठणका राहीलां असता...
ना कूठे गेल्यावर हळूवार पणे
कमीत कमी दुखेल असे पहात
बसावे लागले असते....
ना त्याच्यावर माशा भिरभिरत राहिल्या असत्या....
पहा ना,
माझ्या ठणकणार्या गळवांना
फोडून टाकण्याची शक्ती घटकाभर दिली,
तर विधात्याचे काय जाते?
पैजारबुवा,
काव्यरस
मिसळपाव