भेटलेली संध्याकाळ स्मरणात असते न भेटलेल्या संध्याकाळचे काय ? त्या संध्याकाळी माझाही कृष्ण आलाच नाही योगा योगाने वेगळ्याच मळ्याच्या दिशेनी धावलेल्या राधेचा दुसराच कृष्ण त्याच तळ्याकाठी गवसला एकमेकांना आधार देत परतत असताना तुझं चाफ्याच्या फुलांच दुकान वाटेत लागलं त्यानी नजर चुकवलेलं मी पाहुन नाही पाहिलं त्याच्या कपाटात तुझ्या फुलपुडीचे कागद आणि गुंडाळून ठेवलेले दोर होते सोबतीला तुझी विसरलेली मोरपंखी बांधणीची ओढणी होती तुझा काचेचा बाऊल गुंडाळून ठेवलेली हातं लावून पहाता ओढणी ओलसर लागली म्हणून त्याचाही हात त्यावर ठेवून पुरुषांचे डोळे ओलावले तर चालतात म्हणून सांगितलं अजूनही त्या

का चाफा म्लान पडला कसे शशीस पडे खळे * कोमजले ताटवे फुलांचे. का बाग विराणसी दिसे.. * ओघळले काजळ गाली नेत्र का असे मिटलेले? * अधर का असे अबोल मुख चंद्रमा का मलूल? * काय चूक मम कळेना हा रुसवा संपता संपेना * भास की आभास आहे प्रवास एकट्याचाच आहे * कोणत्या जगात तू कुणास ठाऊक आहे? * तुला भेटण्यासाठी सखे देहाचा अडसर आहे... avi

अपुर्ण का कोरतेस, काजळ तु कुरंग नयनात, नसेल बघणार मी, तर श्रुंगार व्यर्थ आहे * का लिहितिस त्या भावपुर्ण कविता नसेल गाणार मी, तर ते शुष्क शब्द आहेत * जरी माळला ,सुगंधित मोगरा तु कुंतलात स्पर्षाविना माझ्या, तो साजणे, गंधहिन आहे * लावलेस जरी अस्मानि सुर तु गळ्यातुनि माझ्या साथि विना ति मैफित अधुरी आहे * जरी जगात प्रेम आहे, हे पुर्ण सत्य आहे तरी माज्या विणा साजणे, मात्र सारे मिथ्य आहे * का रेखाटतेस हट्टाने ,सुख चित्र भविष्याचे भरु देत रंग मजला, अन्यथा ते बेरंगी आहे * समजुन घे, तु माझी,मी तुझा हे प्राक्तन आहे एकमेका विना आपल्या दोघांचे जिवन अपुर्ण आहे