मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

संदीप खरे यांची क्षमा मागून, चाल - मी हजार चिंतानी हे डोके खाजवतो करोनामुळे काही लोक पूर्ण घरात बसून आहेत, सगळी काळजी घेत, आणि काही लोक सगळे नियम धाब्यावर बसवून फिरतायत, त्यावरून झालेला वैताग आता कवितेतून व्यक्त होत आहे मी नाकावरती दहा मुखवटे आवळतो तो उघड्या नाकपुड्यानी गावातून फिरतो मी दाव्याच्या बैलापरी झालो बंदी तो उनाड रेड्यापरि धावे स्वच्छंदी मी दाव्यावरती पाय गंजवित बसतो तो उघड्या नाकपुड्यानी गल्लीत फिरतो डोळ्यात माझिया पोलीसांची भीती असते डोक्यावर हेल्मेटही चिलखती तो त्याच पोलिसांनाही खुन्नस देतो तो उघड्या नाकपुड्या आम्हाला हसतो मी शिंकेच्या आवाजाला घाबरतो अन दारे खिडक्या लावून घरा

"सम्या, अरे गधड्या ! आवरलं कि नाही अजून तुझं ?" नंदिनीचा आवाज आता आणखीनच वाढला. एकतर सकाळची धावपळ सुरू होती तीची. आणि समीरचं अगदी हळुहळु रेंगाळत आवरणं चालू होतं. त्याची आज नेमकी शाळेची रिक्षा येणार नव्हती म्हणून त्याला शाळेत सोडून मग परत घरी येऊन बाकी कामं आवरून तीला ही साडेआठला ऑफिसला निघायचं होतं. आलोक सकाळी सातलाच पोळीभाजीचा डबा घेऊन गेला होता आज त्यालाही लवकर जायचं होतं एका क्लायंटला भेटून मग पुढे ऑफीसला जायचं होतं. नंदिनीने अजून बाकी पोळ्या करून.. समीरच्या डब्यासाठी भाजी घालून एक रोल मग एक तुप साखरेचा रोल असं त्याला हवं तसं घालून तीने डबा भरला. त्याची वाॅटरबॅग भरून दप्तराजवळ ठेवली.

मला या वयातही वाढदिवस साजरा करणं फार आवडतं. तो अगदी थाटामाटात,सर्व जवळच्या व्यक्तींना बोलावून,घरीच मस्त पार्टी करुन साजरा करायला मजा येते. माझ्या लहानपणी मुलांचे काय कुणाचेच वाढदिवस साजरे करण्याची पद्धत नव्हती. नवे कपडे नाहीत, केक नाही, बुके नाही, हाॅल सजवणं नाही, गोडधोड नाही, अगदी साधा शिरा सुद्धा नाही. खेळगड्यांना बोलावणं नाही, गालाची पापी घेणं नाही. काही काही नाही. वाढदिवसाला सकाळी उठून, आंघोळ करून घरातल्या मोठ्या मंडळींचे आशीर्वाद घेणं कंपलसरी असे. त्यानंतर माझी आई मला जवळ घ्यायची. तिच्या पदराचा, कुशीचा स्पर्श छान वाटायचा. मग ती माझं औक्षण करायची.

काही दिवस साधी अननस खाण्याच्या ह्या पद्धतीचा व्हिडीओ पहिला आणि आठवण झाली ली लहान असताना कोंकणात अश्याच प्रकारे आम्ही अननस खात असू, https://www.youtube.com/watch?v=ExCZ5TyqN4I

नेटफ्लिक्स च्या ह्या नवीन भयकथेला चांगले प्रतिसाद येत आहेत आणि मी संपूर्ण सिरीस काल पाहून संपवली. मी ह्या परीक्षणात विशेष असे स्पॉईलर्स दिलेले नाहीत. भयकथा हे थोडे addiction प्रमाणे आहे. किंवा कुणी तरी म्हटल्या प्रमाणे थोडे पॉर्न प्रमाणे आहे. पहिल्यांदा आम्ही जेंव्हा भयकथा पाहतो तेंव्हा अगदी प्यासा हैवान किंवा १०० डेज सुद्धा आमचा थरकाप उडवतो. पण हळू हळू कुठल्याही भयकथेचे भय वाटत नाही. मग काही तरी नवीन प्रकारची भयकथा पाहावीशी वाटते. त्यामुळे इतर कुठल्याही कथा प्रकारा पेक्षा "भयकथा" ह्यांत अनेक नानाविविध सब-जनर्स आहेत.

आज राजन नागेन्द्रा जोडीतले राजन निर्वतले अशी बातमी आहे. त्या आधी एस पी बालासुब्रह्मण्यम गेले. स्वर्गात असा काय अचानक दुष्काळ पडला आहे की सुमधूर गाण्यांनी कान तृप्त करणारे हे स्वर्गिय लोक देव वर घेऊन चालला आहे. राजन ರಾಜನ್ हे थोर संगीतकार होते अगदी १९५० ते १९९० च्या दशकाच्या उत्तरार्धात कन्नड आणि तेलगू चित्रपटातील चित्रपट संगीताचे प्रमुख संगीतकार होते . राजन यांनी आपला भाऊ नागेंद्र यांच्यासह जवळजवळ चार दशके संगितक्षेत्रात स्वत: साठी एक वेगळे स्थान तयार केले.

इतिहासातील राजे वा राण्या यांच्यावरचे सगळे चित्रपट एकत्र केले तर हे सिद्ध होते की पुढच्या २००-३०० वर्षांत भारतावर जी परकीय आक्रमणे झाली त्याबद्दल त्या त्या चरित्रनायकाला सगळी कल्पना होती. मुघलांची रणनीती, ब्रिटिशांचे कारस्थान, भारतातील सगळे राजे एक झाले तर वगैरे वगैरे. पण प्रत्येक वेळेस "इतर" राजांना ते समजले नाही. म्हणून देश पारतंत्र्यात गेला. या चित्रपटाने उसूलांची सर्व रेकॉर्ड्स मोडली आहेत. पूर्वी ७० च्या दशकात एका चित्रपटात फार फार तर २-३ उसूल असत. इथे उसूलांमधून इतर संवाद शोधावे लागतात. यातले बरेचसे उसूल दिग्दर्शकाने शाहिदच्या कॅरेक्टरला वेळोवेळी वापरायला दिले आहेत.

*शब्द* शब्द देतात आनंद दुःखही देतात शब्दच, शब्दानेच मिळते वेदना त्यावर मलम होती शब्दच !! शब्दातून मिळते प्रेम माया हि होतात शब्दच, शब्दच नात्यांतला दुरावा, नवी नाती जुळवतो शब्दच !! ह्रदयातून यावा शब्द, साखरमाखला गोड गोड, भावनेने ओथंबलेला , काही नको त्यात तडजोड !! कधी मुके होतात शब्द, अन् बोलू लागतात डोळे, भाव मनीचे याचे त्याला, जातात समजून सगळे !! झाडं वेली, डोंगर दरी पक्षी बोलतात मधुर शब्द मोहवणारं निसर्गाचं हरेक रूप. तेथे मात्र सारंच निःशब्द !! होई सारंच निःशब्द !!! -©सौ वृंदा मोघे 15/1/2020

पाऊस मनातला पाऊस आठवणीतला पाऊस तुषारांचा पाऊस वळवाचा पाऊस कडाडणाऱ्या विजांचा पाऊस घनगर्द काळ्या नभाचा पाऊस सरींवर सरींचा पाऊस भरून वाहणाऱ्या नद्यांचा पाऊस खळाळत येणाऱ्या ओढ्यांचा पाऊस धबधब्यातून कोसळणारा पाऊस निसर्गात भरून राहिलेला पाऊस छत्रीच्या किनारीवरून ओघळणारा पाऊस भिजलेल्या कपड्यांच्या वासाचा पाऊस झाडाखाली थांबलेला पाऊस पत्र्यावर टपटपणारा पाऊस सर्द काडेपेटीतला पाऊस मिठालाही पाझर फोडणारा पाऊस पापडाला मऊ करणारा पाऊस चपलेतून पाय सटकवणारा पाऊस वस्त्रे उंचावून चालवणारा पाऊस ओले केस निथळणारा पाऊस कौलांवर शेवाळ पांघरणारा पाऊस डोळ्यातलं पाणी हलकेच मिसळून घेणारा

*माणुसकी* बदलापूर स्टेशनवर लोकल ट्रेनची वाट पहात उभी होते. दादर ला जायचं होतं. एका मैत्रिणीकडे सगळ्याच जमणार होतो, जवळजवळ चार वर्षांनी भेटून अख्खी रात्र गप्पा, गाणी असा बेत होता. एक मैत्रिण दादर स्टेशनवरच भेटणार होती. खुप उत्साही वाटत होतं सगळ्या भेटणार म्हणून. तेवढ्यात बदलापूर लोकल आलीच. लेडीजच्या मधल्या डब्यातून सगळी बायकांची गर्दी चिवचिवत बडबड करत उतरली. मग चढणा-या बायका, मुली घाई न करता सावकाश चढल्या. मी हल्ली नोकरी सोडल्यापासून प्रवास करत नाही लोकलने. त्यामुळे अशी ही दुपारची वेळ मला फारच आवडली होती प्रवासासाठी. आत चढून राईटविंडो ची सीट बघून बसले. आजुबाजूला कोणी अजून आलं नव्हतं.

Subscribe to

करोनात्रस्त त्रागा

हळवं मन

वाढदिवस..

अननस खाण्याची जुनी पद्धती

परीक्षण : haunting at bly manor (नेटफ्लिक्स)

राजन नागेन्द्रा

पद्मावत: खिलजी वि. उसूल

शब्द

पाऊस

माणुसकी