काय सान्गु तुम्हाला, मराठीचा बाज विदर्भाच्या राणीला, कोल्हापुरी साज, मराठ्वाड्याला ते, कोकणचे पाणी, देउन उरला आहे, हा महाराष्ट् आज ! मराठीची लव्हाळी, रोजच नव्हाळी, जशी देते कळी, गन्ध मन्द ! मराठी तर आहे, आताशी तारुण्यात, जसे गीत गात, रती यौवनाचे ! माझ्या मराठी मायेचा, वाण आहे जोरकस, इतर आहेती निकस, हिच्यापुढे ! माझ्या मराठी मायेची, लागली दिगन्ताला आस, त्यानेही मग कास, हिची धरली ! शब्द ते हो आले, भाषेत या माझ्या, अर्थ देउन सारस्वता, धन्य केले ! कैवल्य ही आहे, माझ्या या भाषेत ज्ञानियाच्या वेषात, अवतरले ! नामयाच्या भिन्ती, लावल्या नाथानी, कळ्स तुकयाने, उभविला ! हा भक्

खेळ नेहमीचाच.. एक ओळ मला सुचली ती अशी - स्वस्तिकाच्या झाडावर जास्वंदाची फुलं! ..... पुढची ओळ काय होऊ शकेल ते आपल्याला सुचतंय तसं प्रतिसादात लिहायचं. हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत. अट एकच, वर लिहिलेल्या पहिल्या ओळीशी निगडीत अशीच दुसरी ओळ असायला हवी! बघुयात कुणाचे कसे कसे डोके चालते ते ;) मुमुक्षु

(अबू सालेम तुरुंगात त्याच्या साथीदाराला ऐकवतो) तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा दाऊदही..! क्रिकेटला शारजाला पोचायचा दाऊदही..! कळेना भारताला कराचीत की दुबईत तो, कसा होता नि नव्हता व्हायचा दाऊदही..! मधूनच जाग जेव्हा येई इंटरपोलला, कशा जागा नव्या शोधायचा दाऊदही..! कधी मर्डर, कधी मागायचा तो खंडणी. कसे बाँबस्फ़ोटही घडवायचा दाऊदही..! कशी भर पार्टीलाही आग माझी व्हायची, जेव्हा मोनिकाला बिलगायचा दाऊदही..! आता जेलामध्ये या फ़क्त आठवणी जुन्या. कधी मरणे अशी ठरवायचा दाऊदही..! -- अभिजीत दाते मूळ गीत - तुझ्या माझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही कवी - संदीप खरे