त्याचा अस्त जणू माझ्या आठवणींचा उदय मी आणि माझ्या आठवणी रंगत जाते महफील नूरानी घेर वाढता अंधाराचा हळूच येते अश्रू घेऊनि कैक आठवणी ताज्या अजुनी पुन्हा परतती नव्या होऊनि वेळेचा मग मी माग काढतो आठवणींवर स्वार होऊनि पुन्हा निराशा हाती येते अश्रुंचे बहू मोल देउनी कधी तिमिर मज सखा भासतो तरीही स्वतःशी एकटा हसतो नेहेमीप्रमाणे तो पुन्हा उगवतो आठणींचा पुन्हा अस्त होतो

हे वेगवेगळे दिन थोतांड वाटतात, पटत नाही, जर प्रकृती पुरुष एकमेकांना पुरक मग एकाचाच उदोउदो का। माणसाने माणसा सारखे वागावे एवढीच अपेक्षा महिलादिन दाखवण्याचे दात वेगळे जगण्याची ऱीत आगळी जागतीक महिलादिनी मोजा किती आसवं गळली किती चढल्या बोहल्यावरी किती ठरल्या हुंडाबळी असल्या कसल्या रितीभाती कधी तुडवे पायतळी तर कधी घेई डोईवरी सारे दिवस थोतांड उद्दमींचे कुभांड तुबंडी भरण्यासाठी एक दिवसांचे खोटे पण नको दिन नको सण रावा माणसागत सारे नको उत्सव दिनांचा मला माझी जागा द्यारे...... ८-३-२०२१

हिरवी गर्द वनराई, भोवताली पर्वत रांगा ते भिरभिरणारे पक्षी, ती संथ प्रवाही गंगा डोळे भरून पाहताना, ते स्मरणी साठवताना मज ती अचानक दिसली, विवस्त्र स्नान करताना भोळी आदिवासी अबला, स्वच्छंद तिच्या जल क्रिडा ना भोवतालची जाण, संकोच, भीती ना पीडा सौंदर्य मिसळले होते, सृष्टी ने तिच्या यौवनात कोलाहल होता उठला, माझ्या अस्थिर मनात क्षण मोहाचा सामोरी, क्षण नाजूक परी अघोरी क्षण लपवणे ही चोरी, क्षणात पाटी कोरी क्षणभर गढूळ झालो मी, ती क्षणाचीच कसोटी क्षणी भानावर ज्या आलो,तो क्षण किमती कोटी कोटी त्या दिवशी पर्वत, वारा, व्योम, सूर्य अन पाणी हे सर्व तिला पाहून, विरक्त राहीले होते मग मी ही विलीन झाल