आमची प्रेरणा भुषण कटककर यांची कविता जो जो प्रवेशला तो गालीब होत गेला....

पहाट झाली! पृथ्वी उठली ! मोहक आळस हसूनी दिला! पक्ष्यांच्या त्या संगीताने आसमंतही स्वर झाला! नादमधुर ती घंटा वाजे! पदर धुक्याचा दूर झाला हलके हलके जाई गारवा सूर्य गुलाबी वर आला! हसला देव! हसली सृष्टी! लाजून रवी तो चूर झाला! ओले पृथ्वीचे लावण्य बघूनी तेजतरूण झाला! जाई गारवा! उब आली! पृथ्वीला किरणांचा शेला अस्फुट कळीचे चुंबन घेण्या भ्रमर आवेगे धावत आला! दाहक स्पर्श! प्रियकराचा स्वेदबिंदू! ते वसुंधरेला आच्छादूनी मेघडंबरी सूर्य सखा तो! खजील झाला! डोलत फुले! डोलत शेते! आसमंतही डोलू लागला सूर्यपृथ्वीचे मिलन होऊनी दिन सोनेरी जन्मा आला!! कविता

मन... हलक्याश्या फुंकरीने दूर उडणारं दिशाहीन कुठेही भरकटत जाणारं स्वप्नाच्या देहात जगणारं वास्तव्याच्या खडकावर वसणारं ! मन... तप्त निखार्‍यातून पेट घेणारं दूर क्षितीजाला जाऊन भिडणारं सागराच्या लाटांवर फेसाळणारं कधी उंच सिंहासनावर बसणारं! मन... प्रितीच्या पाझरात चिंब भिजणारं भावनांच्या प्रवाहात वाहून जाणारं स्वतःशीच कुजबूजत राहणारं हलकेच बिनस्पर्शी चुंबणारं ! मन... स्वतःच अस्तित्व नसणारं !

सावळ्याची तनु सावळी सावळीच सावली का न मी झाले सावळी ? राधा खंतावली सावळ्याच्या मुरलीसवे सुर ही सावळे 'काय माझे झाले असे हे' राधेला ना कळे गंधावली गवळण वेडी रास सावळा खेळी सावळ्याची प्रीत मनी अन सावळा जळी स्थळी पैलतीरी सावली सावळी राधिके साद घाली गेली वेडावुनी गोपिका बासरी धुंदावली प्रीत सावळी, भाव सावळा श्याम तो सावळा सुखाची चाहुल सावळी जग राधे सावळा विशाल.

सोपं जगायची सवय झाली की .... कठीण उत्तरं नकोशी होतात थोडीशी बेरीज, वजाबाकी करुन उत्तरं कशीबशी जुळवता येतात. उगाच ती क्लिष्ट आकडेमोड कशाला सापडतोच कुठला तरी वशिला चढ उतार नकोच असतात आडवळणं मग शोधली जातात तीच वाट दाखवतो पुढच्या पिढीला नकळत आडवळणाचेच बनत जातात..... राजमार्ग नकळत मिरवत जातो दिमाखात त्याच मार्गावरुन खरी वाट सोयिस्करपणे विसरुन सवयी त्याच अंगवळणी पडतात आणि खरे राजमार्ग ओसाड पडतात. जयश्री अंबासकर