काळ काम वेगाचा गणित सोडवताना हिशोब वयाचे राहून गेले, घर बांधता बांधता घरपण मागे राहून गेले. मनात कितीही योजिले होते तुझ्यासाठी, भरभरून ते सगळे तुला द्यायचे राहून गेले. कधीतरी एकांत वेळी आता आठवत काय ते, करूया करूया म्हणत प्रेम तुझ्यावर करायचे राहून गेले. सरणावर आता पसरुनी, मना एकच वाटते, प्याले दोन डोळ्याचे, रिते करायचे राहिले.

खरं सांगायचं तर..... आज-काल मैत्री करयची देखील खुप भीती वाटते । कारण.... कुणाशीतरी आपल्याला ती, नकळतच बांधून टाकते । बांधलेते धागे मग, सहजा-सहजी तुटत नाहीत । भावनांचे पीळ त्या नात्यातले, काहीकेल्या सुटत नाहीत । सुटले पीळ तुटले धागे तरी, ते जखमा देउन जातात । जखमा त्या डोळ्यांत अपुल्या, ओलावा ठेउन जातात । ओलावा त्या डोल्यांतला, लपवू पाहता लपत नाही । डोळ्यांची मिटली झापडे तरी, थेंब खाली पडल्या वाचून राहत नाही । आणि मग...! का केली मैत्री ही अशी...? हा प्रश्‍न मला सतावत राहतो । पण मी मात्र सदैव असाच, मैत्री प्रत्येकाशी करत राहतो । हर्षद अ.प्रभुदेसाई....