काही गाणी अगदी कायम मनात रुंजी घालत रहातात, ती आपल्याला का आवडतात हे सहजासहजी सांगता येत नाही, पण कधीतरी अचानक काही भाव, काही शब्द मदतीला धावून येतात आणि त्या गाण्याचं आणि आपलं नातं उलगडून देतात.

तूही मीही एकाच देशाचे नागरिक असे म्हणतोस.. परंतु, मित्रा! तुझा देश वेगळा, माझा देश वेगळा.. तुझा देश मातीचा.. माझा देश माणसांचा.. तुझ्या देशाची सीमा काट्यांच्या कुंपणांची.. माझ्या देशाची सीमा फुलांच्या पाकळ्यांची.. तुझ्या राष्ट्रगीतांत नुसतेच शब्द.. माझ्या राष्ट्रगीतांत जिवंत संगीत.. तुझा देश रक्तरंजित चरित्र, माझा देश सुंदरशी कविता.. तुझ्या देशांत शिरगणती.. माझ्या देशांत विचारगणती.. तुझा देश कायद्याचे राज्य.. माझा देश प्रीतिचे स्वराज्य.. तुझा देश वर्णतंट्यांचा माझा देश इंद्रधनुष्याचा.. तूही मीही एकाच देशाचे नागरिक असे ह्मणतोस.. म्हणतही असतील, म्हणू देत.. परंतु, मित्रा! तुझा देश वेगळ

बस स्टँड परवाच खुप कधीचा गावाकडे गेलो. तशी आठवण यायची पण सवड नव्हती होत. म्हणून वेळात वेळ काढून गेलो. आठवणीतल्या आठवणी आठवीत गेलो.

तुझ्या आठवणींचे झाड आज, अजुन एका वर्षांनी मोठे झाले! - अभिनंदन तुला. आपल्याला भेटून आज पुर्ण एक दशक झाले! दहा वर्षात ह्यां ॠतु सगळेच गेले गं येऊन अन पायाखालची मातीही गेले भिजवून जाणवले का तुला मात्र मनी? वियोगाचे मुळ कसे अधिकच घट्ट गेले होऊन!! असे कोठे ठरविले होते आपण? - मग असे का झाले? - सांगशील का मला? आपण लावलेले रोप्ट्याचे नकळत झाड कधी झाले! रोज आभाळाकडे बघत वाढतांना ह्या झाडाच्या फांद्या पसरल्या आहेत आता अधिकच रुंद हल्ली काळजी घेतो मी खाऊ नये कुणी कधी चुकून मोहक दिसणारी ह्या झाडाची विषारी फळे हे झाड जरी असले हिरवे - कापता येईल का ह्यास? - तुझ्या येण्यानं मात्र. अन्यथा नशीबी

प्रीतीचा वर्षाव प्रिये तू देऊ नकोस डोळयात अश्रूंना स्थान कारण अश्रू प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू येऊ देऊ नकोस गालावर रक्त चंदन राग कारण राग प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू करू नकोस ओठांवरून मद मत्सर तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव कारण मद मत्सर प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू फक्त ऐवढेच कर..... तू हळुवारपणे केसांना मोकळे सोड , पाणीदार पापण्यांना हलकेच वर खाली कर , गोड गुलाबी गालांवर पारिजात फुलू दे , ओठांवरील रक्तिम लव हलकेच थरथरू दे, नि या जगावर प्रीतीचा वर्षाव कर . प्रिये फक्त तू ऐवढेच कर...