(नम्र विनंती: कविता हलके वाचावी. न आवडल्यास विसरून जावी. भावना दुखवून वगैरे घेऊ नयेत. तितकी तिची लायकी नाही. दिवस हे असे आहेत. त्यात आपला जरा विरंगुळा, इतकेच!) -------- आठवतं तुला? तुझ्या अंगाला सेंटचा वास येत होता, सॕनिटायझरचा नाही.

'अंतरात खोल काही दाटले आहे' 'वाहवा! काय सुंदर मांडले आहे!' वृक्ष काय वृद्ध रे होती कधीही? म्हणती, हे झाड छान वाढले आहे कसे आज अचानक सुटले कोडे? जाणीवेने क्षणास या गाठले आहे राहू दे ठिगळ, आणखी धागा-सुई व्यर्थ धडपड आभाळ फाटले आहे कितीक वर्षे, अजून ही जखम ओली पाहीन वाट, अन्य उत्तर कोठले आहे? आताशा उचकीही येत नाही मला वाटते कुणी नवे तुला भेटले आहे -अनुप

प्रेम म्हणजे प्रेम असत, पण तुमचं आमचं वेगळं असतं… तुमचं प्रेम बुलेट, bmw वर असतं, तर माझं प्रेम Btwin, Trek वर असतं… तुमचं प्रेम मॅक डी तल्या बर्गर वर असतं, तर माझं प्रेम सब वे तल्या सॅलड वर असत… तुमचं प्रेम इंस्टाग्राम वर असतं, तर माझं प्रेम Strava वर असतं… तुमचं प्रेम मोची नि H &M वर असतं, तर माझं प्रेम Decathlon वर असतं… तुमचं प्रेम सिल्क आणि कॉटन वर असतं, तर माझं प्रेम ब्रीदेबल जर्सी वर असतं… तुमचं प्रेम INOX, सिनेपोलिस वर असतं, तर माझं प्रेम BRM, RAAM वर असतं… तुमचं प्रेम मॉर्निंग वॉक वर असतं, तर माझं प्रेम मॉर्निंग राईडवर असतं… तुमचं प्रेम बॉयफ्रेंड किंवा गर्लफ्रेंड वर असतं,

काळ्या झालरीची नक्षी नभी लोलक विजांचे वाजे चौघडा नगारे वाऱ्यासंगे हे ढगांचे आला,आला म्हणताना दारी येउनी ठाकला वर्षातला नवा ऋतु माझ्या डोळ्यात साठला किती किती त्याचा दंगा किती रूपे, किती रंग काळ्या फत्तराला देई एक ओलसर अंग त्याचे थेंब, त्याच्या सरी येती धावून धावून आर्त तापल्या भुईला भेटी कवेत घेऊन कोसळल्या धरेवरी जशा धारांवर धारा काळी माय झाली सर्द बिलगून लेकराला मग धावले बाहेरी तिच्या अंतरीचे काही वाहे भरून भरून जाऊ दश दिशा पाही मंद गंध जीवघेणा कसा पसरे भरारा गेला दाटून कोंदून ओल्या सृष्टीचा गाभारा वाटे हवासा हवासा पाहुणा हा अनाहूत निथळूनी गेले मन पाहुनी हा वर्षा दूत