समेटून सारे थागे सुर्य अस्ताला निघाला पुन्हा येण्याचा त्याने संकल्प सोडला झाली निवृत्ती वेळ निवांत मीळाला काय भोगल सोडल याचा हिशेब कळाला उरल सुरलं पुर्ण करावं म्हणतो जायच्या आधी काही लिहावं म्हणतो काय अन कीती लिहावं याला काही अंत नाही आवडेल कुणाला, कुणाला रुचेल कुणी वाचेल कुणाला पटेल याचा खेद किंवा खंत नाही इथल सगळं इथेच सोडून पुढल्या मुक्कामी निघावं पाऊलखुणा मीटण्या आधी म्हटलं जरा थोडंस लिहाव मागे वळून पहाता पाश जणू कोळ्याचे जाळे कुठुन करू गोळा सुचेनासे झालेhi न तोडता धागे आवराव वाटलं जायच्या आधी लिहून ठे़वाव वाटलं आले पीक दाण्यावर खळ्यात आडवे पडले ज्याच्ये त्याला

काय आहे तुझ्या ....माझ्यात मैत्री,आपुलकी की अजुन काही? माझ्या जे मनात असतं ते तुझ्या बोलण्यातुन जाणवतं.. तुला जे करावसं वाटतं ते माझ्या कृृतीतून झळकतं.. काहीतरी पुर्वजन्मीचं नातं असावं आपल्यात .. नाहीतर उगाच का इतकी ओढ आहे .... तुला माझी अन् मला तुझी ... खरचं .....ए....मागच्या जन्मी कोण असेल मी तुझी ?? सखी,सोबतीण की अजुन कोणी??

मला चांगलंच ठाऊकाये, की चित्रबित्र मला बिल्कुलच काढता येत नाही. पण तरीही.. एकदा मी तुझं चित्र काढणार आहे. बघंच तू. सोप्पं तर आहे. हाय काय अन् नाय काय! आधी दहाचा आकडा काढेन. हं पण त्यातला एक जरा पसरटच. का म्हंजे काय? तुझ्या कपाळावरच्या इतक्या सगळ्या आठ्या मावायला नकोत का? आणि त्यावरचा शुन्य थोडा चपटा, मला चिडवतानाचा तुझा मिश्किलपणा पुरेपूर भरलेला. नाकाच्या जागी आठाची तिरकी रेषा काढताना हात जरा मी मोकळाच सोडेन. कित्ती कित्ती तिरकेपणा तो? कळायला नको?