आभाळमाया
निसर्गा सारखा चित्रकार नाही! रोज तेच आकाश पण नव्या रुपात, नव्या रंगात रंगलेले दिसते. अनेकदा बघता बघता आकाश आपले रंग बदलत जाते आणि ती आभाळमाया बघता बघता आपणही रंगुन जातो. असाच एकदा कठड्यावर हात टेकुन क्षितिजाकडे पाहत उभा होतो. सुर्यास्ताला वेळ होता, मात्र सूर्य डोंगरापलिकडे गेला होता आणि त्याची प्रभा आकाशाला प्रकाशमान करत होती. अचानक वार्याबरोबर ढग जमले. काही फिके तर काही गडद, काही विरळ तर काही दाट. बघता बघता आकाश ढगांनी व्यापले. मोठे विहंगम दृश्य दिसत होते. डोंगराच्या बरोबर वरच्या अंगाला स्वच्छ निळे आकाश, पलिकडे दडलेला सूर्य अलिकडच्या ढगांना प्रकाशमान करत होता.
मिसळपाव