'जीवन-मरण' दोन भाऊ.. एक आयुष्याची सुरवात....एका शेवटाकडे. एक आयुष्याचा अ॑त.........पुन्हा नव्या सुरवातीकडे..

सौमित्रा, कितीक युगे येतील अन् कितीक युगे जातील, काळाच्या प्रवाहात आदर्शवादाचे मानदंड बदलत राहतील परन्तू मर्यादा पुरुषोत्तम म्हणूनच मला दुनिया ओळखेल ...तरीही सीतेला एकटीला वनात सोडांवं लागणारच आहे थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या उमजून घे नुकताच श्वास मी घेतला होता या स्वार्थी मतलबी दुनियेमध्ये कळण्याआधीच काही, आईने सोडले मला वाहत्या पाण्यामध्ये कसाही अन् कुणीही असो मी, ही दुनिया दानशूर म्हणते मला ...तरीही नाही येता येणार मला आता पांडव भावांच्या बाजूला थोडंसं तूही समजून घे, सल वेदनेचा माझ्या जरासा उमजून घे असंख्य धडका मारल्या असतील बाळा या अवाढव्य सह्याद्रीला कित्येक वेळा नमवल

प्रियेच्या भेटी चांद्ण्या उन्हात प्रेमाचे घरटे काटेरी वनात कट्यांनासुद्धा गुलाबाची सय वेडाची ओढ वेडच वय तारका हाती जागल्या राती वारयाचा आलाप भैरवी गाती दूर किनारी पहाट उभी खेळूदे चांद्ण निवांत नभी

सोडुनी गेलास जिथे..मी तिथेच आहे अजुनी! परतीचा मार्ग न दिसे तुला.. हे कळत नसे मज अजुनी!! मी वेडी पाहते तुला.. जागे असुनी स्वप्नी! शब्दहि ना पोह्चे तिथे..तु जवळ उभा दिसुनी!! जाणते व्यथा मी तुझी रे..मज जाणुन घे तुही! एकच प्रश्न उरी जाहला..एकच प्रश्न उरी जाहला... तु सोडुनी गेलास जिथे ..मी तिथेच उभी का अजुनी??

तीन दिवस फक्त वादविवाद पाहुन पकलो (हा आमचा खास शब्द बर का!) कोठुन आला ते विचारु नका #:S मिपावर एक सुंदर काव्य दिसलं आणि मोह आवरला नाही :O सुधीर मोघे लिहितात... नभ निळे, रात निळी, कान्हाही निळा झुलतो बाई रास-झुला! (हो जे front pageवर आहे ना तेच) तर माझा एक प्रयत्न पकलो आता, फार झाला हा बी पिळे,तो बी पिळे, तुम्हीबी पिळा टिकेची वेणू, शिव्यांच्या टिपर्‍या वाढतात वाद, तापताच काया कोणाच्या नावावरी, कोणालाही पिळा अर्थहीन भासे, वादाचा रंग तर्कहीन सारे, नुसताच तवंग चोहीकडे धगं दिसे, तरीहि बावळा गुंतलास कोठे, कसं कळेना तू प्रेमाची प्रार्थना,

बंद खिडक्या घट्ट बेड्या हालवून शिणले काही अबोल सत्ता घालुनी माना केली मान्य त्यानी पान मांडता वेगळे कोणी माती घेउन आले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले तस्त बिचारे बोलु लागले बाजु घेवोनि लाडुसुध्धा मधेच डुलला फ़ुटता फ़ुटता फ़ुटूनी पाठ राखण्या एकमेकांची सारे धडपडले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले जरा भाषा, शुद्धी जराशी ऐसे बेत शिजले जो तो हाणी अशुध्धासी जणु यवन हे मातले संस्कृत आम्हा नकोच म्हणोनी म्लेंछ हे धावले करु पाहिला विरोध आणिक झेंगट होवुन बसले राळ उडवा, अरे शिंच्या, तसलाच तुही गड्या उडले आमुचे जीव येथुनि जातो रे सौंगड्या पाय निघेना म्हणोन करण्या काड्या हे रुतले करु पाहिला

नात्यात असली एकमेकाच्या, तरी गोत्यात आणतात मला नेहेमी प्रश्न पडतो, माणसं अशी का वागतात? लहानगे भांडतात, क्षणात विसरुन एक होतात मोठेपणीच हेवेदावे, मनात धरुन का ठेवतात? वयानं मोठी होताना, विचारानं लहानंच राहतात सुशिक्षित होताना, सुसंस्कृत व्हायचं का विसरतात? परक्यांना जवळ करतात, कारण मोठी ठरतात कळत नसणार का त्यांना, आपल्यांत खोटी ठरतात? मानभावी वागत जातात, संभावित जगत जातात, त्याचा अर्थ असा नव्हता, असं कसं म्हणत राहतात? वर्षामागे वर्षे जातात, प्रेमाचे बंध विरुन जातात मनामधे मरत मरत अशी कशी झुरुन जातात? कुणाची गरज नाही, तेच मग ठरवून ठेवतात इकडे तिकडे चौकशी कशी बरं करत रहातात? दारातही मरणाच