प्रयत्नही करुनही जमत नाही कविता तेव्हा होणारा वैचारिक मनस्ताप माझ्या अहंकाराला डिवचतो. ही अस्वस्थता कोसळत जाते, तिन्ही सांजेला. धुक्यात लपेटलेल्या रस्त्यावरुन कवितेला बिलगुन चालतांना कोणताच विचार मला सुचत नाही. ऐनिलिसिस करता येत नाही गुदमरलेल्या श्वासांचा. आभाळ भरुन आल्यावर मी डोकावून पाहतो, निर्वासित वेदनांच्या गोंगाटात दारावरुन परत फिरलेल्या शब्दांसहीत, माझी कविता एकाकी असते.

गवळ्याने दुधात पाणी घातलं होतं, ते दुध माईनं चुलीवर ठेवलं होतं. इकडे पातेल्यात मात्र निराळीच काहानी होती, दुध आणि पाण्याची मैत्री झाली होती. पातेल्याची गर्मी वाढू लागली, तशी दुधातल्या पाण्याची वाफ होऊ लागली. हे पाहून दुध दु:खी झाला, त्याने पाण्याला अटकाव केला. सायीचा थर त्याने दिला ठेऊन, पाणी बिचारं त्यात बसलं अड्कून. इच्छा असताना त्याला दुधात राहता येईना, सायीच्या भिंतीने बाहेर जाता येईना. शेवटी कंटाळून दुधाला म्हणालं पाणी, "जाऊ दे मला नाही तर नष्ट होऊ आपण दोन्ही." पाण्याचे शब्द ऐकून दुध त्याला म्हणाला, "मरणाची भीती नाही आपल्या मैत्रीला." पाण्याने दुधाला खुप समजावलं, पण दुधने त्याचं एक

Ajun tuzya janiva utaraychya aahet maazya manat Ajunahi kalat nahi kai aahe tuzya manat........ Kadhi tuza asaswath karanar baghan, Tar kadhi abola dharan Ajunahi kalat nahi kai aahe tuzya manat........ Kadhi baghtos samorachya daraadun Kadhi jatos maazi najar chukvun kadhi laksha nahi asa dakhvatos.... Tar kadhi mast Ragavtos Ani mhnanun Ajunahi kalat nahi kai aahe tuzya manat........ Bahuda tula hi kalal aahe ki kai aahe maazya manat.......... Maaza te haluhalu chorun baghana kadhi tuza raag raag karana kadhi tuzyashi ladat bolana Tar kadhi tula baghun harkhun jaana... Bahuda tula hi kala

पाहिले मी पाचोळ्याला फांद्याना लटकून रडताना,जगताना तर कधी फुलण्या‌आधी कळी गळून पडताना ऐन बहरात फुलांचा रंग उडून जाताना अन कुठे सुरकुतल्या देहातूनही उरला गंध ओवळून टाकताना पाहिले मी डेरेदार वृक्षाखाली सावली हरवून जाताना तर कुठे इवल्या रोपाखाली वारूळ उभे रहाताना वादळाशी झूंज देत इतिहास नवा रचताना तर कुणी अलवार झूळकीसरशी मुळासकट पडताना पाहिले मी देवळात दगडावर अभीषेक दुधाचा होताना तर कधी भीकार रस्त्यावर पत्थरात अन्कुर उद्याचा फुटताना खडकाळ बंजर जमीनीवर नांगर (प्र)यत्नाचा फिरताना तर कुठे नर्मदेच्या तीरावर गोट्यांचे पीक येताना पाहिले मी हिमालयाला नतमस्तक धरेसमोर होताना तर कधी इवल्या शीळेला मिज