(संत ज्ञानेश्वरांची क्षमा मागून, मागितलेले दान)
आता खाद्यात्मके देवे, येणे खाद-यज्ञे तोषावे
तोषोनि मज द्यावे, कषाय-दान हे|
जें पळीभर शर्करा सांडो, तया इंसुलीनची गती वाढो
पात्रात परस्परे पडो, दूध म्हशीचे|
मधुमेह्यांचा मेद जावो, विश्व सदुग्ध-कषाये पिवो
जो जें वांछील तो ते लाहो, मानव-जात|
वर्षत सकळ मंगळी, चहाबाजांची मांदियाळी
भरभरून पात्रान्तरी, देत तू चहा|
चला चहापत्तींचे आरव, आसामातले जणू ते गाव
बोलते जें अर्णव, कषायांचे|
वेलची आल्याचे चूरण, मिसळून करी जें प्राशन
ते सर्वाही सदा सज्जन, सोयरे होतु|
किं बहुना सर्वसुखी, लाईम टी करुनी पिती
अथवा कोरा चहा पिती, अखंडित|
आणि कषायोपजीविये, विशेषी
मिसळपाव
या संस्थळावर पूर्वी काही कर्तबगार स्त्रियांची चरित्रे वाचली होती. नुकत्याच मरण पावलेल्या लुई़ज बूर्ज्वाची कहाणी त्या माळेत शोभावीशी आहे. शास्त्रज्ञांचे जग जसे पुरुषप्रधान आहे, तसेच दृश्यकला क्षेत्रही विसाव्या शतकाआधी स्त्रियांना फारशी भीक घालीत नव्हते. त्यात ती स्त्री बंडखोर असेल, तर तिला अधिकच त्रास होत असे. आजही भारतीयांना पाश्चिमात्य स्त्री कलाकार फारच क्वचित परिचयाचे असतात.