कवि गाडीत बसून आहे गाडी सुसाट धावते आहे गाडी माणसांना तुडवते आहे हाडांच्या चिंध्या करते आहे शब्द हवेत फेकते आहे कल्पनांचे भुंगे सोडते आहे कवि गाडीत बसून आहे गाडी सुसाट धावते आहे 'शब्द बापुडे केवळ वारा' म्हणून गेला एक येडा त्या येड्याला काय ठावी जालाची किमया नाही गावी आता वाराही न दवडावी फुकटात 'काव्ये' प्रसिद्ध व्हावी कवि गाडीत बसून आहे गाडी सुसाट धावते आहे

मुखवटे त्याचे दिखाऊ, प्रिय तुला प्राणाहुनी मात्र तो अपुलाच चेहेरा बघू न धजतो दर्पणी !   मृगजळाचे भरुनी  पेले पाजले त्याने तुला स्वार्थ अन भोगात त्याचा जीव पुरता गुंतला  प्रेषिताचे पाय कसले? मातीची ती ढेकळे ! पूज्य तो बनतोय केवळ आंधळ्या भक्ती मुळे अजुनी नाही वेळ गेली, सोड त्याची संगत सोड ते हतवीर्य जगणे,  सोड उष्टी पंगत  आतला आवाज सांगे, ऐक मग ते सांगणे "कवडीमोले विकू नको तू लाखमोलाचे जिणे"   ........(स्वयंघोषित बाबा, बापू, महाराज, माताजी यांच्या अंधभक्तांस समर्पित)

सालं, आज जीव कासावीस झालाय तिकडं अकरा कळ्यांचा विनाकारण बळी गेलाय आज मी पण एक बाप आहे पण खरं सांगू मित्रानो या देशात बाप होणं , श्राप आहे केलं असेल त्यांनीही त्यांच्या मुलांना टाटा बाय बाय त्यांना थोडंच ठाऊक होतं पुढे होणार आहे काय ? त्या माउलींचा तीळतीळ तुटला असेल जीव पण इथे कोणालाच पडली नाही आहे त्याची जाणीव आजूबाजूच्या लोकांनी केली असेल चौकशी आपली मुलं कुठे आणि आहेत कशी ? जो तो आपापलं बघून सांत्वनाला गेला असेल थोडा वेळ रडेल तिथं आणि परत कामाला लागेल त्या मायबापाचे अश्रू असेच ओघळत राहतील बाराव्यानंतरही आणि भरणीलाही पुन्हा कुठे तरी अजून कळ्या खुरडल्या जातील बातम्